Κώστας Β. Mποτόπουλος

Για πρώτη φορά τόσοι πολλοί βουλευτές, προερχόμενοι από τρία κόμματα, καθώς και δύο υπουργοί, επέλεξαν να αναλάβουν τα καθήκοντά τους δίνοντας πολιτικό και όχι θρησκευτικό όρκο.
Η επιλογή αυτή αποτελεί συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμά τους. Γιατί μπορεί, όπως δεν παρέλειψε να θυμίσει ο πρόεδρος της απερχόμενης Βουλής, το Σύνταγμά μας να θεσπίζει ειδικό τύπο (θρησκευτικού) όρκου για τους βουλευτές στο άρθρο 59, όμως ο κανόνας του άρθρου 13 περί «απαραβίαστου της ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης» είναι γενικότερος και υπερισχύει. Είναι δε προφανές ότι η θρησκευτική, με την ευρύτερη έννοια, συνείδηση κάθε πολίτη προσδιορίζει και το τυπικό τού όρκου του, ιδίως για δημόσια λειτουργήματα, όπως το βουλευτικό. Μήπως, με την ευκαιρία, είναι καιρός αυτό το ζήτημα, όπως και γενικότερα το ξεκαθάρισμα των ρόλων Κράτους και Εκκλησίας, να εκσυγχρονισθεί και συνταγματικά, στα πλαίσια των αναγκαίων θεσμικών μεταρρυθμίσεων που εξήγγειλε ήδη ο Πρωθυπουργός;