ΤΑ ΝΕΑ 1/12/2009
Η μάλλον πιο άνετη του αναμενομένου επικράτηση του Αντώνη Σαμαρά έδωσε στην ελληνική Δεξιά ένα νέο –αλλά με βαριά ιστορία- αρχηγό. Η πρωτόγνωρη για το συγκεκριμένο κόμμα διαδικασία επιλογής, όσο κι αν υστερεί ποσοτικά, ποιοτικά και οργανωτικά της αντίστοιχης πρακτικής του ΠΑΣΟΚ, συνιστά ασφαλώς δημοκρατικό κέρδος και για τη Νέα Δημοκρατία και για το πολιτικό μας σύστημα. Ο νέος αρχηγός φαίνεται να ξεκινά την πορεία του με δύο μεγάλα όπλα: τη νομιμοποιητική του βάση και την εμπειρία ψυχικής και δυνάμει πολιτικής ωρίμανσης από την υπερδεκαετή διάβαση της προσωπικής του ερήμου. Βρίσκεται όμως εξαρχής αντιμέτωπος και με δυο εξίσου μεγάλα βάρη: το ίχνος της πρώτης υπουργικής του θητείας και την προϊούσα αποδιοργάνωση του κόμματός του, που φάνηκε ξεκάθαρα μέσα από το οργανωτικό χάος και την αδιαφάνεια της ψηφοφορίας, αλλά και τη συνεχιζόμενη απροθυμία όλων να συζητηθούν τα αίτια της πρόσφατης εκλογικής πανωλεθρίας.
TA NEA 12/11/2009
Ώστε, για τη Γενική Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος, «το Τείχος το επέβαλε ο ιμπεριαλισμός», υψώθηκε για να μην «εισβάλουν στο Βερολίνο τα Νατοϊκά στρατεύματα», το δε δικαίωμα το έδωσε «ένας λαός, μια εξουσία εργατική» (προφανώς αναφέρεται στον «Ανατολικογερμανικό» λαό και χαρακτηρίζει την κυβέρνηση που του είχε επιβάλει η Μόσχα ως «εξουσία εργατική»). Υπέροχη ερμηνεία: όποιος δεν θέλει το ΝΑΤΟ οφείλει να υψώνει Τείχη, οι λαοί προτιμούν να μη μπορούν να επισκέπτονται τους συγγενείς τους στη δίπλα γειτονιά παρά να «προσαρτώνται» οι χώρες τους σε «ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς», η ανελευθερία και η δολοφονία όσων αντιστέκονται σε αυτήν (163 «ιμπεριαλιστές» που ασφυκτιούσαν μέσα στα τείχη σκότωσαν οι «εκπρόσωποι του λαού») είναι προτιμότερη από την ιδεολογική καθαρότητα –στο όνομα της εργατικής τάξης ασφαλώς. Ωραία διδαχή από την Ιστορία επίσης: αυτοί που χαίρονται σήμερα για την πτώση του Τείχους είναι είτε Νατοϊκοί είτε ιμπεριαλιστές, αν έμενε η ορθή παγκόσμια τάξη (του Ψυχρού Πολέμου και των γκουλάγκ) το Τείχος θα έπρεπε να ορθώνεται ακόμα περήφανο. Καλά να υποτιμά η Γραμματέας του τελευταίου σταλινικού κόμματος τη δημοκρατία και τη νοημοσύνη μας, δεν διαβάζει τουλάχιστον τι δήλωσε ο Γερμανός σύντροφός της που άθελά του έδωσε το σήμα για να πέσει το 1989 το Τείχος και το σκοτάδι που έκρυβε αλλά και συμβόλιζε;
ΤΑ ΝΕΑ 10/11/09
Η διαπίστωση δεν θα μπορούσε να είναι πιο ομόφωνη και πιο οδυνηρή: η ελληνική οικονομία βρίσκεται στα όρια της χρεοκοπίας. Το λέει η Ευρωπαϊκή Ένωση, το αναγνωρίζουν ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Οικονομίας, το διαισθάνονται όλοι οι πολίτες –μέσα από τα επίσημα στοιχεία και κυρίως μέσα από την ανάδυση της πραγματικότητας μετά τα «εικονικά χρόνια» που έλαβαν τέλος στις πρόσφατες εκλογές. Είναι εντυπωσιακό, αλλά εντελώς προβλέψιμο, ότι οι μόνοι που κάνουν ότι δεν το καταλαβαίνουν είναι αυτοί που μας οδήγησαν εδώ: ο επικεφαλής και τα μέλη της προηγούμενης κυβέρνησης, οι οποίοι, με τα λόγια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, «δεν εκπλήρωσαν ούτε στο ελάχιστο την αποστολή τους». Την ώρα της απόδοσης ευθυνών έχει ωστόσο ήδη διαδεχθεί -τόσο αμείλικτα τρέχει η πολιτική- η ώρα της ανάληψης πρωτοβουλιών για την αναστροφή της λογικής, και αμέσως μετά των συνεπειών, της εξαετούς οπισθοδρόμησης.
Συγκρίσεις και διδάγματα από τον κόσμο γύρω μας
TA NEA
Είναι λογικό οι πρόσφατες εκλογές στη χώρα μας να μονοπώλησαν το ενδιαφέρον –πόσο μάλλον όταν υπόσχονταν να αλλάξουν το πολιτικό σκηνικό και σε αυτό, με ιδιαίτερα εμφατικό τρόπο, οδήγησαν. Την ίδια περίοδο είχαμε αναμετρήσεις και σε μια σειρά από άλλες χώρες, με ενδιαφέροντα αποτελέσματα και ιδιοτυπίες. Επειδή πιστεύω ότι ένα από τα πρώτα χαρακτηριστικά που οφείλει να αποτινάξει από πάνω της η νέα κυβέρνηση είναι ο ομφαλοσκοπικός επαρχιωτισμός μας, δεν θα ήταν ίσως άχρηστο να θυμηθούμε και να συγκρίνουμε.
Περιέργως, οι εκλογές με τις μεγαλύτερες ομοιότητες με τις δικές μας ήταν οι πιο μακρινές, χρονικά και γεωγραφικά. Στις 30 Αυγούστου η Ιαπωνία γύρισε σελίδα, έβαλε τέλος σε 55 χρόνια αδιάλειπτης εξουσίας της κεντροδεξιάς κι έδωσε τη δυνατότητα στο Δημοκρατικό Κόμμα (με 308 έδρες στις 480 και με περιορισμό του ως τώρα κυβερνώντος κόμματος από 300 σε 119) να κάνει πράξη την πλήρη ανατροπή φιλοσοφίας και πολιτικής που επαγγελλόταν. Η ιαπωνική αλλαγή θυμίζει πιο πολύ το 1981 από την αντίστοιχη ελληνική –κυρίως γιατί η εξουσία πρωτοκατακτιέται από την κεντροαριστερά και τις προσδοκίες δεν τις σκιάζει καμία εμπειρία του παρελθόντος. Και στην Ιαπωνία όμως, εποχής και κρίσεως ένεκα, η μεγάλη νίκη δεν γέννησε ενθουσιασμό. Κι εκεί το μεγάλο στοίχημα είναι ο μετασχηματισμός της ακραίας αποδοκιμασίας μιας κυβέρνησης ανίκανης να κυβερνήσει, βουτηγμένης στην αδιαφάνεια, τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά, σε ενεργό συμμετοχή σε μια άλλης λογικής κυβερνητική πορεία, με ένα νέο αρχηγό προερχόμενο από παλιά πολιτική οικογένεια (ο παππούς και ο πατέρας του νέου Ιάπωνα Πρωθυπουργού διετέλεσαν υψηλοί αξιωματούχοι). Κι εκεί η νέα ηγετική ομάδα νίκησε προσπαθώντας να δημιουργήσει ελπίδα, μιλώντας, για πρώτη φορά με τέτοιο τρόπο, για κοινωνικό κράτος και για ποιότητα ζωής. Κι εκεί, όπως και στην Ελλάδα, ο μετασχηματισμός περνάει πρώτα από σύμβολα, αλλά οφείλει να μη σταματήσει εκεί..
Τα Νέα 15/9/09
Η επιλογή αυτή αποτελεί συνταγματικά προστατευόμενο δικαίωμά τους. Γιατί μπορεί, όπως δεν παρέλειψε να θυμίσει ο πρόεδρος της απερχόμενης Βουλής, το Σύνταγμά μας να θεσπίζει ειδικό τύπο (θρησκευτικού) όρκου για τους βουλευτές στο άρθρο 59, όμως ο κανόνας του άρθρου 13 περί «απαραβίαστου της ελευθερίας της θρησκευτικής συνείδησης» είναι γενικότερος και υπερισχύει. Είναι δε προφανές ότι η θρησκευτική, με την ευρύτερη έννοια, συνείδηση κάθε πολίτη προσδιορίζει και το τυπικό τού όρκου του, ιδίως για δημόσια λειτουργήματα, όπως το βουλευτικό. Μήπως, με την ευκαιρία, είναι καιρός αυτό το ζήτημα, όπως και γενικότερα το ξεκαθάρισμα των ρόλων Κράτους και Εκκλησίας, να εκσυγχρονισθεί και συνταγματικά, στα πλαίσια των αναγκαίων θεσμικών μεταρρυθμίσεων που εξήγγειλε ήδη ο Πρωθυπουργός;
TA NEA 19/08/09
Πιο ταπεινωτικό ακόμα κι από το φιάσκο της ελληνικής Πολιτείας –και τους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης- στην ως τώρα εξέλιξη της «υπόθεσης Χριστοφοράκου» είναι το σκεπτικό με το οποίο το γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο απέρριψε την άμεση έκδοση: στην Ελλάδα δεν πληρούνται οι προϋποθέσεις της «δίκαιας δίκης» -με άλλα λόγια η Δικαιοσύνη δεν στέκεται στο ύψος των –διεθνών- περιστάσεων. Πικρή δικαίωση για όσους φωνάζουμε, τα τελευταία χρόνια, για τη συνεχή επιδείνωση στον τρόπο απονομής της Δικαιοσύνης στη χώρα μας, ακόμα πικρότερο ότι έπρεπε να μας «αποκαλύψουν» ξένοι δικαστές. Όμως τα γεγονότα, δηλαδή οι παραβιάσεις, πολλές και βαριές:
Social Media