Ο νέος πρόεδρος του Συνασπισμού δήλωσε σχεδόν αμέσως μετά την εκλογή του ότι «ο νέος κόσμος θα οικοδομηθεί με συγκρούσεις, δεν θα έρθει με συναινέσεις». Συμμερίζομαι βαθιά αυτήν την άποψη: πιστεύω κι εγώ, όπως και ο καθένας που θέλει να λέγεται αριστερός, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο πολιτικό λάθος και μεγαλύτερη ιδεολογική παγίδα (το ΠΑΣΟΚ τα πλήρωσε αρκετά και τα δύο) από την προσπάθεια σύγκλισης σε ένα μαλθακό και αδιευκρίνιστο «Κέντρο». Έχω επανειλημμένως εκφρασθεί υπέρ της ανάδειξης και της υπογράμμισης των πραγματικών διαχωριστικών γραμμών στα μεγάλα πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα. Θεωρώ τη σύγκρουση - επιχειρημάτων και κοσμοθεωριών, όχι προσώπων ή μηχανισμών - αναγκαία συνθήκη για τη βελτίωση της εν γένει πολιτικής αξιοπιστίας. Θα μου επιτραπεί όμως να παρατηρήσω ότι η παραπάνω φράση ειπώθηκε σε λάθος στιγμή και με λάθος αφορμή. Μια πολιτειακή διαδικασία όπως είναι η επιλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, ειδικά στο δικό μας σύστημα, δεν συνιστά το είδος εκείνο της ψευδεπίγραφης και εν τέλει απολιτικής συναίνεσης που είναι καλό η Αριστερά να καταδικάζει με λόγια και έργα, αλλά μια στιγμή υπέρβασης άλλου είδους διαφορών για χάρη της ομαλής λειτουργίας των θεσμών. H δε υπονοούμενη διαβεβαίωση προς κάποιους και απειλή προς κάποιους άλλους ότι «σύγκρουση», ειδικά για τον συγκεκριμένο πολιτικό χώρο, σημαίνει και εκ των προτέρων άρνηση κάθε συνεργασίας με κινήματα που διαθέτουν αντανακλαστικά εξουσίας, αδυνατίζει έναν αγώνα ο οποίος δεν μπορεί παρά να είναι κοινός για όλο το αριστερό - με τις αποχρώσεις του - πολιτικό φάσμα. Αναφέρομαι, φυσικά, στη σταδιακή αναστροφή τού καλπάζοντος κοινωνικού συντηρητισμού που χαρακτηρίζει την παρούσα ιστορική στιγμή και διαμορφώνει το πλαίσιο της πολιτικής και κομματικής διαπάλης.
H σύγκρουση, επομένως, που αξίζει να αναληφθεί είναι με αντιλήψεις ισοπεδωτικές για τον ρόλο της πολιτικής και την άρρηκτη σχέση της με την κοινωνική δικαιοσύνη. Είναι με την υποκρισία των πολιτικών ταγών και με την αμάσητη κατάποση από το κοινωνικό σώμα βαθύτατα παραπλανητικών και αντιδραστικών απόψεων στο όνομα μιας «συναίνεσης» που δεν εκπροσωπεί παρά τη μετριότητα και την ήσσονα προσπάθεια. Είναι με τον ευτελισμό του διαλόγου, την απόρριψη του διαφορετικού, την αποκλειστικά εργαλειακή χρήση της δημοκρατίας, την ανάμειξη της δημόσιας με την ιδιωτική σφαίρα και των κοσμικών με τα θρησκευτικά ζητήματα. H πραγματική σύγκρουση αφορά τα αιτήματα της συμμετοχής, της ειλικρίνειας, της ουσιαστικής ανανέωσης, της προάσπισης του γενικού συμφέροντος, της οικοδόμησης μιας δημόσιας εικόνας που θα υπερβαίνει, επιτέλους, το τηλεοπτικού τύπου θέαμα και την αντιπαράθεση ξύλινων γλωσσάδων. H σύγκρουση αυτή δεν έχει πια την πολυτέλεια να σκορπίζεται στα ευτελή ή τα δευτερεύοντα μπροστά σε μια κυβέρνηση που ψάχνει τον δρόμο της μέσα από τις δημοσκοπήσεις και μια κοινή γνώμη που έχει χάσει το δικό της μέσα στην απάθεια.
Social Media