Κώστας Β. Mποτόπουλος

Το Πακιστάν βρέθηκε στα όρια του εμφυλίου πολέμου και της ακυβερνησίας μετά τη δολοφονία της Μπεναζίρ Μπούτο, έδειξε όμως εκπληκτική διάθεση και ικανότητα επιβίωσης με τον τρόπο που ο λαός του εκφράστηκε –και αποδοκίμασε την κατώτερη των περιστάσεων ηγεσία του- στις εκλογές της 18ης Φεβρουαρίου. Μένει τώρα οι συν-νικητές και ως χτες άσπονδοι εχθροί, ο σύζυγος της Μπούτο και ο αιώνος αντίπαλός της Σαρίφ, να βρουν ένα τρόπο υπηρέτησης του κοινού συμφέροντος. Πολύ πιο λαμπερό και διαφημισμένο το αστέρι του Μπάρακ Ομπάμα αποτελεί μέχρι στιγμής το μεγάλο «σαξές στόρι» όχι μόνο της χρονιάς αλλά και του νεαρού αιώνα μας. Ειδικά το πώς ο άγουρος αλλά χαρισματικός Γερουσιαστής κατάφερε να μετατρέψει την ισοπαλία της «Σούπερ Τρίτης» (5 Φεβρουαρίου) σε ενίσχυση της δυναμικής του και μετά σε ένα 11-0 και μάλλον οριστικό ξεπέρασμα της Χίλαρυ, είναι κάτι στο οποίο όλοι οι πολιτικοί θα αναφέρονται για χρόνια χωρίς ποτέ κανένας να μπορέσει να το επαναλάβει. Μεγάλη και συμβολικά ισχυρή, παρά τη μικρή διαφορά ψήφων, και η νίκη του Μπόρος Τάντιτς στο δεύτερο γύρο των σερβικών εκλογών (23 Φεβρουαρίου), παρά το ότι το φιλευρωπαϊκό προφίλ του επανεκλεγέντα Προέδρου δεν μπόρεσε να φανεί αμέσως λόγω των εξελίξεων στο Κόσοβο. Συλλογικά «ανεβάσματα», που εγγράφονται σε ευρύτερα ρεύματα, μπορούν να θεωρηθούν η έξοδος, για πρώτη φορά, της Βραζιλίας από τη χρεωστική της θέση (Ιανουάριος 2008) και το κάτι παραπάνω από αντίσταση της γερμανικής Αριστεράς (Σοσιαλδημοκρατών και «Λίνκε») στις τοπικές εκλογές της Έσσης (27 Ιανουαρίου) και του Αμβούργου (24 Φεβρουαρίου).

Κάτω. Η δημοκρατία έχασε κι άλλο στη Ρωσία του Πούτιν με το πέρασμα της δάδας (όχι όμως και των κλειδιών) της εξουσίας στον εκλεκτό του Μεντβέντεφ. Από αυτές τις εκλογές με προειλημμένο αποτέλεσμα (2 Μαρτίου) η μόνη ελπίδα είναι να αποδειχθεί ο νέος τσάρος πιο ανεξάρτητος και τολμηρός από όσο όλα δείχνουν. Ιλιγγιώδης, αλλά απόλυτα φυσική, η πτώση της δημοτικότητας του Σαρκοζί (που στα μέσα Φεβρουαρίου, δηλαδή μετά από 9 μόνο μήνες εξουσίας, βρίσκεται σε εξίσου χαμηλό επίπεδο με το θλιβερό προκάτοχό του) φανερώνει (και στην Κάρλα) ότι η κίνηση στο κενό δεν μπορεί ν’ αναπληρώσει ποτέ την απουσία πολιτικής σκέψης. Μεγάλος χαμένος στον πρώτο γύρο των κυπριακών εκλογών (17 Φεβρουαρίου) ο απερχόμενος Πρόεδρος του περήφανου «όχι», σχεδόν εξίσου μεγάλος νικητής στο δεύτερο γύρο (24 Φεβρουαρίου) ο μοναδικός κεντρο-κομμουνιστής ηγέτης ευρωπαϊκής χώρας. Χαμηλωμένος ο πήχυς και για την Ευρωπαϊκή Ένωση της γκρίζας πορείας της νέας της Συνθήκης και της αδυναμίας κοινής και καθαρής στάσης στο μεγάλο αγκάθι που έμπηξε στα πλευρά της (και στην καρδιά μας) η ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου (17 Φεβρουαρίου).

Μπλοκέ. Σε ανήσυχη στασιμότητα η διεθνής οικονομία, με το φάσμα της ύφεσης πάντα παρόν και τα δημοκρατικά ελλείμματα του σύγχρονου καπιταλισμού να φανερώνονται μέσα από το παιχνίδι που γίνεται με το πετρέλαιο και την ισοτιμία ευρώ-δολαρίου, την απίστευτη χασούρα της Σοσιετέ Ζενεράλ από έναν «απλό» της τρέϊντερ, την ευρεία φορολογική κλοπή με έδρα το Λιχτενστάϊν και αφετηρία την κατά τα άλλα άμεμπτη Γερμανία. Σε αδερφική στασιμότητα η Κούβα, όπου μετά από 49 (μόνο) χρόνια ο Φιντέλ παρέδωσε στο Ραούλ (24 Φεβρουαρίου). Σε στασιμότητα τρόμου η Κένυα (και ίσως και η δημοκρατία σε ολόκληρη την Αφρική), αφού βγαίνει από έναν εμφύλιο πόλεμο χωρίς αλλαγή πολιτικής πορείας.