Το νομοσχέδιο, που συζητήθηκε και ψηφίστηκε στην Ολομέλεια της Βουλής, ολοκληρώνει την κυβερνητική επιλογή δημιουργίας (όχι για πρώτη φορά) Υπουργείου για θέματα Τουρισμού. Πέρα από το συμβολισμό, όμως, και παρά τη σχεδόν εξάμηνη (αλλά χωρίς την παραμικρή διαβούλευση) κυοφορία του νομοσχεδίου, το αποτέλεσμα είναι όχι μόνο η μη αντιμετώπιση των πραγματικών προβλημάτων του κλάδου αλλά και η δημιουργία πλήθους νέων.
Πέρα από ασύγγνωστες παραλείψεις ή σφάλματα (κατάργηση κρίσιμων αρμοδιοτήτων χωρίς αναπλήρωσή τους, παραπομπή σε καταργούμενες διατάξεις, αγνόηση του «Φεστιβαλ Αθηνών» από το όλο νομικό πλαίσιο), τρία είναι, κατά τη γνώμη μου, τα βασικά πολιτικά ζητήματα που γεννά το νομοσχέδιο. Το πρώτο έχει να κάνει με την πλήρη επικάλυψη αρμοδιοτήτων και δραστηριοτήτων ανάμεσα στο Υπουργείο Τουριστικής Ανάπτυξης και τον ΕΟΤ, αφού και τα δύο «χαράσσουν» την τουριστική πολιτική και «προωθούν» την τουριστική προβολή. Η εμπειρία του παρελθόντος, αλλά και απλός κοινός νους, απαιτούσε καθαρή οριοθέτηση και διαχωρισμό, πόσο μάλλον τώρα που ο ΕΟΤ επαναποκτά 9μελές Διοικητικό Συμβούλιο και Γενικό Γραμματέα (έτσι ώστε ακόμα και στο εσωτερικό του οι ισορροπίες να καθίστανται δυσκολότερες). Στην πραγματικότητα, ο ΕΟΤ υποβαθμίζεται κι άλλο (το Υπουργείο έχει πλέον γενικό τεκμήριο αρμοδιότητας) και συγχρόνως, σε έναν σπάνιο τετραγωνισμό του κύκλου, αφήνεται άδειο κέλυφος και το επανιδρυόμενο Υπουργείο (χωρίς πόρους, χωρίς προσωπικό, χωρίς αυτονομία)
Το δεύτερο μείζον θέμα συνδέεται με την αντίθετη προς τις γενικές εξαγγελίες της κυβέρνησης, αλλά και τις ανάγκες της εποχής, περιστολή της περιφερειακής διάστασης της τουριστικής ανάπτυξης. Η υπαγωγή των Περιφερειακών Υπηρεσιών Τουρισμού στον ΕΟΤ (αντί των Περιφερειών της χώρας, στις οποίες ως τώρα ανήκαν) αντιμετωπίζει με θεσμικά (ίσως και συνταγματικά) προβληματικό τρόπο τις υπαρκτές δυσλειτουργίες που είχαν παρατηρηθεί ως τώρα: οι μονάδες αυτές, για να αποδώσουν, χρειάζονταν πληρέστερη και σωστότερη στελέχωση, επαρκέστερους πόρους και αυτονομία και όχι βέβαια υπαγωγή σε ένα κεντρικό όργανο, διόλου ανεξάρτητο μάλιστα, στο προτεινόμενο σχήμα, από την ίδια την κρατική διοίκηση.
Η τρίτη υποχώρηση συνάγεται «ανάμεσα στις γραμμές» του νομοσχεδίου είναι, όμως, εξαιρετικά επικίνδυνη. Πρόκειται για την έντονη αδιαφάνεια, η οποία αποτελεί, όπως είναι γνωστό, την κερκόπορτα του πελατειακού κράτους: ένταξη των γραφείων εξωτερικού (του ΕΟΤ) στο Υπουργείο Τουρισμού, με παράλληλη επιλογή των επικεφαλής τους από τον Υπουργό, πρόβλεψη πολυάριθμων και με πολύ γενικά καθήκοντα Επιτροπών, με μέλη πάντα διοριζόμενα αποκλειστικά από τον Υπουργό, παντελής έλλειψη κριτηρίων και διαδικασιών για την επιλογή του προσωπικού που θα στελεχώσει τις μελλοντικές ή τις υφιστάμενες θέσεις εργασίας. Φοβούμαι ότι το συζητούμενο νομοσχέδιο είναι «θεσμικό» μόνο με την έννοια του ξαναμοιράσματος μιας πίτας που, στα λόγια, όλοι -με πρώτη τη σημερινή ηγεσία του Υπουργείου- παραδέχονται ότι αποτελεί προνομιακό πεδίο εθνικής πολιτικής. Το κοντόθωρο, όμως, δεν είναι ποτέ εθνικά ωφέλιμο.
Social Media