ΤΑ ΝΕΑ 23/12/05
H εξαγγελθείσα αναθεωρητική του Συντάγματος πρωτοβουλία πιστεύω ότι είναι κίβδηλη, άχρηστη κι επικίνδυνη. Κίβδηλη, γιατί αποτελεί όχι μόνο στρατηγικό ελιγμό αποφυγής άλλων πιέσεων (αυτό έχει ξανασυμβεί), αλλά και προσπάθεια σύμμειξης - και άρα σύγχυσης - δύο πεδίων εντελώς διακριτών: της κυβερνητικής αποτελεσματικότητας - δηλαδή ανεπάρκειας, στην περίπτωση της παρούσας κυβέρνησης - και της θεσμικής της υποδοχής, όπου δεν υφίσταται, από συνταγματική άποψη, το παραμικρό πρόβλημα. Άχρηστη, γιατί δεν την στηρίζει κανένας γενικός θεσμικός σκοπός (όπως ήταν η εξισορρόπηση των λειτουργιών το 1986 και ο συνολικός εκσυγχρονισμός του Συντάγματος το 2001 και όπως μόνο η εξάλειψη δημοκρατικών αναχρονισμών, όπως η ενότητα Κράτους-Εκκλησίας, θα μπορούσε να είναι στο μέλλον), αλλά και γιατί οι αλλαγές που κατ' αρχήν ακούγεται ότι θα προταθούν μπορούν σχεδόν όλες να υλοποιηθούν χωρίς αναθεώρηση (ανώτατη εκπαίδευση από μη κερδοσκοπικά - αλλά δημοσίου δικαίου - ιδρύματα, διαρρύθμιση περιβαλλοντικών ζητημάτων, λείανση του απόλυτου επαγγελματικού ασυμβιβάστου).
Tο βρετανικό παράδειγμα αποτελεί ήδη τον κανόνα σε όλη την Eυρώπη
TA NEA 12/12/05
Για μια ακόμα φορά η βρετανική πολιτική σκηνή εμφανίζεται ως η πιο ενδιαφέρουσα, που δεν σημαίνει αξιομίμητη και πρωτοποριακή - τουλάχιστον ως προς την ανάδειξη των τάσεων - στην Ευρώπη. H εκλογή του Ντέιβιντ Κάμερον στην αρχηγία των Συντηρητικών οδήγησε κατευθείαν την έννοια της ανανέωσης από το εξαγγελτικό πεδίο στην κεντρική πολιτική σκηνή και συγχρόνως στα πρωτοσέλιδα των ιλουστρασιόν περιοδικών. Το ενδιαφέρον για κάποιους εστιάζεται στο ότι ο νέος, ώς χθες παντελώς άγνωστος, αρχηγός είναι 39 χρόνων, μιλάει σαν καλοκουρντισμένη τηλεοπτική μηχανή, έχει μπόλικα μαλλιά, εύκολο χαμόγελο και γενικά κάνει κάθε προσπάθεια να θυμίζει τον προ δεκαετίας Τόνι Μπλερ στο λίγο πιο στρογγυλό και λίγο πιο δεξιό. Αξιοπρόσεκτος είναι όμως κυρίως ο βαθμός επικράτησης της εικόνας έναντι της ουσίας, του φαίνεσθαι μπροστά στο είναι, η πανηγυρική νομιμοποίηση της αρχής ότι η πολιτική διαπάλη δεν έχει πλέον καμία σχέση με πολιτικές αρχές, ότι ο μόνος τρόπος να πειστεί το κοινωνικό σώμα είναι να προετοιμαστεί από τους επαγγελματίες της επικοινωνίας να πειστεί για οτιδήποτε, αρκεί να ακούγεται ωραίο και «μοντέρνο».
TA NEA 01/12/05
Μεγάλη πράγματι «τομή» το νομοσχέδιο που ενέκρινε η Κυβερνητική Επιτροπή για τις ΔΕΚΟ. Μόνο που:
1. Ξέχασε ότι το πρώτο συνθετικό του ακρωνυμίου ΔΕΚΟ είναι Δημόσιες και, άρα, οι «μη Δημόσιες» ΔΕΚΟ, όπως προτείνεται να εγκαθιδρυθούν, συνιστούν εγγενή αντίφαση και από νομική και από λογική και από πολιτική άποψη. Κάτι που δεν συμβαίνει βεβαίως για πρώτη φορά με τις «μεταρρυθμίσεις» αυτής της κυβέρνησης.
ΤΑ ΝΕΑ 28/11/05
Θύελλα σε ποτήρι χαρακτήρισαν αρκετοί τις εξελίξεις που πυροδότησαν πρόσφατες ανεπίσημες δηλώσεις του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ για την ανάγκη περαιτέρω ανανέωσης του στελεχιακού, άρα και του κοινοβουλευτικού, δυναμικού του κόμματος. Θύελλα βέβαια δεν ήταν. Ούτε το αρχικό ερέθισμα είχε τέτοια πρόθεση και περιεχόμενο, ούτε οι αντιδράσεις που ακολούθησαν διέθεταν τέτοια δυναμική. Αυτά όμως ακριβώς τα στοιχεία είναι που αποκαλύπτουν τη νέα πραγματικότητα: το ΠΑΣΟΚ έχει αλλάξει σε τέτοιο βαθμό, που κάθε μνεία περί ανανέωσης έχει τη σφραγίδα του αυτονόητου και κάθε προσπάθεια επιστροφής στο παρελθόν, σε οποιουδήποτε είδους παρελθόν, δεν έχει -ούτε καν στο μυαλό αυτών που τη συντηρούν φραστικά- καμία πιθανότητα ευόδωσης.
TA NEA 14/11/05
Ευχάριστο. Το πρόσφατο, πολυσυζητημένο προτού ακόμα διαβαστεί, βιβλίο του είναι πολύ περισσότερο από αυτοβιογραφία (που απαιτεί κάποιου είδους συναισθηματική συμμετοχή του αφηγητή) ή πραγματεία (που προϋποθέτει την ενσωμάτωση διαφορετικών οπτικών) ένα - εκτεταμένο - μάθημα εφαρμοσμένης πολιτικής προς επιγόνους και ενδιαφερόμενους, ή ήδη νοσταλγούς, πολίτες. Ως τέτοιο, το πόνημά του είναι λογικό να ενόχλησε πολλούς, ιδίως εντός της πολιτικής τάξης, οι εκπρόσωποι της οποίας είναι γνωστό ότι δεν δέχονται εύκολα μαθήματα. Μια ψύχραιμη, ωστόσο, αντιμετώπιση του εκδοτικού γεγονότος καθαυτού (στην οποία καλεί ο συγγραφέας ήδη από την εισαγωγή) και μια στοιχειώδης διαίσθηση του ενός και μοναδικού πραγματικά πολιτικού στόχου που επιδιώκει θα οδηγούσαν σε επωφελή αναπροσδιορισμό του διαλόγου, αλλά και θα φώτιζαν τη χρησιμότητα του ίδιου του βιβλίου.
Aιτίες, επιπτώσεις και παρενέργειες της νέας «σκανδαλολογίας»
ΤΑ ΝΕΑ 31/10/05
H οσμή του σάπιου που αναδίδει αυτές τις ημέρες ο δημόσιος βίος δεν είναι νέο φαινόμενο. Γι’ αυτό και η μόνη αντίδραση μιας κατά τα άλλα σιωπηλής και πλήρως ξεπερασμένης από τα γεγονότα κυβέρνησης είναι ο ισχυρισμός ότι τα ίδια συνέβαιναν και επί των προκατόχων της. Δειλή γραμμή άμυνας, αλλά και έωλη, εάν συνυπολογισθούν η ένταση και η επαναληπτικότητα των φαινομένων, η επώασή τους στους κόλπους μιας κυβέρνησης που αυτοπροσδιορίστηκε ως «σεμνή και ταπεινή» και το μικρό χρονικό διάστημα άσκησης της εξουσίας. Αλλά και η άντληση αναλογιών από τη διεθνή επικαιρότητα (ο Μπερλουσκόνι που άλλαξε το Σύνταγμα, τον εκλογικό νόμο, τον τρόπο χρηματοδότησης των κομμάτων για να κρατηθεί στην εξουσία, ο Ντε Βιλπέν και ο Σαρκοζί που υποτίθεται ότι ηγούνται της ίδιας κυβέρνησης στη Γαλλία αλλά παλεύουν λυσσαλέα για την πρωτοκαθεδρία στο συντηρητικό στρατόπεδο, η κυβέρνηση «μεγάλου συνασπισμού» στη Γερμανία που αμφισβητεί τις εξουσίες της νέας καγκελαρίου πριν αυτή ακόμα αναλάβει τα καθήκοντά της) δεν δικαιολογεί και κυρίως δεν πρέπει να αποπροσανατολίζει από τις καθαρά ελληνικές και βαθύτατα τραυματικές ιδιοτυπίες.
Social Media