Η εμπειρία της Γραμματείας εμπλουτίστηκε με γνωριμίες πολλών αξιόλογων ανθρώπων (δεν θα ξεχάσω ποτέ την αρχοντιά και την εμπιστοσύνη του Γιάννη Στεφανίδη) και με τη διαρκή παρακολούθηση των τεκταινομένων. Είδα κι έγραψα (θετικά ως προς την ιδέα) για τη δημιουργία ξεχωριστού Υπουργείου από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας (αν δεν γίνονταν τόσο νωρίς οι εκλογές του 2004, το σχέδιο που ετοιμάζαμε θα είχε υλοποιηθεί επί ΠΑΣΟΚ), αλλά με απογοήτευσε βαθιά, αμέσως μετά, το διοικητικό κομφούζιο με τις τεράστιες επικαλύψεις αρμοδιοτήτων, η έλλειψη ενδιαφέροντος και φαντασίας της πολιτικής ηγεσίας, η απροσχημάτιστα πελατειακή στελέχωση των υπηρεσιών, οι συνεχείς και ανερμάτιστες αλλαγές Υπουργών και κατευθύνσεων, το ελάχιστο, με δυο λόγια, έργο της απερχόμενης κυβέρνησης στον τουρισμό. Αυτή η κατάσταση με πονάει και με πεισμώνει. Μόνη υπόσχεση: δεν θα πάψω να ενδιαφέρομαι.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ
Στο πολιτικό πεδίο του τουρισμού μπήκα το 2003 αλλά στη ζωή μου υπήρχε από πολύ παλιότερα –η αρχαιολόγος μητέρα μου μας μίλαγε και μας έδειχνε συχνά τις ομορφιές και τα μνημεία της χώρας μας και την εντύπωση που κάνουν στους ξένους. Το 2003, με Υπουργό Ανάπτυξης τον Άκη Τσοχατζόπουλου, η κυβέρνηση του Κώστα Σημίτη μου έκανε την τιμή να μου εμπιστευτεί τη θέση του Γενικού Γραμματέα Τουρισμού. Έμεινα λιγότερο από ένα χρόνο αλλά έμαθα πολλά και κυρίως δέθηκα για πάντα με το χώρο. Είδα και βίωσα τα προβλήματα και τις δυσλειτουργίες (την πολυδιάσπαση, την έλλειψη πολιτικής στόχευσης, τη στρεβλή σχέση δημόσιας και ιδιωτικής πρωτοβουλίας, τη διαρκή πτώση της ποιότητας, την αδιαφορία για το τόσο κρίσιμο «φινίρασμα», τη συνεχή αναβολή αναβάθμισης των σπουδών, την αποτυχία διαφοροποίησης από το κλασικό καλοκαιρινό τρίπτυχο) αλλά και ανακάλυψα τις τεράστιες δυνατότητες άσκησης πολιτικής σε ένα χώρο –από τους ελάχιστους- στον οποίο η Ελλάδα έχει ανταγωνιστικό πλεονέκτημα.
Μοιράσου το:
Social Media