5/9/2008
Στην αρχή μου ήταν δύσκολο να το πιστέψω: «ε, όχι και ως εκεί». Αμέσως μετά, βοηθούσης και της επαγγελματικής διαστροφής, ήρθε η οργή: «ε, όχι και το Σύνταγμα». Στη συνέχεια, βλέποντας το βίντεο, μια κάποια αμηχανία: η απαράδεκτη οχλαγωγία ήταν μπροστά στα μάτια μας, η νοθεία λιγότερο. Τώρα, τρεις μέρες κι εκατό εξηγήσεις αργότερα, κατασταλάζει μέσα μου –και πιστεύω σε όλους μας- αυτό που συνέβη (και δεν είναι η πρώτη φορά): η κυβέρνηση έπαιξε με τους θεσμούς, τους εξευτέλισε (τη Βουλή, το Σύνταγμα) στο όνομα πρόσκαιρων και μικροκομματικών εντυπώσεων. Η ομολογία του –κυνικότερου από ποτέ- κυβερνητικού εκπροσώπου ότι δεν ψήφισαν όλοι οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας υπέρ της αναθεώρησης όλων των προταθέντων άρθρων αντικρούστηκε ήδη από το επίσημο αποτέλεσμα της ψηφοφορίας (υπέρ και οι 152 κυβερνητικοί βουλευτές) και από την κάτι παραπάνω από φημολογία ότι η ανακίνηση της υπόθεσης έγινε από βουλευτή(ές) της πλειοψηφίας που δεν είδε(αν) στο αποτέλεσμα την αντανάκλαση της ψήφου του(ς). Για να μείνει καμιά σκιά, μόνο ένας διπλός δρόμος θεσμικής ευθύνης υπάρχει: η κυβέρνηση οφείλει να διατάξει αμέσως ανεξάρτητη έρευνα-πραγματογνωμοσύνη και όσοι υπέστησαν αλλοίωση συνταγματικής βούλησης να βγουν να το πουν. Αν αυτά δε γίνουν, η βαριά λέξη «εκτροπή» θα δικαιολογείται όχι από εικόνες αλλά από πράξεις.
Social Media