Καπνός. Εδώ ο κόσμος καίγεται κι ο Πάπας επαναφέρει τη λειτουργία στα λατινικά (7 Ιουλίου): οι καμινάδες του Βατικανού φυσάνε όλο και πιο πίσω. Ο Πρόεδρος Σαρκοζί «πετυχαίνει» να εξαιρεθεί προσωρινά η Γαλλία από το Σύμφωνο Σταθερότητας (9 Ιουλίου) και, με τη βοήθεια της γυναίκας του και πολλών ανομολόγητων δώρων προς τον Καντάφι, να απελευθερωθούν (24 Ιουλίου) οι πέντε Βουλγάρες νοσοκόμες και ο Παλαιστίνιος γιατρός που είχε καταδικάσει το καθεστώς της Λιβύης σε θάνατο για εμπρόθετη διασπορά έϊντζ. Η πρώτη εξέλιξη φανερώνει τη δομική αδυναμία της γερασμένης Ευρώπης απέναντι στον -φρενιτωδώς κενό, έστω- δυναμισμό ενός νεοφερμένου εθνικού ηγέτη, ενώ η δεύτερη αποτελεί θρίαμβο του αυταρχισμού (ο Καντάφι έστησε μια απίθανη προπαγάνδα και πήρε κι ανταλλάγματα από πάνω) και της μυστικής -στα όρια της ανήθικης- διπλωματίας. Η Διακυβερνητική για το κουτσουρεμένο «Ευρω-Σύνταγμα» αρχίζει (23 Ιουλίου) με νέα προβλήματα από την Πολωνία και λίγες ελπίδες για το μέλλον. Από το καμίνι του Μεσανατολικού, πάντως, βγαίνει κάτι που αρχίζει να μοιάζει με καπνό ειρήνης: συνάντηση Ολμέρτ-Αμπάς (6 Αυγούστου), σχέδιο ειρήνευσης (7 Αυγούστου), ίσως αύριο, και τα πρώτα νέα βήματα σ' ένα δρόμο που η λογική και η ανθρωπιά θα έπρεπε να έχουν καταστήσει από καιρό μονόδρομο.
Φωτιά. Ξεπέρασε, σχεδόν, τις προσδοκίες η εκλογική νίκη του Ερντογάν στην Τουρκία: 46,6% των ψήφων και 341 από τις 550 έδρες (22 Ιουλίου). Το φάσμα του διχασμού κρέμεται τώρα πάνω από τα κεφάλια των στρατιωτικών που δεν μπορούν να αγνοήσουν τη λαϊκή ετυμηγορία αλλά και ούτε να απεμπολήσουν το ρόλο των φυλάκων του κεμαλισμού. Το πρώτο τεστ, πάντως, η εκλογή του νέου Προέδρου Γκιούλ ολοκληρώθηκε στις 28 Αυγούστου με πλήρη επικράτηση της κυβέρνησης, που μένει πλέον, αλλά δεν είναι διόλου απλό, να κυβερνήσει . Η αποπομπή του ως τότε Αντιπροέδρου της κυβέρνησης, του λαϊκιστή (ανάμεσα σε πολλούς) Αντρέϊ Λέππερ θέτει σε μειοψηφία την πολωνική κυβέρνηση και ανοίγει το δρόμο για πρόωρες (κατά δυόμισι χρόνια) εκλογές. Το αντιδραστικό καθεστώς των δίδυμων αδελφών Καζίνσκι καταρρέει έχοντας διχάσει τη χώρα με το κυνήγι των (δήθεν κομμουνιστικών) μαγισσών, έχοντας μποϋκοτάρει κάθε προσπάθεια πολιτικής εμβάθυνσης της Ευρώπης κι έχοντας αναγκάσει ακόμα και πρώην Υπουργούς της να μιλήσουν για «αστυνομικό κράτος». Αίσθηση θεσμικού εγκλωβισμού και στο Βέλγιο με το νικητή των εκλογών Υβ Λετέρμ να μη μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση, το βασιλιά να αναγκάζεται να σταματήσει τη διαδικασία (17 Αυγούστου) μπροστά στις απαιτήσεις των φλαμανδόφωνων, τις οποίες θεωρεί απαράδεκτες, και τους δυνητικούς κυβερνητικούς εταίρους ν' ανοίγουν όλα τα κουτιά της Πανδώρας, δηλώνοντας ότι δεν βλέπουν «προς το παρόν» πολλές πιθανότητες η χώρα να σχιστεί στη μέση.
Λάβρα. Για να μην ξεχνιόμαστε: 100 επισήμως οι νεκροί από επίθεση του πακιστανικού στρατού σε μουσουλμανικό τέμενος στην Ισλαμαμπάντ (10 Ιουλίου), 70 νεκροί και πάνω από 100 τραυματίες στα αντίποινα των μουσουλμανικών οργανώσεων (14-15 Ιουλίου). 2200 τουλάχιστον νεκροί και 30 εκατομμύρια διωγμένοι από τα σπίτια τους στο χειρότερο μουσώνα της Ιστορίας που χτύπησε στις αρχές Αυγούστου την Ασία (κυρίως Ινδία, Πακιστάν, Μπαγκλαντές, Νεπάλ). Ακόμα κοιτάμε. Τουλάχιστον να πάψουμε να άδουμε.
Θεσμογράφος
Social Media