Γιατί πίσω από τα πάντα αβρά συντροφικά μαχαιρώματα και τα ένθεν κακείθεν κωδικοποιημένα μηνύματα (όπου ροκ ίσον ο δυναμισμός του αγωνιστικού παρελθόντος, ενώ η «χορευτική μουσική» παραπέμπει στην ήρεμη δύναμη του εξουσιαστικού παρόντος), κάτι σημαντικό διακυβεύεται.
Πρόκειται, ούτε λίγο ούτε πολύ, για τις σχέσεις κόμματος - κυβέρνησης. Αν καταφέρουμε να υπερβούμε τις αισθητικής φύσεως απορίες ή αντιρρήσεις μας απέναντι στην τακτική που λανσάρισε ο νέος γενικός γραμματέας του κυβερνώντος κόμματος (και το ξέρω ότι δεν είναι εύκολη μια τέτοια υπέρβαση, γιατί κι εγώ ο ίδιος μόλις σήμερα την επιτελώ), θα αντιληφθούμε ίσως ότι αυτό που επιδιώκει (άλλο ζήτημα με τι μέσα) είναι να περιχαρακώσει τον ρόλο, τις αρμοδιότητες και τα πεδία παρέμβασης του κόμματος έναντι των οργάνων της εκτελεστικής εξουσίας. Και αυτό, αν επιτευχθεί, θα είναι μια ιδιαίτερα καλοδεχούμενη εξέλιξη για τα πολιτικά και τα θεσμικά μας πράγματα.
Ο τρόπος αντιπαράθεσης του οργανωμένου κομματικού πυρήνα με τα άλλα κόμματα, και ιδίως με τον αντίπαλο για την εξουσία, δεν θα περιορίζεται πλέον, μας λέει το ροκ δόγμα (αλλά έμμεσα δέχεται και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός), στην υπεράσπιση του κυβερνητικού έργου, αλλά θα συγκαθορίζεται, και σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί και να επικεντρώνεται, σε άλλα στοιχεία. Και αντιστρόφως δεν λέγεται, αλλά πιστεύω πως λογικά υπονοείται στη διαμόρφωση των επιλογών της κυβερνητικής πολιτικής, το κόμμα ασφαλώς και θα λέει, πριν παγιωθούν, τη γνώμη του, αλλά, όταν παγιωθούν, δεν θα είναι αναγκασμένο να τις «πουλήσει» στην κοινωνία.
Το κόμμα σκέφτεται, παράγει ιδέες και κρατά ζωντανή από τακτική επιλογή αλλά και από δημοκρατική ανάγκη την πολιτική και ιδεολογική του διαφορά. Η κυβέρνηση προβαίνει σε μικρότερες ή μεγαλύτερες τομές τόσο με την έννοια των μεταρρυθμίσεων, όσο και μέσα από τη δυναμική των καθημερινών σταθμίσεων και αποφάσεων αγνοώντας, όπως έχει και η ίδια δεσμευθεί, το μικροκομματικό δηλαδή κυρίως το εσω-κομματικό κόστος.
Τη στιγμή βέβαια της εκλογικής αναμέτρησης κόμμα και κυβέρνηση οφείλουν, αν όχι να ταυτισθούν, να ομονοήσουν πλήρως και πάλι πάντως το καθένα από το δικό του μετερίζι: τα κυβερνητικά στελέχη προβάλλοντας το έργο που επιτεύχθηκε (ή που γίνεται προσπάθεια να εμφανισθεί ότι επιτεύχθηκε), τα λοιπά κομματικά μέλη τις πολιτικές θέσεις και ιδιοτυπίες που οφείλουν να χαρακτηρίζουν τα κόμματα της, σοσιαλδημοκρατικής έστω, αριστεράς.
Το σχήμα βέβαια δεν μπορεί ποτέ να είναι τόσο καθαρό στην πράξη.
Αν όμως η σημερινή κακοφωνία είναι το τίμημα της μετάβασης σε μια οργανική και κυρίως ψυχολογική αποκόλληση του κόμματος από τον ασφυκτικό εναγκαλισμό της εξουσίας και, αντιστρόφως, της κυβέρνησης από την ψηφοθηρική πίεση του κόμματος, τότε χαλάλι της.
Το μόνο βέβαια που πρέπει να προσέξουν, κόμμα και κυβέρνηση από κοινού, είναι μήπως ο τρόπος που θα παίξουν το ροκ τούς στοιχίσει τελικά την εξουσία. Γιατί έχει σημασία το είδος της μουσικής, αλλά μεγαλύτερη ο ήχος που φθάνει στ' αυτιά μας.
Social Media