Ο λαός εκφράστηκε πεντακάθαρα: αποφάσισε να μην αποφασίσει. Καταψήφισε αλλά δεν συγκρότησε ούτε συνεκτική κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ούτε, πολύ περισσότερο, κοινωνικό μέτωπο. Παραμέρισε το Μνημόνιο και τους επίσημους «υποστηρικτές» του, αλλά μοίρασε ισόποσα το βάρος της υπέρβασής του στη μη ρεαλιστική Αριστερά και στη μισαλλόδοξη Ακροδεξιά. Θεωρητικά ζήτησε παραμονή στην Ευρώπη, σε μια άλλη Ευρώπη, αλλά δυσχέρανε τις αντικειμενικές προϋποθέσεις αυτή η άλλη Ευρώπη, η Ευρώπη του Ολάντ και της σταδιακής αλλαγής παραδείγματος, να συνεχίσει να συνομιλεί με την από σήμερα άλλη Ελλάδα. Η συνεργασία είναι πια μονόδρομος για να μη γίνουν νέες εκλογές, οι συνθήκες όμως της συνεργασίας είναι εξαιρετικά δύσκολο να υπάρξουν και οι νέες εκλογές απίθανο να αλλάξουν τα βασικά δεδομένα. Να που και η Δημοκρατία έχει τα δικά της αδιέξοδα. Το στοίχημα επιβίωσης είναι το εντελώς νέο που θα βγει να έχει κάτι το δημιουργικό.
NEA 30/4/2012
Η 6η Μαΐου ίσως να μην αλλάξει αμέσως το πρόσωπο της Ευρώπης. Μέσα όμως από τρεις, ταυτόχρονες όσο και εντελώς διαφορετικές, εκλογικές αναμετρήσεις, θα προσδιορίσει, σε μεγάλο βαθμό, την πορεία της. Το ενδιαφέρον, όσο και ανησυχητικό, είναι ότι, ενώ το αποτέλεσμα των εκλογών είναι λίγο – πολύ αναμενόμενο, η έκβαση της ευρύτερης μάχης παραμένει εντελώς μετέωρη.
Η διαφαινόμενη εκλογή του Φρανσουά Ολάντ στις γαλλικές προεδρικές εκλογές διαθέτει ισχυρή παραδειγματική σημασία. Λόγω της εγγενούς θέσης της Γαλλίας στο ευρωπαϊκό σύστημα, κάθε κυβερνητική αλλαγή σημαίνει δυνατότητα αναπροσδιορισμού του γερμανο-γαλλικού «άξονα», ο οποίος, όσο κι αν τα τελευταία χρόνια γέρνει επικίνδυνα, δεν παύει να αποτελεί τη μηχανή της ασθμαίνουσας αλλά προφανώς απαραίτητης ευρωπαϊκής ενοποίησης
NEA 21/4/2012
Στο ερώτημα τι θα άλλαζε –τι θα αλλάξει- στην Ελλάδα με την εκλογή του Φρανσουά Ολάντ στη Γαλλία, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι «να δούμε πρώτα αν θα μπορέσει να αλλάξει κάτι στη χώρα του». Πράγματι, όσο μεγάλες είναι οι πιθανότητες του σοσιαλιστή υποψηφίου στις 6 Μαΐου (στον πρώτο γύρο της Κυριακής διακυβεύεται μόνο η συμβολική πρώτη θέση και η προετοιμασία του προσεχούς συσχετισμού κοινοβουλευτικών δυνάμεων), τόσο δύσκολο είναι το μεταρρυθμιστικό έργο που τον περιμένει. Για τρεις λόγους: επειδή η πενταετία Σαρκοζί δημιούργησε δύσκολα ανατρέψιμες συνθήκες, τις οποίες «βάρυνε» η κρίση, η οποία δύσκολα αντιμετωπίζεται σε εθνικό επίπεδο και σχεδόν αυτόματα μεταφέρεται στο ευρωπαϊκό.
NEA 2/4/2012
Τι συνέβη άραγε και ξαφνικά η Ισπανία πήρε τη θέση του μεγάλου Ευρωπαίου ασθενούς από την Ελλάδα; Εκ πρώτης όψεως, τίποτα τόσο συγκλονιστικό που να δικαιολογεί τέτοια εξέλιξη. Αν όμως το καλοσκεφτούμε, οι ομοιότητες με την ελληνική περίπτωση, σε συνδυασμό με τη διαφορά μεγέθους και σημασίας των δύο χωρών, τρομάζουν. Και μας γυρίζουν, πολύ σύντομα, από το μάτι του κυκλώνα –δηλαδή το σημείο εύθραυστης ηρεμίας του- στο έλεός του.
Όπως πάντα σε παρόμοιες περιπτώσεις, το αποτέλεσμα οφείλεται σε σώρευση λαθών υπό την πίεση του μεγάλου Τιμωρού, των Αγορών.
NEA 19/3/2012
Μετά την ολοκλήρωση της αναδιάρθρωσης χρέους, τη συμφωνία για σύναψη νέας δανειακής σύμβασης και την αποδέσμευση των πρώτων χρημάτων από αυτή, μετά δηλαδή από την ασφαλώς επιτυχή διεκπεραίωση των τριών επίσημων στόχων της κυβέρνησης Παπαδήμου, η Ελλάδα μπορεί να μην είναι, ακόμα, μια άλλη χώρα, έχει όμως σίγουρα μπροστά της μια άλλη πραγματικότητα. Από αυτή την άποψη, η στιγμή στην οποία σήμερα βρισκόμαστε –αμέσως μετά το PSI και την οικονομική ανάσα, μόλις πριν από τις εκλογές και την πολιτική ανασύνθεση- είναι κατάλληλη για να σκεφτούμε και να καταλάβουμε πού βρισκόμαστε. Κατά τη γνώμη μου, το τοπίο μέσα στο οποίο θα κινηθεί από εδώ και μπρος το πολιτικό σύστημα και η κοινωνία το ορίζουν τρία κύρια δεδομένα. Ένα επιβαρυντικό, ένα ελπιδοφόρο και ένα που είναι στο χέρι μας να το μετατρέψουμε σε βάρος ή σε ελπίδα.
ΝΕΑ, 6/3/2012
Κάποιοι πανηγυρίζουν σήμερα για την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πριν από μια βδομάδα είχαμε την καταρχήν συμφωνία για νέο και υπό αυστηρότερους δάνειο «σωτηρίας» της Ελλάδας (τα εισαγωγικά θα βγουν μόνο όταν εμφανιστούν πραγματικά σημάδια επίτευξής της). Πριν λίγες μέρες υπογράφηκε και το «Δημοσιονομικό Σύμφωνο», το μεγάλο, υποτίθεται, θεσμικό βήμα προς την εξυγίανση και την ευρωπαϊκή ανάκαμψη (μαζί ήρθε και η επανεκλογή του Χέρμαν Βαν Ρομπάι, αλλά αυτό δεν είναι ούτε μεγάλο ούτε βήμα). Κάποια ασθενικά σημάδια βελτίωσης των οικονομικών δεικτών σε επίπεδο Ευρωζώνης ενισχύουν αυτή τη συγκρατημένα αισιόδοξη τάση, ή μάλλον τη διάθεση να δημιουργηθεί με το ζόρι.
Αν όμως κοιτάξει κανείς το ίδιο το Σύμφωνο, το πώς δημιουργήθηκε και το τι προοιωνίζεται, τότε τα πράγματα αλλάζουν.
Social Media