Η τροπή και η λύση που πήρε αίφνης το «προεδρικό ζήτημα» θα μπορούσαν να προκαλέσουν ικανοποίηση σε (σχεδόν) όλους, αν δεν συνδέονταν και, φοβούμαι, επιβάλλονταν, από λιγότερο ευγενή ελατήρια. Την όποια θεσμική πρόοδο αποδυναμώνουν και πάλι τα εξωθεσμικά της κίνητρα.
ΤΑ ΝΕΑ 27/12/99
Η μεταστροφή της αξιωματικής αντιπολίτευσης ως προς την υποστήριξη του σημερινού Προέδρου είναι υποτιμητικό για τη νοημοσύνη των πολιτών να παρουσιάζεται ότι κυρίως οφείλεται στην επιθυμία σύμπηξης συναίνεσης σε μέτωπα εθνικής σημασίας. Πραγματική συναίνεση θα είχαμε στην περίπτωση που τα δύο μεγάλα κόμματα συμφωνούσαν εξαρχής για τη σκοπιμότητα ανανέωσης της θητείας του Προέδρου, έπειτα από συνεννόηση ή έστω προσχώρηση του ενός στην επιλογή του άλλου. Η πολιτική προϊστορία τού εγκαίρως προταθέντος από την πλειοψηφία υποψηφίου καθιστούσε όχι μόνο εφικτή τη συμφωνία των δύο κομμάτων, αλλά και μετέθετε το βάρος πιθανής αμηχανίας στο ΠΑΣΟΚ, που υποστήριζε ένα πρόσωπο εντελώς ξένο προς την πολιτική κοσμοθεωρία του. Ισχυροί θεσμικοί λόγοι, σε εκείνο το αρχικό στάδιο, ήταν δυνατό να νομιμοποιήσουν και από άποψη πολιτειακής λειτουργίας μια κοινή επιλογή. Το κατακτημένο, μέσω ενός κράματος σύνεσης, αποφασιστικότητας και ανθρωπιάς, κύρος και η γενική αποδοχή τού εν ενεργεία Προέδρου. Η εκ των προτέρων βέβαια και πανθομολογουμένως απευκταία χρονική σύμπτωση της διεξαγωγής πρόωρων εκλογών, λόγω αδυναμίας ανάδειξης Προέδρου, με το κρίσιμο διάστημα προετοιμασίας και υποβολής του αιτήματος ένταξης της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Η επίσημη πρώτη έμπρακτη απόδειξη κατανόησης από τα κόμματα ότι υπάρχουν περιστάσεις κατά τις οποίες τα στενά νοούμενα συμφέροντά τους υποχωρούν μπροστά στο κοινό καλό.
TA ΝΕΑ 20/12/99
Δεν ήταν μόνο η ιδιωτική ζωή ορισμένων ήδη «επωνύμων» και κάποιων άλλων που εισήλθαν σε αυτή τη ζηλευτή κατηγορία επειδή συνήργησαν στον αυτοεξευτελισμό τους που δέχθηκε βαρύ πλήγμα αυτή την εβδομάδα. Σημαντικές εκδηλώσεις της δημόσιας ζωής ανέδειξαν επίσης μια πολύμορφη έλλειψη σεβασμού έναντι των θεσμών.
Η πιο κρίσιμη όψη του μειωτικού για όλους «σίριαλ Κορκολή» δεν είναι, νομίζω, ούτε το κατάντημα της ίδιας της έννοιας της ενημέρωσης ούτε η κοινωνική υποκρισία που μετά βίας κρύβεται πίσω από τις περισσότερες δημόσιες αντιπαραθέσεις. Νομικά τα πράγματα μοιάζουν απλά: όποια και αν ήταν τα κίνητρα, διαπράχθηκε μια σειρά παράνομων πράξεων κατά της προστατευόμενης από το Σύνταγμα ιδιωτικής ζωής ενός ανθρώπου (το σχήμα περιπλέκεται βέβαια στην πράξη από την ανεπάρκεια προστατευτικών μέτρων για την αποκατάσταση αυτής της προσβολής).
ΤΑ ΝΕΑ 13/12/99
Άθελά της ασφαλώς, η κυβέρνηση προσέφερε μια μεγάλη υπηρεσία στην επιστήμη του συνταγματικού δικαίου με την απόφασή της να «ρυθμίσει» με πράξη νομοθετικού περιεχομένου το ζήτημα των καταλήψεων στα σχολεία.
Της επέτρεψε να υπενθυμίσει σε όλους, και ιδίως στους αυτοαποκαλούμενους «ρεαλιστές», ότι απόδειξη της πραγματικής δημοκρατίας είναι να μην ενδίδει στον πειρασμό να επιλύει ακόμα και τα πιο ακραία κοινωνικά προβλήματα, χρησιμοποιώντας μεθόδους που αναιρούν τις αξίες της.
ΤΑ ΝΕΑ 06/12/99
Κι ενώ εμείς ομφαλοσκοπούμε, δημοσκοπούμενοι και εκλογολογούντες, ξαφνικά κάτι σαν να τρίζει στο παγκόσμιο βασίλειο της αγοράς. Η ειρωνεία είναι ότι οι φωνές υψώνονται στην ίδια τη χώρα όπου η αγορά είναι κράτος και επικεντρώνονται σε ένα γεγονός που στόχο ίσως είχε να αντιμετωπίσει τις ανησυχίες που γεννά η αναντίρρητη επικράτηση ορισμένων βεβαιοτήτων.
Αυτό που αμφισβητείται με την ευκαιρία της Διάσκεψης του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου στο Σιάτλ των Ηνωμένων Πολιτειών δεν είναι φυσικά η ίδια η έννοια ή οι αρχές της αγοράς, αλλά ο τρόπος που αφήνεται ή και ωθείται να επηρεάσει ή και να ρυθμίσει τις ζωές των ανθρώπων. Η διάκριση είναι λεπτή αλλά κρίσιμη.
ΤΑ ΝΕΑ 29/11/99
Η πρόσφατη συζήτηση των αρχηγών κομμάτων, αφιερωμένη στη «διαφάνεια» ή τη «διαφθορά» στον δημόσιο βίο (είναι, δυστυχώς, δύο όψεις του ίδιου φαινομένου), δεν θα αποτελέσει σελίδα δόξας του ελληνικού κοινοβουλευτισμού. Η ίδια η έννοια, εξάλλου, «ελληνικός κοινοβουλευτισμός» τείνει να εξελιχθεί σε εγγενή αντίφαση.
Δίπλα στις ήδη κλασικές εκφάνσεις κοινοβουλευτικής παρακμής (την έλλειψη συμμετοχής των βουλευτών, την ελλιπή προετοιμασία, την εξαφάνιση ενός ήθους διαλόγου, τη λήψη των πραγματικών αποφάσεων από άλλα κέντρα) μια νέα παθολογική κατάσταση αποκτά τον τελευταίο καιρό στη χώρα μας όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις.
ΤΑ ΝΕΑ 22/11/99
Ενώ έχουν ήδη αρχίσει να γυαλίζονται τα χρυσά μαχαιροπίρουνα για τη γιορτή των εμπόρων το περίφημο, ελληνιστί, μιλένιουμ η ελληνική δημοκρατία βρίσκεται, για μια ακόμα φορά, στις φλόγες. Όσο κι αν δεν κινδυνεύει η επιβίωσή της, τόσο ανέφικτη φαίνεται η ωρίμανσή της.
Δεν ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν ότι η τάξη και η ασφάλεια είναι τα πρωταρχικά δημοκρατικά αγαθά. Ακριβώς όμως επειδή πιστεύω στη δημοκρατία, το μόνο δυνατό πολίτευμα σε έναν κόσμο που κινδυνεύει κυρίως από τις ανεξάντλητες δυνάμεις αυτοκαταστροφής του, το πρώτο πράγμα που αρνούμαι να αποδεχθώ είναι η κρατική βία. Και όχι μόνο στην κλασική μορφή της, την καταπίεση της ελευθερίας, αλλά και στις λιγότερο άμεσες εκφάνσεις της, την ανικανότητα, την αδιαφορία ή την αναισθησία του Κράτους.
Social Media