α) Η διατύπωση «δίκες για κακούργημα, οι οποίες λόγω της σοβαρότητας και του αντικειμένου τους πρόκειται να έχουν μακρά διάρκεια», ελάχιστα υποκρύπτει την πρόθεση του νομοθέτη να δώσει λύσεις σε συγκεκριμένα προβλήματα ή δυσκολίες που προδικάζονται εν όψει μιας εντελώς συγκεκριμένης δίκης. Όμως, η διαμόρφωση ειδικής κατηγορίας δικών, με κριτήριο τον χρόνο διάρκειάς τους, είναι αμφίβολο αν εδράζεται γερά στο Σύνταγμα.
β) Στο θέμα της τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής μετάδοσης προκρίνεται ο κανόνας τής κατ' αρχήν απαγόρευσής της για όλες τις δίκες. Η ρύθμιση αυτή με βρίσκει αντίθετο: βεβαίως και τίθεται στην πράξη πρόβλημα «κακής μετάδοσης», αλλά ορθότερη δικαιικά λύση θα ήταν ο καταναγκασμός σε αυτοπεριορισμό, εν ανάγκη οι κυρώσεις κατά των παραβιαζόντων συγκεκριμένους κανόνες δεοντολογίας, και όχι η θέσπιση γενικής απαγόρευσης.
γ) Η «δι' ορισμού κλήρωση» των δικαστών μπορεί να γίνει δεκτή, στο μέτρο που δεν διασπά την αρχή του φυσικού δικαστή. Η πρόβλεψη ορισμού δεκαπλάσιου από τον απαιτούμενο για τη συγκρότηση του δικαστηρίου αριθμού δικαστών - και στη συνέχεια η διενέργεια κλήρωσης ανάμεσά τους - φαίνεται να μην προσβάλλει ανυπόφορα την αναγκαία αποσύνδεση του δικάζοντος από πράξεις της εκτελεστικής εξουσίας, περιέργως όμως η αναλογία μικραίνει (1 στους 5) προκειμένου περί του εισαγγελέα της έδρας.
Social Media