H πραγματική Aριστερά αγωνίζεται για να πείσει, όχι για να διχάσει
ΤΑ ΝΕΑ 20/12/04
Έπειτα από πολύ καιρό, και έστω κι αν έπρεπε να περιμένουμε τις τελευταίες ημέρες μιας χρονιάς ποιοτικής υποχώρησης σε όλα σχεδόν τα επίπεδα του δημόσιου βίου, είχαμε την περασμένη εβδομάδα μια σειρά ελπιδοφόρων εξελίξεων: την επιλογή ενός Προέδρου Δημοκρατίας που όλοι παραδέχονται ότι πληροί και με το παραπάνω τα εχέγγυα μιας ανεπίληπτης θητείας, το επωφελές για τα εθνικά και ευρωπαϊκά συμφέροντα μισάνοιγμα της πόρτας ένταξης της Τουρκίας και την ανάδειξη στην ηγεσία του τέταρτου σε μέγεθος κόμματος μιας ιδιαίτερα συγκροτημένης - ανεξάρτητα από επιμέρους συζητήσιμες επιλογές - προσωπικότητας. Δίκην και κάποιου είδους απολογισμού της χρονιάς που κλείνει, θα πιαστώ από μία φράση ενός από τους πρωταγωνιστές των ημερών για να δώσω το κατά τη γνώμη μου στίγμα της σημαντικότερης πολιτικής πρόκλησης που έχουμε μπροστά μας.
ΤΑ ΝΕΑ 07/12/04
TO ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ για τον βασικό μέτοχο που παρουσίασε η κυβέρνηση έχει τουλάχιστον ένα καλό: Δεν είναι περίπλοκο. Έχει όμως κι ένα πολύ μεγαλύτερο κακό: Προορίζεται να γίνει νόμος.
Εξηγούμαι: Όποιος θεωρεί ότι η λεγόμενη «διαπλοκή» μπορεί να καταπολεμηθεί αποτελεσματικά με νομοθετικά μέτρα (άλλο το Σύνταγμα, λόγω της αυξημένης συμβολικής σημασίας και της παραδειγματικότητας των κανόνων του) είναι το λιγότερο αφελής, ιδιότητα που είναι η μόνη ίσως που δεν έχει επιδείξει η παρούσα κυβέρνηση.
H κυβέρνηση θέλει να ρίξει το βάρος στις «μεγάλες δυνάμεις» της αγοράς
ΤΑ ΝΕΑ 06/12/04
Μετά το προπατορικό αμάρτημα της απογραφής, ό,τι και να κάνει πια στην οικονομία η κυβέρνηση θα μοιάζει με πταίσμα. Αυτό μπορεί να είναι καλό για την ίδια (αν καλό θεωρεί ν' αποφύγει να δημιουργήσει προσδοκίες και συγκρούσεις, δηλαδή να κυβερνήσει) είναι όμως κακό για τον τόπο (εφόσον η ώρα των μειωμένων προσδοκιών είναι πάντα και στιγμή δημοκρατικής παρακμής). Και πάντως είναι κατ' εξοχήν αρνητικό για την ανάπτυξη. Έχει λοιπόν ιδιαίτερο θεσμικό ενδιαφέρον να εξετάσουμε αν μέσα από το αναπτυξιακό νομοσχέδιο, που συζητείται αυτές τις ημέρες στη Βουλή, αχνοφαίνεται κάποια συνολική πολιτική για έξοδο από την κρίση.
ΤΑ ΝΕΑ 24/11/04
ΜΗΠΩΣ οι πρόσφατες δηλώσεις και η στάση ευρωβουλευτή της Νέας Δημοκρατίας για την απογραφή πρέπει να μας κάνουν, επιτέλους, να σκεφτούμε όχι ποιος μιλάει αλλά τι λέει για ένα τόσο μείζον θέμα;
Μήπως ακόμα και όσοι διατηρούν καλοπροαίρετα στο βάθος του μυαλού τους την υποψία ότι πρόθεση της κυβέρνησης ήταν ν' αποκαλύψει την αλήθεια για την οικονομία, ώστε να οικοδομήσει σε πιο στέρεες βάσεις, δεν μπορούν παρά να κλονιστούν από την πέρα πάσης αμφιβολίας αποκάλυψη ότι δεν είναι δυνατόν να υπάρξει οικοδόμηση όταν μόνος σου καταστρέφεις τα θεμέλια του σπιτιού σου;
Tο ζητούμενο είναι να ξεκαθαρίσουμε τι συνιστά παραποίηση ή διαστρέβλωσή της
ΤΑ ΝΕΑ 22/11/04
Πολύς λόγος γίνεται - ξαφνικά; - για τον τρόπο με τον οποίο θα υλοποιηθεί, ή έχει αρχίσει να υλοποιείται, η διαδικασία ανάδειξης του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας. Προς το παρόν, και δεν είναι παράλογο, βρισκόμαστε σχεδόν αποκλειστικά στον χώρο των εικασιών και της - συχνά ερήμην και των ίδιων των «ενδιαφερομένων» - ονοματολογίας. Πίσω όμως από κάθε σκέψη, πρόταση και κίνηση βρίσκεται ήδη, ρητά ή σιωπηρά, καλόπιστα ή υπονομευτικά, η έννοια της «συναίνεσης». Επειδή και το Σύνταγμα την προϋποθέτει και ο συσχετισμός κοινοβουλευτικών δυνάμεων την καθιστά αναγκαία, θεωρώ ότι δεν είναι άχρηστο ούτε πρόωρο να ξεκαθαριστούν από τώρα τα θεσμικά δεδομένα της.
Mαζί με την Aμερική αλλάζει και η Δημοκρατία
ΤΑ ΝΕΑ 08/11/04
H καθαρή επανεκλογή του προέδρου Μπους δεν μπορεί παρά να γεννά απογοήτευση σε όσους θα ήθελαν - και, μέχρι την Τρίτη 2 Νοεμβρίου 2004 το βράδυ, νόμιζαν ότι μπορούσαν - να πιστεύουν στην καθαρτήρια δύναμη της δημοκρατίας. Αυτήν αδικεί, πολύ περισσότερο από τον Κέρι, το αποτέλεσμα των φετινών αμερικανικών εκλογών. H ιδέα ότι ο «λαός έχει πάντα δίκιο», αφού η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών και των απόψεων τού επιτρέπει, ακόμα και μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της σύγχρονης πολιτικής, να επιλέγει το λιγότερο κακό και να διορθώνει την πορεία που ξεστράτισε, όπως και η ενστικτώδης πίστη ότι κανείς και τίποτα δεν μπορεί να ξεγελάσει και να παρασύρει για πολύ τους πολλούς, αυτή η ιδέα και αυτή η πίστη, θεμέλια της δημοκρατίας, δέχτηκαν ανεπανόρθωτο ίσως πλήγμα. Δεν αποτελεί άρνηση της λαϊκής κυριαρχίας ούτε αμφισβήτηση της γνησιότητας και (αυτή τη φορά) της εγκυρότητας της λαϊκής ετυμηγορίας η διαπίστωση ότι η εκλογική επιβράβευση αυτού του ανθρώπου σε αυτή τη χώρα υπ' αυτές τις συνθήκες αλλάζει το πρόσωπο και την ουσία της δημοκρατίας σε όλο τον κόσμο. Αντίθετα, είναι μια διαπίστωση που θεωρώ ότι αποτελεί χρέος κάθε σκεπτόμενου πολίτη.
Social Media