H πρόσφατη σειρά σκανδάλων (με ή χωρίς εισαγωγικά) αναδεικνύουν, κατά τη γνώμη μου, δύο διακριτές αλλά αλληλοτροφοδοτούμενες δημοκρατικές δυσλειτουργίες. H πρώτη αφορά τη σχέση της πολιτικής τάξης με τα μέσα ενημέρωσης - με άλλης πάντως τάξης μεγέθους επιρροή του ηλεκτρονικού Τύπου σε σχέση με τον γραπτό. H δεύτερη, τον τρόπο που οι ίδιοι οι εκπρόσωποι του λαού αντιμετωπίζουν - αξιακά αλλά και πρακτικά - την αποστολή που τους ανατέθηκε. Οι περισσότεροι πολιτικοί είναι όμηροι των μέσων ενημέρωσης όχι γιατί αυτά τους «κυνηγάνε» (καταδιώκουν), αλλά, αντίθετα, γιατί εκείνοι τα κυνηγούν (προσεταιρίζονται ιδιοτελώς). Όσο υποκριτική είναι η ανακάλυψη μελών της σημερινής κυβέρνησης για το πόσο άδικα είναι μαζί τους τα Μέσα, άλλο τόσο αδικαιολόγητη είναι η συνειδητή ή υποδόρια ύπνωση της κοινής γνώμης με το παραμύθι «όλοι ίδιοι είναι, όλοι τα παίρνουν». Δεν χρησιμοποιούν όλοι οι βουλευτές την πολιτική για να πουλήσουν ή να αγοράσουν κάτι, δεν «μπλέκουν» όλοι και με τον ίδιο τρόπο στα γρανάζια της ψεύτικης εικόνας, της άκοπης ανέλιξης και του εύκολου χρήματος. Είναι αλήθεια, όμως, ότι τόσο ο τρόπος άσκησης της εξουσίας, ιδίως από την παρούσα κυβέρνηση, όσο και το ίδιο το πολιτικό μας σύστημα συμβάλλουν στην προς τα κάτω ισοπέδωση.
Ιδίως τα πειραϊκά μαχαιρώματα έδειξαν πεντακάθαρα ότι, έτσι όπως είναι διαρρυθμισμένος, ο τρόπος εκλογής των βουλευτών διογκώνει τον ρόλο του πολιτικού χρήματος, τη θεμιτή και αθέμιτη προσωποποίηση των σχέσεων με επιχειρηματικά και επικοινωνιακά συμφέροντα και τον ενδοκομματικό ανταγωνισμό. H μάχη του σταυρού σε πολυεδρική περιφέρεια μοιραία καθιστά βασικό αντίπαλο του κάθε πολιτευτή όχι τον υποψήφιο της αντίπαλης παράταξης, αλλά τον συνυποψήφιο από το ίδιο κόμμα. Ο διαγκωνισμός αυτός ωθεί πολλούς (εδώ παίζει ρόλο η προσωπικότητα του καθενός) στην αναζήτηση «στηριγμάτων», που θα ζητήσουν αργά ή γρήγορα αντίτιμο. H αποτυχία του πειράματος του 1985 και η άρον άρον επαναφορά του σταυρού μπροστά στην προφανή ανωριμότητα των κομμάτων να διαχειριστούν με διαφάνεια ένα σύστημα λίστας δεν σημαίνουν ότι το θέμα πρέπει να κλείσει οριστικά. Ο αναπροσδιορισμός στην κατεύθυνση χωρισμού όλης της χώρας σε μονοεδρικές περιφέρειες και ενός υποψηφίου από κάθε κόμμα είναι επιτακτικότερος παρά ποτέ.
Αλλά και η κυβερνητική στάση κάθε άλλο παρά καταπολεμά την απαξίωση της πολιτικής. Ο συνδυασμός ποδοσφαιροποίησης του δημόσιου βίου, διαχειριστικής ανεπάρκειας και ηθικολογικού βερμπαλισμού είναι δηλητηριώδης. Μπάλα, χάλια, λόγια δημιουργούν, με μια λέξη, μπά-χα-λο. Το δυστύχημα είναι ότι διαποτίζει τόσο πολύ το μεδούλι της πολιτικής, που η αναστροφή γίνεται κάθε μέρα και πιο δύσκολη.
Social Media