Κώστας Β. Mποτόπουλος

Καλεσμένος της διοργανώτριας εταιρίας, άνοιξα τις εργασίες του δεύτερου Συνεδρίου για την εταιρική κοινωνική ευθύνη. Μίλησα για τη σημασία του θεσμού, γενικά, αλλά και στη σημερινή συγκυρία κρίσης. Είπα ότι μας αφορά όλους: τον επιχειρηματικό κόσμο, αφού εδραιώνει μια άλλη αντίληψη περί επιχειρηματικότητας, στην οποία ο εθελοντισμός και η κοινωνική προσφορά (το «κοινωνικό μέρισμα») έχουν σημασία αλλά και βελτιώνουν την απόδοση των επιχειρήσεων’  τις θεσμικές ελεγκτικές αρχές, που οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη τους και να προωθούν τέτοιες μορφές δράσης των εταιριών, διευκολύνοντας τη δημιουργία δικτύων και προτύπων, παρέχοντας κίνητρα (στην Ελλάδα δεν έχουμε δείκτη μέτρησης της εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, αλλά ορισμένες εταιρίες προβαίνουν σε «κοινωνικό απολογισμό», που έχει σημασία όχι μόνο για την εικόνα τους αλλά και για την ελληνική αγορά)’  τους πολίτες, οι, οποίοι, λαμβάνοντας ένα απτό δείγμα  «προσφοράς» από τις εταιρίες, έχουν ένα λόγο παραπάνω για να επανασυμφιλιωθούν με τις πατροπαράδοτες, προσώρας χαμένες αλλά απαραίτητες σε περίοδο κρίσης αρετές της κοινωνικής συμμετοχής, της συμβολής στο γενικό συμφέρον και της προσωπικής ηθικής.

Καλεσμένος της Hellenic Bankers Association μίλησα, ένα τυπικά λονδρέζικο βροχερό απόγευμα, σε ένα κλειστό αλλά εκλεκτό ακροατήριο τραπεζικών και νομικών, για τα, κατά τη γνώμη μου, κρίσιμα βήματα στην από δω και μπρος πορεία της ελληνικής οικονομίας, σε σχέση με τις χρηματαγορές αλλά όχι μόνο. Διέκρινα και ανέλυσα τρία πεδία: το τραπεζικό, με τη –σωστή- ανακεφαλαιοποίηση (που, δυστυχώς, ακόμα αργεί), την –άμεση- παροχή ρευστότητας στη πραγματική οικονομία και την επάνοδο μιας –σχετικής έστω- σιγουριάς για τους κανόνες του παιχνιδιού να αποτελούν απαραίτητες προϋποθέσεις για μια «ανάπτυξη» (ειδικά στο Χρηματιστήριο) που δεν είναι δυνατόν να έρθει αποκλειστικά με έξωθεν δεκανίκια και πόρους’  το ευρωπαϊκό,

Καλεσμένος του γαλλικού ινστιτούτου ερευνών IRIS, στο πλαίσιο ενός συνεδρίου με γενικό τίτλο «Να ξανασκεφτούμε την Ευρώπη», μίλησα για την επιρροή της «ελληνικής περιπέτειας» στην πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης και ειδικά της Ευρωζώνης.

Μετά από μια περιγραφή των βασικών στοιχείων της ελληνικής κρίσης και των ενεργειών που έγιναν, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για την αντιμετώπισή της, έως την πολύ πρόσφατη ολοκλήρωση της ανασυγκρότησης του δημοσίου χρέους, εστίασα σε τρεις έννοιες που, εξ αφορμής της Ελλάδας, τέθηκαν με επίταση σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Δύο τόποι, δύο κοινά, δύο ομιλίες, ένα θέμα: υπάρχει ελπίδα; Στην Αθήνα, σε εκδήλωση που οργάνωσε το σωματείο «Αξιότης» δεν περίσσευε η αισιοδοξία. Με τις περιπέτειες του PSI να συνεχίζονται, τη συνοχή της κυβέρνησης να δοκιμάζεται, την αυτοκαταστροφική απροσδιοριστία στο ΠΑΣΟΚ να διαιωνίζεται και την τρόικα να σκληραίνει διαρκώς τη στάση και τις προτάσεις της, η κατάσταση μοιάζει δύσκολη αν όχι αξεπέραστη.

Προσκεκλημένος από την Αντιπρόεδρο της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και πρώην συνάδελφό μουArlene McCarthy (PSE), συζήτησα για την εμπειρία της Ελλάδας και της ελληνικής Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς σχετικά με την Οδηγία για τη χειραγώγηση (MAD), η οποία βρίσκεται σε φάση αναθεώρησης και αντικατάστασης από σχετικό Κανονισμό.

Στην ημερίδα που διοργάνωσε το ΧΑ, μαζί με τον ΣΕΒ και την εταιρία Grant Thornton, δεν περιορίστηκα σε έναν απλό χαιρετισμό αλλά προχώρησα σε κάποιες παρατηρήσεις ουσίας σε τρία επίπεδα: συγκυρίας, σημασίας και λειτουργίας του θεσμού και προτάσεων για βελτίωση. Υποστήριξα ότι η στιγμή προσφέρεται για ενδυνάμωση της εταιρικής διακυβέρνησης,