2. Μονιμότητα, υπό τη συνταγματικά κατοχυρωμένη έννοια, ούτε ώς τώρα υπήρχε στις ΔΕΚΟ. Το να λες ότι προστατεύεις το δημόσιο συμφέρον παρουσιάζοντας ως επιζήμια «μονιμότητα» τη νόμιμη διασφάλιση των εργασιακών δικαιωμάτων δεν είναι μόνο απατηλό αλλά και ανήθικο.
3. H διάκριση των υπαλλήλων μιας επιχείρησης σε δύο μισθολογικές, εργασιακές και λειτουργικές ταχύτητες με μόνο κριτήριο τον χρόνο πρόσληψης (προ ή μετά τη «μεταρρύθμιση») είναι ευθέως αντισυνταγματική, παγκοσμίως πρωτότυπη και εξόχως αναποτελεσματική λύση (φανταστείτε την «εργασιακή ειρήνη» ύστερα από έναν τέτοιο διαχωρισμό). Το ίδιο ισχύει, κατά μείζονα λόγο, για την παράκαμψη συλλογικών συμβάσεων μέσω νομοθέτησης και για την διά της βίας λύση αν οι εργαζόμενοι δεν συμφωνήσουν μέσα σε 4 μήνες με την ίδια τους την υποβάθμιση.
4. «Δοκιμαστική» περίοδος 7 ετών σημαίνει, για όποιον έχει την ελάχιστη πρακτική πείρα, ασφυκτικό καθεστώς ομηρείας και άσκησης αθέμιτων πιέσεων κατά των εργαζομένων. Σε σχέση με την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, κι αυτή η πρόβλεψη είναι πιθανότατα αντισυνταγματική και πάντως σίγουρα εξευτελιστική.
5. Πόσο συνεπής είναι άραγε με την ιδιωτικο-οικονομική φιλοσοφία του νομοσχεδίου η «δημοσιοποίηση» του μισθού των διοικητών (στα όρια του μισθού ανώτατων δικαστών); Δεν είναι μέγιστος λαϊκισμός να δείχνεις ότι κάνεις το αντίθετο από αυτό που πιστεύεις και να πιστεύεις ότι το πρόβλημα είναι στους εργαζομένους (στην εργασία τους και στους μισθούς τους) και όχι στις κρατικές δομές που (θα συνεχίσουν να) σφιχταγκαλιάζουν τις δημόσιες (με ή χωρίς εισαγωγικά) επιχειρήσεις;
6. Πιστεύει στ’ αλήθεια η κυβέρνηση ότι, αν ψηφιστεί αυτός ο νόμος, η ΔΕΗ και ο ΟΤΕ θα ξαναγίνουν αμέσως κερδοφόρες; Μήπως το πανάκι με το οποίο προσπαθεί να σκουπίσει τις διαχειριστικές αμαρτίες της είναι ήδη πολύ βρώμικο για να πείσει έστω και έναν καλόπιστο πολίτη;
Social Media