αεπτάχρονης στις 26 Απριλίου, οδήγησε σε ένα δημόσιο διαζύγιο και στη διαπόμπευση του ιταλικού πολιτικού συστήματος για όλους εκτός από τους Ιταλούς ψηφοφόρους), την αναγόρευση σε πλανητικό γεγονός του θανάτου και της κηδείας του λιγότερου πολιτικού καλλιτέχνη που υπήρξε ποτέ. Οι λαοί αυτά κυρίως έζησαν. Αν σώνει και καλά ψάχνετε για περισσότερη πολιτική, διαβάστε παρακάτω.
λαϊκής εξέγερσης, που ακολούθησε τις προεδρικές «εκλογές» στο Ιράν (12 Ιουνίου). Η επανεκλογή του Αχμαντινετζάντ με το υπερφυσικό 63% (ιδίως αν υπολογιστεί ότι σε πολλές περιπτώσεις η συμμετοχή ξεπέρασε το 110%), σε συνδυασμό, ή μάλλον σε σύγκρουση, με τις ελπίδες για άνοιγμα που είχε δημιουργήσει η ήκιστα επαναστατική υποψηφιότητα Μουσαβί, καθώς και η σιωπηλή αλλά σταθερή ωρίμανση μιας φιμωμένης αλλά ιδιαίτερα δυναμικής κοινωνίας, έβγαλαν εκατομμύρια στους δρόμους, δημιούργησαν μάρτυρες και θύματα κι έβαλαν, παρά το όργιο καταστολής και το προσωρινό σβήσιμο της φλόγας από το καθεστώς, τις βάσεις για μια αλλαγή πορείας όχι αναγκαστικά προς το «δυτικότερο» αλλά νομοτελειακά στο πιο ελεύθερο.
Πυξίδα. Το τρίμηνο είδε την ανάπτυξη των «δεύτερων εκατό ημερών» του ανθρώπου από τον οποίο ο κόσμος περιμένει να ξαναμάθει την πολιτική. Και δεν έκανε και λίγα ο Ομπάμα, πέρα από αυτά που φέρνει (όπως στο Ιράν) και μόνη η επιρροή της Προεδρίας του. Ένα ταξίδι επαναπροσδιορισμού σχέσεων και γοητείας (ακόμα και έναντι του Τσάβες) στη Λατινική Αμερική (12-19 Απριλίου), ένας βαρυσήμαντος λόγος συμφιλίωσης με το Ισλάμ στο Κάιρο, η έναρξη ενός άλλου είδους διαλόγου και απαιτήσεων έναντι του –ακόμα ασυγκίνητου, αλλά ως πότε;- Ισραήλ (18 Μαΐου), η σχεδόν εκ βάθρων αλλαγή πορείας της αμερικανικής οικονομίας (αφού οι πέντε πυλώνες που ανήγγειλε στις 14 Απριλίου είναι η ρύθμιση των αγορών, η παιδεία, οι νέες πηγές ενέργειας, η υγεία και η μείωση του δημοσίου χρέους κατά 10% το χρόνο παρ’ όλα τα παραπάνω) και η «πράσινου επανάσταση» που έφερε ο πρώτος στην ιστορία των ΗΠΑ νόμος για οργανωμένη μείωση των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα (26 Ιουνίου). Υπάρχουν περιπτώσεις που το keep walking έχει πράγματι νόημα.
Σημαδούρες. Το τρίμηνο είχε και μια σειρά εκλογικές αναμετρήσεις με τις ανατροπές και τη σημασία τους. Οι ευρωεκλογές (7 Ιουνίου) έφεραν νίκη της αποχής και της Δεξιάς σε πείσμα της κρίσης, στην Ινδία (16 Απριλίου-16 Μαΐου) 714 εκατομμύρια ψηφοφόροι δυνάμωσαν τη δυναστεία των Γκάντι και την κυβερνητική συνέχεια, στη Νότια Αφρική (22 Απριλίου) ήρθε στην εξουσία όχι τόσο ο μαύρος λαός όσο ο ιδιαίτερα αμφιλεγόμενος Ζούμα, στην Ισλανδία (25 Απριλίου) είδαμε μια σπάνια ευρωπαϊκή νίκη της σοσιαλδημοκρατίας (που ήταν κυρίως μια προσωπική νίκη της αδιάβλητης κυρίας που έβγαλε τη χώρα από την πτώχευση), στον Παναμά (3 Μαΐου) μια επίσης σπάνια, για αυτή την ήπειρο, επιστροφή του εκκρεμούς στα Δεξιά. Από τις ελληνικές που έρχονται, ξέρουμε τι να περιμένουμε.
Social Media