Γι’ αυτό δεν θα πάψω να πιστεύω και να λέω ότι, όσοι αγαπάμε την Ευρώπη, οφείλουμε, ιδίως αν ανήκουμε στη δημοκρατική Αριστερά, να δώσουμε σάρκα στο ξεφτισμένο όραμά της, να προτείνουμε ρεαλιστικές αλλά και ρηξικέλευθες λύσεις, να διεκδικήσουμε και να κερδίσουμε πρώτα το αφτί και μετά την ψυχή των συμπολιτών μας. Οι εκλογές που έρχονται προσφέρονται γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, άρα είναι προφανώς κρίσιμες για τα κόμματα εκείνα που θέλουν κάτι να οικοδομήσουν.
Ακόμα πιο βαριά έπεσε, αυτή τη φορά στο κεφάλι όλων των Ελλήνων, η φορολογική καταιγίδα που μας επεφύλασσε ως δώρο επιστροφής η κυβέρνηση. Με δεδομένο ότι η δημοσιονομική εξυγίανση είναι αδύνατη χωρίς την αντίστοιχη πολιτική, το «πακέτο» της φετινής ΔΕΘ (πού καιρός πια για υποσχέσεις…) αποτελεί μια τετραπλή ομολογία αποτυχίας. Αποτυχία σχεδιασμού και πρόβλεψης: ο προϋπολογισμός του 2008 είναι (και αυτός) αδύνατο να εκτελεστεί, ενώ τα «στοιχεία» επί των οποίων στηρίχτηκε (ετήσια αύξηση εσόδων της τάξης του 12,3%) διαψεύστηκαν εντελώς από την πραγματικότητα. Αποτυχία περιστολής της δαπάνης του Κράτους και πάταξης της φοροδιαφυγής: ο συνδυασμός αποδιοργάνωσης του πρώην ΣΔΟΕ, απουσίας ελεγκτικών μηχανισμών και διαρκούς σφιξίματος των λουριών μόνο των «μικρομεσαίων» είχε ως αποτέλεσμα την αφύπνιση του τέρατος του δημοσίου χρέους, την εκτός ελέγχου αύξηση δαπανών και ελλειμμάτων, τη γιγάντωση της φορολογικής ανισότητας (σήμερα οι μισθωτοί σηκώνουν το 50% του φορολογικού βάρους και οι εργοδότες το 36%, από 43 και 44%, αντίστοιχα, το 2004), τη ραγδαία επιδείνωση των όρων δανεισμού του ελληνικού Δημοσίου. Αποτυχία αναπτυξιακής ώθησης: η μείωση των φορολογικών συντελεστών των μεγάλων επιχειρήσεων δεν έφερε (ελλείψει κυβερνητικού «παραδείγματος») σοβαρές ιδιωτικές επενδύσεις, ενώ η διαρκής συρρίκνωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων, σε μια προσπάθεια τεχνητής συγκράτησης του ελλείμματος, οδηγεί σε απώλεια κοινοτικών κονδυλίων, σε υποβάθμιση της διαπραγματευτικής θέσης της Ελλάδας και σε εξαφάνιση της βασικής προϋπόθεσης δομικής και όχι συγκυριακής αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης (που δεν είναι μόνο ελληνική, αλλά είναι παραπάνω ελληνική από όσο επιτρέπεται). Αποτυχία ηθική, τέλος: αντί να έχει το θάρρος των επιλογών της (με πρώτη την απογραφή, μήτρα όλου του εθελούσιου βραχυκυκλώματος), η κυβέρνηση μετακυλύει τις ευθύνες στους φορολογούμενους (επιβαρύνοντας κι άλλο αυτούς που συνεισέφεραν ήδη τα περισσότερα), στη συγκυρία (που διαρκεί μια ζωή), στο ΠΑΣΟΚ (που συνεχίζει να τη στοιχειώνει και, άρα, υποδεικνύεται από την ίδια ως μόνο ικανό να την αντικαταστήσει). Η αλλαγή πορείας είναι πια όχι κομματική αλλά κοινωνική ανάγκη. Γιατί αν στην Ευρώπη πέφτουν, καμιά φορά, τα ταβάνια, στην Ελλάδα, μικραίνουν, κάθε μέρα, οι ορίζοντες.
Social Media