Από τα τρία πολιτικά στοιχήματα που έθεσε, ή θα όφειλε να είχε θέσει, το ΠΑΣΟΚ με την ευκαιρία αυτής της γενικευμένης εκλογικής αναμέτρησης, στοιχειώδης ειλικρίνεια απαιτεί να αναγνωρίσουμε ότι κανένα δεν κερδήθηκε σε ικανοποιητικό βαθμό. Ούτε η αίσθηση λαϊκής νομιμοποίησης της κυβέρνησης κατέρρευσε, ούτε η πρόταση του ΠΑΣΟΚ για την τοπική αυτοδιοίκηση -για την ουσία της και τον τρόπο λειτουργίας της- επικράτησε ή έστω τάραξε τα νερά, ούτε μια συνολικά νέα μαγιά στελεχών εμφανίστηκε, ώστε να νομιμοποιείται να μιλά το κόμμα για ανανέωση στην πράξη. Ενώ το εν γένει αποτέλεσμα δεν ήταν -σε μια ευνοϊκή πάντως για το ΠΑΣΟΚ συγκυρία- ούτε πολύ καλό ούτε πολύ κακό-με την έννοια ότι εμφανίστηκε μεν μια αρχή φθοράς της κυβέρνησης, ιδίως στα αστικά κέντρα, παρέμεινε αμφίβολο, όμως, εάν έχει δομικά χαρακτηριστικά και κυρίως εάν οφείλεται στο αναγκαίο ποιοτικό άλμα του άλλου διεκδικητή της εξουσίας -, μια σειρά από αστοχίες ή υπερτιμήσεις θόλωσαν ακόμα και αυτό το όχι τεράστιο αλλά αναμφισβήτητο πολιτικό κέρδος.
Η επιλογή να συρθεί -πριν μάλιστα οριστικοποιηθούν τα αποτελέσματα- η αντιπαράθεση στο πεδίο των αριθμών και των αναγωγών υποτιμούσε την κρίση των πολιτών, αγνοούσε την εκ φύσεως άνιση, ρευστή και επιδεχόμενη ερμηνειών ψήφο σε τέτοιου είδους εκλογές και εμπεριείχε το σπόρο της αυτοακυρωσής της. Η άρνηση, από την άλλη, να τεθούν έστω οι βάσεις της συζήτησης για το πώς λειτούργησαν οι εσωτερικές διαδικασίες ενός «ανοιχτού κόμματος», για το εάν, με τι κριτήρια και με τι συνέπειες επιλέγονται «επίσημοι» υποψήφιοι σε εκλογές που υποτίθεται ότι αποτελούν μεγάλη ευκαιρία για να ακουστεί η φωνή της «κοινωνίας πολιτών» (τόσα εισαγωγικά για τόσες ημιτελείς προσπάθειες...) απειλεί να δημιουργήσει ένα νέο κύκλο, πραγματικής αυτή τη φορά, εσωστρέφειας. Αν τα κομματικά όργανα έχουν κάποιο νόημα, η συζήτηση αυτή επείγει και πρέπει να διεξαχθεί χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς προσωποποιήσεις αλλά και χωρίς αυτοκολακείες.
Είναι αλήθεια βέβαια ότι οι εντυπώσεις δημιουργήθηκαν -σε μεγάλο βαθμό υποκλάπηκαν- με βάση δύο αθέμιτα τεχνάσματα της κυβερνητικής παράταξης. Το παγκοσμίως πρωτότυπο και, κατά την επιστημονική γνώμη μου, ευθέως αντισυνταγματικό όριο εκλογής του 42% και η μέσω μεθοδολογικά διάτρητων δημοσκοπήσεων μετατόπιση του διαλόγου από τη συγκεκριμένη αναμέτρηση σε υποθετικές βουλευτικές εκλογές, αλλοίωσαν θεσμικά το αποτέλεσμα και κάθε άλλο παρά υπηρέτησαν τη δημοκρατία. Να πού έπρεπε να προσανατολιστούν τα πολιτικά αντανακλαστικά του ΠΑΣΟΚ. Να άλλη μια απόδειξη ότι το προνομιακό πεδίο του ΠΑΣΟΚ είναι η πολιτική ουσία και η (άθλια υπό την παρούσα διακυβέρνηση) λειτουργία των θεσμών, όχι η μάχη της επικοινωνίας. Και να άλλος ένας λόγος ανησυχίας που αυτά τα μηνύματα δεν βρίσκουν ακόμα το φυσικό αποδέκτη τους.
Social Media