Υπάρχει μετά ένα «όχι» υποκριτικό και καιροσκοπικό, αφού στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα «ναι» που δεν θέλει να πει το όνομά του: είναι η στάση της Νέας Δημοκρατίας και, όσο μπορεί κανείς να καταλάβει, του ΛΑΟΣ και την ενστερνίζονται κυρίως όσοι θα ήθελαν να «δώσουν ένα μάθημα στην κυβέρνηση». Σχεδόν περιττεύει να θυμίσει κανείς ότι η Νέα Δημοκρατία όχι μόνο μας οδήγησε στο Μνημόνιο και είχε «υποσχεθεί» προεκλογικά μέτρα ακριβώς τύπου Μνημονίου αλλά και έχει ουσιαστικά παραδεχτεί, δυο μάλιστα φορές και σε δυο διαφορετικά πολιτικά βήματα, ότι η εκ μέρους της καταψήφιση του Μνημονίου ήταν στην πραγματικότητα υπερψήφιση: σύμβουλος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης (άρα αυθεντικός εκφραστής της σκέψης του και μάλιστα απαλλαγμένος από το βάρος του «πολιτικού κόστους») δήλωσε ρητά ότι εάν ετίθετο ζήτημα μη υπερψήφισης του Μνημονίου στη Βουλή το κόμμα του θα έδινε τη συναίνεσή του, ενώ η –κατά άλλα σοβαρή- επικεφαλής των ευρωβουλευτών της Νέας Δημοκρατίας προσπάθησε απλώς να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα λέγοντας ότι το κόμμα της «δεν αρνήθηκε ποτέ το μηχανισμό στήριξης» (παρότι τον καταψήφισε…) αλλά διαφώνησε απλώς στο «μίγμα των οικονομικών μέτρων» και στην έλλειψη «πρόβλεψης για αναπτυξιακές διαδικασίες». Το «μίγμα» δεν λέει τίποτα αν είναι ασαφές και ανέφικτο. Η δε «αναπτυξιακή διαδικασία» όχι μόνο δεν αντιστρατεύεται το Μνημόνιο αλλά αποτελεί επίσημο στόχο της κυβέρνησης και μόνιμο αίτημα όσων ζητάμε τη δημιουργική υπέρβαση της σημερινής κατάστασης.
Υπάρχει, τέλος, ένα «όχι» που συνιστά άρνηση της όποιας προσπάθειας και τελικά άρνηση της ίδιας της πολιτικής. Είναι το «όχι» όσων μιλούν για το Μνημόνιο χωρίς να γνωρίζουν πώς προήλθε, τι λέει και τι σημαίνει, όσων τάζουν ένα καλύτερο αύριο με συνταγή καταστροφής του σήμερα (τι είδους «ανάπτυξη», «αναδιανομή» και «κοινωνική δικαιοσύνη» θα μπορούσε να υπάρξει υπό καθεστώς πτώχευσης ή γενικευμένης ανέχειας;), όσων «ξεχνούν» ότι ο «Καλλικράτης» -και οι εκλογές γι’ αυτούς που θα κληθούν να τον εφαρμόσουν- θα μπορούσε να είναι, υπό προϋποθέσεις (αντικειμενικές, δηλαδή βούλησης της εξουσίας, και υποκειμενικές, δηλαδή ικανότητας προσώπων), μια πραγματική ευκαιρία.
Ο «Καλλικράτης» έχει τα δικά του διόλου κερδισμένα εκ των προτέρων στοιχήματα –την αποτελεσματικότερη λειτουργία υπέρ του πολίτη, την απόδοση και αξιοποίηση πόρων, την εκρίζωση της διαφθοράς, την αναπτυξιακή ώθηση- και δεν χρειάζεται να του φορτώνουμε και τα βάρη του Μνημονίου. Πεποίθησή μου είναι ότι στις εκλογές της αυτοδιοίκησης κερδισμένος θα βγει εκείνος –κόμμα και πρόσωπο- που δεν θα εναντιωθεί τυφλά σε αντικειμενικά γεγονότα, όσο δυσάρεστα και αν είναι, αλλά θα δώσει πρακτικές διεξόδους σε δημιουργικές δυνάμεις, όσο κουρασμένες και να είναι. Ο Νοέμβριος θα αποτελέσει ούτως ή άλλως καμπή: θα φανεί αν στο αμέσως επόμενο διάστημα θα υπερισχύσει η άρνηση ή θα μείνει χώρος για τη συλλογική προσπάθεια που διαρκώς αναβάλλεται.
Social Media