Aντιθεώρηση

ΤΑ ΝΕΑ 23/12/05

H εξαγγελθείσα αναθεωρητική του Συντάγματος πρωτοβουλία πιστεύω ότι είναι κίβδηλη, άχρηστη κι επικίνδυνη. Κίβδηλη, γιατί αποτελεί όχι μόνο στρατηγικό ελιγμό αποφυγής άλλων πιέσεων (αυτό έχει ξανασυμβεί), αλλά και προσπάθεια σύμμειξης - και άρα σύγχυσης - δύο πεδίων εντελώς διακριτών: της κυβερνητικής αποτελεσματικότητας - δηλαδή ανεπάρκειας, στην περίπτωση της παρούσας κυβέρνησης - και της θεσμικής της υποδοχής, όπου δεν υφίσταται, από συνταγματική άποψη, το παραμικρό πρόβλημα. Άχρηστη, γιατί δεν την στηρίζει κανένας γενικός θεσμικός σκοπός (όπως ήταν η εξισορρόπηση των λειτουργιών το 1986 και ο συνολικός εκσυγχρονισμός του Συντάγματος το 2001 και όπως μόνο η εξάλειψη δημοκρατικών αναχρονισμών, όπως η ενότητα Κράτους-Εκκλησίας, θα μπορούσε να είναι στο μέλλον), αλλά και γιατί οι αλλαγές που κατ' αρχήν ακούγεται ότι θα προταθούν μπορούν σχεδόν όλες να υλοποιηθούν χωρίς αναθεώρηση (ανώτατη εκπαίδευση από μη κερδοσκοπικά - αλλά δημοσίου δικαίου - ιδρύματα, διαρρύθμιση περιβαλλοντικών ζητημάτων, λείανση του απόλυτου επαγγελματικού ασυμβιβάστου).

Μένει, βέβαια, ο πολλαπλώς αμαρτωλός «βασικός μέτοχος», αλλά του παραπέφτει - χωρίς μάλιστα να λυθούν τα προβλήματα - να αλλάξουμε ξανά το Σύνταγμα για χάρη του. Και επικίνδυνη θα ήταν η αναθεώρηση, γιατί με μια τόσο αδιάβαστη και αντιδραστική κυβέρνηση καθόλου δεν αποκλείεται, αν ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου, ν' απειληθούν δημοκρατικές κατακτήσεις (ήδη κάτι υπογείως ακούγεται για άρση δημοσιοϋπαλληλικής μονιμότητας και περιορισμό αρμοδιοτήτων του Συμβουλίου της Επικρατείας). Κυρίως, όμως, γιατί δίνει στην κοινωνία το σήμα ότι οι θεσμοί είναι λάστιχο και το Σύνταγμα ένα απλό κείμενο, που μπορεί ν' αλλάζει κάθε τόσο, έτσι, ως υποκατάστατο πολιτικών κινήσεων. Ενώ, αντιθέτως, πρόκειται για το κατ' εξοχήν συμβολικό και ενοποιητικό εργαλείο, που πρέπει να αφεθεί να ωριμάζει μέσα στον χρόνο, όχι με βίαιες τεχνητές αλλαγές, αλλά με σεβασμό στην ουσία της δημοκρατίας. Κάτι που δεν θα κάνει η κυβέρνηση, αν προσθέσει στη φλυαρία της προηγούμενης αναθεώρησης την υποτιμητική για το πολίτευμα βιασύνη ενός θεσμικά έωλου νέου εγχειρήματος.

Μοιράσου το: