Απρίλιος 2008
Ο Μάρτιος ήταν μήνας εκλογών και επετείων, πολέμων και διπλωματίας. Ένας ακόμα μήνας στον οποίο η πολιτική και οι θεσμοί έκαναν κύκλους χωρίς η ζωή να γίνει αναγκαστικά καλύτερη.
Σειρήνες. 5 χρόνια έκλεισαν στις 20 Μαρτίου από τον «πόλεμο» στο Ιράκ και η τραγωδία δεν θα μπορούσε να είναι εμφανέστερη: πάνω από 100.000 Ιρακινοί και πάνω από 4.000 Αμερικανοί νεκροί (55 θύματα την ημέρα και το μέτρημα συνεχίζεται), 4 εκατομμύρια πρόσφυγες και μια χώρα κλινικά νεκρή. Αντί για προπύργιο της Αραβικής δημοκρατίας, όπως την ονειρεύονταν οι κατακτητές της, υποδέχεται στο κόκκινο χαλί (2 Μαρτίου) το χτεσινό εχθρό, Πρόεδρο του Ιράν και της Αντιαμερικανικής Διεθνούς Αχμεντινετζάντ. τεταμένες ταραχές στο Θιβέτ (από τις 14 Μαρτίου), με αφορμή όχι απολύτως ειρηνικές εκδηλώσεις μοναχών στην επέτειο της εξορίας του Δαλάϊ Λάμα και αιματηρή «απάντηση» μιας Κίνας που βλέπει αίφνης να ανοίγει θέμα Ολυμπιακών Αγώνων από τη διεθνή κοινότητα (πρωτοτοστατούντος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και πλήρως απούσας της πατρίδας του ολυμπισμού). Παραλίγο σύρραξη στη Λατινική Αμερική, με το διπλωματικό επεισόδιο μεταξύ Κολομβίας από τη μία πλευρά και Ισημερινού - Βενεζουέλας από την άλλη. Η πρώτη θεώρησε «αμυντική πράξη» να σκοτώσει το νούμερο δύο των ανταρτών της FARC στο έδαφος του Ισημερινού (1 Μαρτίου), οι δεύτερες μίλησαν για «εχθρική ενέργεια» και μετακίνησαν στρατούς στα σύνορα. Τελικά η συμφιλίωση επιτεύχθηκε στον Αγιο Δομίνικο (7 Μαρτίου) με κοινή παραδοχή ότι ο αγώνας των Λατίνων στρέφεται κατά του μεγάλου αμερικανού αδελφού.
Τύμπανα. Νίκη των σοσιαλιστών του PSOE στην Ισπανία (9 Μαρτίου), σε μια εκλογική αναμέτρηση που είδε και τα δυο μεγάλα κόμματα να αυξάνουν τη δύναμη τους αλλά τη διαφορά να παραμένει ίδια (43-40%). Ο δικομματισμός έφτασε σε ύψη ρεκόρ και ο επανεκλεγμένος Πρωθυπουργός Θαπατέρο θα πρέπει να ερμηνεύσει –με πράξεις- το γιατί στις κάλπες επιδοκιμάστηκαν δυο εκ διαμέτρου αντίθετες στρατηγικές, ο δικός του «ήρεμος προοδευτικός ρεαλισμός» αλλά και η «λυσσαλέα αντίδραση σε όλα» του δεξιού αντιπάλου του Ραχόϊ. Πρόοδος των σοσιαλιστών και υποχώρηση (όχι όμως Βατερλώ) της κυβερνητικής Δεξιάς και στις δημοτικές εκλογές στη Γαλλία (9 και 16 Μαρτίου), που για να μετατραπεί όμως σε νίκη θα πρέπει να ανατρέψει το στρατηγικό πλεονέκτημα του μόνο προσωρινά πληγωμένου Σαρκοζί. Ένας άλλος νικητής, ο νέος Πρωθυπουργός του Πακιστάν Γιουσούφ Γκιλάνι, έδωσε ισχυρό σήμα με την πρώτη του ενέργεια (25 Μαρρτίου): ελευθερώνοντας τους «αντάρτες δικαστές» που είχαν αντσταθεί στο Μουσάραφ έδειξε στον Πρόεδρο ότι τα πράγματα άλλαξαν πραγματικά μετά τις εκλογές. Αντιθέτως, προσωρινή μόνο φαίνεται η αναστολή για τη γενναία πλην αδιέξοδη Χίλαρυ, μετά την επικράτησή της στις προεκλογικές αναμετρήσεις στο Τέξας και το Οχάϊο (4 Μαρτίου). Εδώ το ερώτημα είναι πότε –και πώς- δύο τόσο δυνατοί υποψήφιοι των Δημοκρατικών θα σταματήσουν να καθιστούν από κοινού ολοένα και πιο υπολογίσιμο τον Ρεπουμπλικανό αντίπαλό τους.
Καμπάνες. Τρία σήματα κινδύνου σε τρία διαφορετικά μέτωπα από τρεις εξίσου αξιόπιστες διεθνείς πηγές. Μια ομάδα ανθρωπιστικών οργανώσεων από πολλές χώρες μιλά για «τη χειρότερη, για τον πληθυσμό, κατάσταση από το 1967» στη Λωρίδα της Γάζας (6 Μαρτίου). Έκθεση του ΟΟΣΑ (5 Μαρτίου) προειδοποιεί ότι «αν δεν κάνουμε σύντομα κάτι (για την κλιματική αλλαγή) η εικόνα του πλανήτη μας το 2030 δεν θα είναι καθόλου ωραία». Και η άλλοτε πανίσχυρη αλλά νυν τρικυμισμένη FED των Ηνωμένων Πολιτειών κάνει για πρώτη φορά ανοιχτά λόγο για τον «κίνδυνο παγκόσμιας ύφεσης» (18 Μαρτίου). Κι ύστερα ήρθε, όπως πάντα, η άνοιξη.
Θεσμογράφος
Social Media