Εκλογοβοές. Στη Γαλλία είχαμε νέο Πρόεδρο (6 Μαΐου), με ικανή πλειοψηφία (53,06%) για ν' αλλάξει, όπως υποσχέθηκε, τα πάντα. Η πρώτη κυβέρνηση της εποχής Σαρκοζί (18 Μαΐου) του δίνει σαφώς πόντους στρατηγικής: ολιγομελές σχήμα (16 Υπουργοί και 4 Υφυπουργοί), πλήρης ισότητα φύλων, πολλά νέα πρόσωπα, τρεις πρώην «σοσιαλιστές». Στη Γαλλία, όλο και περισσότερο, το πρόβλημα θα είναι τα θεσμικά αντίβαρα, ιδίως μετά τον αλληλοσπαραγμό των Σοσιαλιστών και την αναμενόμενη συντριβή τους στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές. Σε δύο άλλες μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, Ιταλία και Ισπανία, είχαμε δημοτικές εκλογές, την ίδια μέρα (28 Μαΐου) και με ανάλογα αποτελέσματα: τα κόμματα εξουσίας έχασαν σε ψήφους -και την πρώτη συνολικά θέση-, κατέχουν όμως περισσότερους Δήμους από πριν. Κι αν ο Θαπατέρο μπορεί να ζήσει -και να ελπίσει- με μια τέτοια κατάσταση, ο βαθμός φθοράς της κυβέρνησης Πρόντι αρχίζει να μοιάζει σχεδόν ανεπίστρεπτος. Διαφορετικού εντελώς είδους και έντασης εκλογές έλαβαν χώρα στην Αλγερία (βουλευτικές, 17 Μαΐου) και στη Συρία (προεδρικές, 27 Μαΐου), καθώς στην πρώτη κέρδισε η αποχή (65%) και στη δεύτερη η μονοκρατορία (ο Πρόεδρος Άσαντ επανεξελέγη μόλις με 97%).
Ημινομιμότητες. Μείζων θεσμική κρίση στην Τουρκία: η εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας από τη Βουλή έμεινε στη μέση, το Συνταγματικό Δικαστήριο (1η Μαΐου) ταύτισε, με παγκοσμίως πρωτότυπο τρόπο, τις έννοιες της απαρτίας και της πλειοψηφίας, ο μόνος υποψήφιος Γκιούλ αποσύρθηκε (6 Μαΐου), ο στρατός κατέστησε σαφείς τις προθέσεις του, η σιωπηλή πλειοψηφία (όπως εκδηλώθηκε στις προηγούμενες εκλογές) βρέθηκε αντιμέτωπη με ογκωδέστατες διαδηλώσεις των υποστηρικτών του λαϊκού κράτους, η κυβέρνηση κατέθεσε συνταγματικές τροπολογίες στις οποίες ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας άσκησε βέτο και τις άφησε κι αυτές μετέωρες, η Βουλή διαλύθηκε μετά από ένα τελευταίο γερό μπουνίδι (28 Μαΐου) και, πλέον, οι εκλογές όλων των φόβων έχουν προκηρυχθεί για τις 22 Ιουλίου. Στη Ρουμανία, ο λαός απέρριψε σε δημοψήφισμα (19 Μαΐου) την καθαίρεση του Προέδρου Μπασέσκου από τη Βουλή, χαρίζοντας του μάλιστα μια φρέσκια και ισχυρότερη νομιμοποίηση (αφού έλαβε ένα εκατομμύριο ψήφους περισσότερες από τις εκλογές του Δεκεμβρίου του 2004). Μεταξύ Ρωσίας και Εσθονίας ξέσπασε (3 Μαΐου) για (σχεδόν) ασήμαντη αφορμή (την αποκαθήλωση από τη Ρίγα ρωσικού αγάλματος) ένας μεταμοντέρνος διπλωματικός πόλεμος με διαβήματα, πετροβόλημα πρεσβειών, ένα νεκρό αλλά και την παρέμβαση χάκερ για την καταστροφή των «θέσεων» του αντιπάλου.
Χωρισαύριο. Ο Λίβανος βρίσκεται πάλι στο χείλος του γκρεμού: πολεμικές επιχειρήσεις με πολλά θύματα εναντίον της παραστρατιωτικής Φατάχ (20 Μαΐου), άλυτο το ζήτημα του δικαστηρίου που (θα;) δικάσει τους δολοφόνους του πρώην Προέδρου Χαρίρι, μετάγγιση της βίας και στο γειτονικό Ισραήλ, που (ξανα)κάνει θέμα ζωής ή θανάτου την εξόντωση της Χαμάς (κι επιτίθεται με ρουκέτες εναντίον βουλευτή της, στις 20 Μαΐου, κάνοντας 8 θύματα από την οικογένειά του αλλά όχι τον ίδιο). Στο Ιράκ, το βέτο του Προέδρου Μπους (26 Απριλίου) εναντίον της απόφασης του Κογκρέσου για απόσυρση των αμερικανικών στρατευμάτων δεν μπορεί να κρύψει το πλήρες αδιέξοδο, που, αντίθετα, φανερώνει η καθημερινή εκατόμβη νεκρών αλλά και η σχετική Έκθεση του ΟΗΕ (25 Απριλίου), η οποία κάνει λόγο για «εκρηκτική αποτυχία» και για «άθλιες ανθρωπιστικές συνθήκες». Μας αποχαιρετούν και κάποιοι παλιοί φίλοι (διαφόρων αποχρώσεων): πεθαίνει (23 Απριλίου) ο πρώην Πρόεδρος Γιέλτσιν, που συνέδεσε το όνομά του με κάποιο είδος δημοκρατίας και με ένα νέου είδους χάος, παραιτείται (18 Μαΐου) με την ουρά στα σκέλη ο ιέραξ Γούλφοβιτς από την Παγκόσμια Τράπεζα, που παραμένει ωστόσο αμερικανικό προπύργιο, ενώ δηλώνει ότι αποχωρεί από την Πρωθυπουργία κι ο Τόνι Μπλερ (10 Μαΐου), ένας πολιτικός του καλύτερου και του χειρότερου. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σαρκοζί υπήρξε θαυμαστής του.
Θεσμογράφος
Social Media