Ανακινήσεις. Μετά από πολλούς μήνες όχι και τόσο αιδήμονος σιωπής, το δράμα του Νταρφούρ ξαναήρθε στην επιφάνεια, χάρις κυρίως στη νέα γαλλική κυβέρνηση και στο πείσμα ενός ανθρώπου, του Υπουργού Εξωτερικών -και πρώην επαγγελματία ανθρωπιστή- Μπερνάρ Κουσνέρ: συζήτηση στη συνάντηση Ευρωπαϊκής Ένωσης-Ασίας στο Αμβούργο (28-29 Μαΐου), στη διάσκεψη των Υπουργών Εξωτερικών της ΕΕ στο Πότσδαμ (30 Μαΐου), θέση σε λειτουργία της «γέφυρας ανθρωπιστικής βοήθειας» μέσω Τσαντ (17 Ιουνίου), πραγματοποίηση ειδικής διεθνούς Διάσκεψης στο Παρίσι (25 Ιουνίου), χωρίς απτές αποφάσεις αλλά με μεγάλο επικοινωνιακό αντίκτυπο. Ακόμα λιγότερα αποτελέσματα στις βασικές του προτεραιότητες (Αφρική και κλίμα), αλλά και ελάχιστο αντίκτυπο, είχε η φετινή συνάντηση των «8 μεγάλων» του κόσμου, που έγινε στη Γερμανία (8 Ιουνίου): ο ίδιος ο θεσμός καθίσταται συνεχώς πιο προκλητικός και άχρηστός. Αντίθετα, θεμέλια για πιθανές λύσεις σε χρόνια αδιέξοδα έθεσαν η πρώτη συνάντηση Μαρόκου-Πολισάριο για το ζήτημα της Δυτικής Σαχάρας (18-19 Ιουνίου) και το σπάσιμο των διπλωματικών -τουλάχιστον- πάγων μεταξύ ΗΠΑ και Βόρειας Κορέας σε σχέση με το πυρηνικό οπλοστάσιο αυτής της «δύναμης του κακού» (2 Ιουνίου).
Αναδιατάξεις. Μετά από διαπραγματεύσεις ενάμιση έτους, το Συμβούλιο ασφαλείας του ΟΗΕ αποφάσισε (στις 30 Μαΐου, με ψήφους 10 υπέρ και 5 αποχές) τη δημιουργία ειδικού Διεθνούς Δικαστηρίου για τη διερεύνηση της δολοφονίας του πρώην Προέδρου του Λιβάνου Χαρίρι: έδωσε έτσι τη «νίκη» στον αμερικανο-γαλλο-βρετανικό άξονα έναντι της φιλο-συριανής λιβανικής πτέρυγας και των «αδέσμευτων» (με επικεφαλής Ρωσία και Κίνα). Μια «νίκη», ωστόσο, που είναι όχι μόνο αβέβαιη αλλά και προσωρινή, μιας και το Δικαστήριο θέλει τουλάχιστον έναν χρόνο μέχρι ν' αρχίσει να λειτουργεί. Δεν ισχύει το ίδιο για έναν άλλο υπό διεθνή κρίση πρώην τύραννο, τον Τσαρλς Ταίηλορ της Λιβερίας, η δίκη του οποίου άρχισε στη Χάγη (4 Ιουνίου). Το αμιγώς σαρκοζικό τοπίο δεν άλλαξε δραματικά, αλλά μεταμορφώθηκε αρκετά από γύρο σε γύρο, στις γαλλικές βουλευτικές εκλογές: στον πρώτο γύρο (10 Ιουνίου) θριάμβευσε το κόμμα του Προέδρου (45,42% έναντι 39% για όλη την Αριστερά), στο δεύτερο όμως οι Σοσιαλιστές πήγαν ανέλπιστα, για τα σημερινά δεδομένα, καλά και με 184 έδρες (40 περισσότερες από ό,τι στην προηγούμενη Βουλή) μπορούν να ελπίζουν ότι θα παίξουν το ρόλο του ελεγκτή μιας όλο και πιο προσωποπαγούς εξουσίας -αρκεί να ασχολούνται λίγο περισσότερο με την πολιτική και λίγο λιγότερο με τη δημόσια διαπόμπευση του πρώην ζεύγους Ρουαγιάλ-Ολαντ. Καθαρή στροφή σημειώθηκε, αντίθετα, στο Βέλγιο, όπου νίκησε στις βουλευτικές εκλογές (10 Ιουνίου) το Χριστιανο-δημοκρατικό κόμμα του Προέδρου της Φλαμανδικής περιοχής Υβ Λετέρμ: εξέλιξη που φέρνει τη χώρα πιο δεξιά, ίσως και ακρο-δεξιά (στη Φλαμανδία έπιασε το εκλογικό όριο και δεύτερο ακροδεξιό κόμμα) και πιο κοντά στο διχασμό (μιας και βασική δέσμευση των νικητών ήταν η διεξαγωγή συνταγματικού δημοψηφίσματος για μια νέα «διάκριση αρμοδιοτήτων» ανάμεσα στις περιφέρειες, δηλαδή μια νέα προσπάθεια υποταγής των Βαλόνων στους Φλαμανδούς). Στη Μεγάλη Βρετανία, η καφέ σελίδα είναι από τις 27 Ιουνίου μια προαναγγελθείσα πραγματικότητα, με το Γκόρντον Μπράουν να παίρνει επιτέλους τα (ματωμένα) σκήπτρα από τον αδελφικό εχθρό του.
Αναδιπλώσεις. Επίσημο τέλος από την ΕΤΑ στην ισπανική εκεχειρία (5 Ιουνίου): ο φόβος επιβίωσης ξαναγυρνά και για τον ισπανικό λαό και για το Θαπατέρο. Παύση της κυβέρνησης συνεργασίας του Χανίγια και κήρυξη έκτακτης ανάγκης από τον Αμπάς στη σπαρασσόμενη Παλαιστίνη (14 Ιουνίου): η ένοπλη νίκη της Χαμάς αφήνει λίγες διεξόδους για μια δημοκρατική διακυβέρνηση και δίνει μια δεύτερη -κι εξίσου ανέλπιστη- ηθική υπεροχή στο Ισραήλ του νέου (83 ετών) Προέδρου Σιμόν Πέρες (13 Ιουνίου). Άδοξος συμβιβασμός στη Σύνοδο κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις Βρυξέλλες (21-22 Ιουνίου): από το Σύνταγμα, πίσω στις Συνθήκες, πιο μπερδεμένες, λιγότερο φιλόδοξες και με περισσότερες υποχωρήσεις στους λογής εθνικισμούς από ποτέ.
Θεσμογράφος
Social Media