Κώστας Β. Mποτόπουλος

Η προσωπική μου άποψη είναι ότι, σε αυτήν την εξαιρετικά δύσκολη προσπάθεια δεν υπάρχει άλλος δρόμος από την ειλικρίνεια και την εξωστρέφεια. Τα δείγματα της ειλικρίνειας έχουν ήδη δοθεί, αλλά το κρίσιμο πρακτικό βήμα θα γίνει με τη θεσμοθέτηση και θέση σε λειτουργία μιας ανεξάρτητης Στατιστικής Υπηρεσίας, που θα παρέχει επιτέλους τα πραγματικά στοιχεία των ελληνικών μεγεθών και τάσεων. Αυτό που χρειάζεται να κατακτηθεί από την αρχή είναι η έξωθεν καλή μαρτυρία της Ελλάδας, ιδίως και πρωταρχικά έναντι της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η προηγούμενη κυβέρνηση εξάντλησε - με αδράνεια, με ψέματα, με επίδειξη κακής πίστης, με άρνηση να παίξει σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού- την αντοχή των οργάνων της Ένωσης. Η αντοχή δυστυχώς εξαντλήθηκε όχι για την κυβέρνηση, την όποια κυβέρνηση, αλλά για την Ελλάδα ως χώρα –και για να αλλάξει αυτό χρειάζεται η νέα ηγεσία να υπερβεί ακόμα και το «άλμα σοβαρότητας» που είχε επιτευχθεί επί κυβερνήσεων Σημίτη. Η Ευρωπαϊκή Ένωση περιμένει από την Ελλάδα και το νέο Πρωθυπουργό της -που ορθώς έχει, σε αυτόν τον τομέα, «πάρει το παιχνίδι επάνω του»- αλλαγή στάσης, με άμεσα δείγματα γραφής, σε περίοδο κρίσης. Φυσικά αλλαγή στάσης δεν σημαίνει δουλοπρέπεια, αλλά δουλειά, καθαρά λόγια, ενεργό συμμετοχή σε μια κοινή προσπάθεια και κάτι που πιστεύω ότι θα μπορούσε να είναι η σφραγίδα αυτής της κυβέρνησης: συμβολή στην οικοδόμηση ενός «ευρωπαϊκού κοινού συμφέροντος».

Το θετικό για την επίτευξη αυτής της μεταστροφής είναι ότι και η Ευρώπη του Νοεμβρίου του 2009 δεν μοιάζει με την Ευρωπαϊκή Ένωση του Ιουνίου. Η οικονομική κρίση πέρασε από εκεί –και τα διδάγματα που δείχνουν να άντλησαν όλοι (ακόμα και η Γερμανία) ότι η ενότητα στα δύσκολα είναι προϋπόθεση επιβίωσης. Η επικείμενη θέση σε εφαρμογή της Συνθήκης της Λισαβόνας παίζει το ρόλο της –με την ευκαιρία, την τελευταία ίσως, για την οικοδόμηση μιας πιο πολιτικής και πιο κοντινής στους πολίτες της Ευρώπης, που θα απαντήσει στους αρνητές της με υπέρβαση του μοντέλου της. Ακόμα και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει μια βασική ευρωπαϊκή προτεραιότητα, η καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής και η επερχόμενη Σύνοδος κορυφής της Κοπεγχάγης, δίνουν μια δυνατότητα στην απολύτως πεπεισμένη για τη σοβαρότητα αυτού του αγώνα νέα ελληνική κυβέρνηση να βγει με ορμή στο προσκήνιο. Μια άλλη Ευρώπη –με Πρόεδρο, Υπουργό Εξωτερικών , μέσα για πολιτική εμβάθυνση και με μια Βρετανία που ετοιμάζεται, επί Κάμερον, να απομακρυνθεί ακόμα περισσότερο από τον πυρήνα των εξελίξεων- και μια άλλη Ελλάδα –με γονατισμένη οικονομία αλλά αποφασισμένη για πολιτισμική στροφή. Το ζήτημα είναι πότε, και με τι όρους, θα συναντηθούν –και βέβαια την πρωτοβουλία πρέπει να την πάρουμε εμείς.