Αν αυτά συνιστούν, κατά τη γνώμη μου, αντικειμενικά δεδομένα, το ερώτημα που μένει να απαντηθεί, το μόνο που έχει τελικά σημασία, είναι «ανανέωση στην υπηρεσία ποιου πολιτικού σκοπού»; Σε ποια κατεύθυνση για την αξιωματική αντιπολίτευση και, αύριο, την κυβέρνηση της χώρας; Αν φανεί, ιδίως στα μάτια του κοινωνικού σώματος, ο άρρηκτος δεσμός ανάμεσα σε ένα ριζικά ανανεωμένο πολιτικό σχέδιο και σε μια νέα γενιά στελεχών -άφθαρτων σε σχέση με την άσκηση της εξουσίας και ευεπίφορων στην άσκησή της με διαφορετικό τρόπο-, τότε τα πρόσωπα που θα αναλάβουν την αποστολή θα βρεθούν. Γιατί το ΠΑΣΟΚ διακρίνεται για το ένστικτό αυτοσυντήρησής του, αλλά έχει και την τύχη να διαθέτει, λόγω ιδεολογικής αύρας και διαχειριστικής εμπειρίας, πολλούς ανθρώπους που είναι περισσότερο «μπιούτιφουλ μάϊντς» παρά «μπιούτιφουλ πιπλ» (όπως τους κατηγορούν, χωρίς να τους γνωρίζουν, αρκετοί βιαστικοί δημοσιογράφοι και φοβισμένοι για την καρέκλα τους κομματικοί παράγοντες). Η δε θυσία της ανανέωσης ως πολιτικού σχεδίου στο βωμό της ανανέωσης ως στείρας ονοματολογίας αδικεί και την πραγματική προσπάθεια που έχει γίνει στο εσωτερικό του κόμματος υπό τη νέα ηγεσία του.
Θα έλεγα ότι αυτή η συνειδητή προσπάθεια περιστρέφεται γύρω από τρεις άξονες. Ο πρώτος είναι ο κοινωνικός εκσυγχρονισμός (ουσιαστικότερη απόλαυση των ελευθεριών, σεβασμός της διαφορετικότητας σε όλες της τις εκφάνσεις, ορθολογικότερη ρύθμιση των σχέσεων των κρατικών οργάνων και λειτουργιών, ώστε να υπηρετούν τον πολίτη), ως συμπλήρωμα του κύματος εκσυγχρονισμού των υποδομών, που σε μεγάλο βαθμό προωθήθηκε από τις τελευταίες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Ο δεύτερος αφορά τον τρόπο συλλογικής λειτουργίας του κόμματος και της αυριανής κυβέρνησης (πρόκριση της πολιτικής ουσίας, διάλογος στη βάση επιχειρημάτων και χωρίς θέσφατα, σύνθεση με βάση αρχές και όχι τακτικές ομαδοποιήσεις, άλλου είδους σχέση των στελεχών μεταξύ τους, όπου κανείς δεν θα διατείνεται ότι αποτελεί τη «συνείδηση της παράταξης»). Και ο τρίτος, στην υπηρεσία του οποίου τίθενται όλα τα επιμέρους μέτρα πολιτικής, είναι η λειτουργία ενός ενδιάμεσου -και αδοκίμαστου ως τώρα στην Ελλάδα- σοσιαλδημοκρατικού μοντέλου διακυβέρνησης, με θεμελιώδη χαρακτηριστικά τη θετική υπέρ των αδυνάτων παρέμβαση του Κράτους (που προϋποθέτει άμεσο άνοιγμα του φακέλου «αναδιανομή») και μια σειρά δράσεις προσανατολισμένες στην αύξηση της ανταγωνιστικότητας μέσω βελτίωσης της ποιότητας και της καινοτομίας (που στέλνει στην πρώτη γραμμή των προτεραιοτήτων την Παιδεία, την Έρευνα, τις τεχνολογίες, τη σχέση με το περιβάλλον).
Όλα αυτά υπάρχουν εν σπέρματι στη μέχρι στιγμής προγραμματική παραγωγή του ΠΑΣΟΚ και θα πάρουν πολύ πιο συνεκτική μορφή ως τις εκλογές. Τα συμμερίζεται άραγε το κοινωνικό σώμα, ειδικά στους χώρους στους οποίους προνομιακά απευθύνεται το συγκεκριμένο κόμμα; Πιστεύω πως, σε μεγάλο βαθμό, ναι. Σε κάθε περίπτωση, πάντως, χρήσιμο για όλους θα ήταν να του δοθεί η δυνατότητα να απαντήσει το ίδιο.
Social Media