H παράνομη σχέση χρήματος και εξουσίας, ιδίως στον χώρο των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, είναι θέμα νοοτροπίας, συνήθειας και συμπαιγνίας - των κομμάτων εξουσίας και των προσώπων που μιλούν στο όνομά της, της ίδιας της εξουσίας και όσων την τρέφουν τρεφόμενοι από αυτήν. H σχέση αυτή είναι και αναπόφευκτη και σε κάποιο βαθμό εγγενώς αιμομικτική, κι αν στην Ελλάδα αποτελεί πρόβλημα δημοκρατίας - και μάλιστα ένα από τα σημαντικότερα - είναι γιατί εδώ, περισσότερο από ό,τι σε άλλους τομείς, ο σκοπός - εξουσίας αλλά και Μέσων - υποτάσσει απροσχημάτιστα - δυστυχώς και στα μάτια της κοινής γνώμης - τα μέσα, που δεν μπορεί να είναι άλλα από την αυτοσυγκράτηση και τον σεβασμό των άγραφων κανόνων του πολιτειακού παιχνιδιού.
Στην παρούσα συγκυρία, η υποψία νομοθέτησης για να τηρηθούν απλώς τα προσχήματα της κάθαρσης, χωρίς να γίνει προσπάθεια στον τομέα της αμοιβαία συμφωνημένης αυτοσυγκράτησης, είναι παραπάνω από ισχυρή. H διαπλοκή δεν είναι ποσοστά (αλήθεια πόσο «βασικός» μπορεί να θεωρείται ένας μέτοχος που διαθέτει το 1% μιας επιχείρησης;), δεν καταπολεμείται με ονομαστικοποιήσεις (που όλοι ξέρουν πως ξεπερνιούνται), ούτε πολύ περισσότερο με πόθεν έσχες (που σπάνια δείχνουν το πραγματικό πόθεν). Το ουσιαστικότερο μέτρο που θα μπορούσε να πάρει ο νόμος, η ενίσχυση της αυτονομίας, των αρμοδιοτήτων και των μηχανισμών της ελεγκτικής αρχής, μένει περισσότερο στον χώρο των προθέσεων. Ακόμα κι έτσι, η ελπίδα όσων πονάμε τους θεσμούς είναι να υπάρξει αποτέλεσμα. Μόνο που αυτό, με βάση το μέχρι στιγμής γενικότερο ήθος της κυβέρνησης, μοιάζει παραπάνω από δύσκολο.
Social Media