Μπαλκάνια. Η δολοφονία του Αρμένιου δημοσιογράφου Χραν Ντινκ (19/1) βύθισε ακόμα πιο πολύ την Τουρκία στην αμφιβολία και το φόβο, σε μια χρονιά που εκλογές και κοινωνικοί συσχετισμοί θα κρίνουν κατά πολύ το μέλλον της -και όχι μόνο το ευρωπαϊκό. Οι βουλευτικές εκλογές στη Σερβία (21 Ιανουαρίου) θυμίζουν τις δικές μας φοιτητικές: όλοι νίκησαν και κανείς δεν ξέρει ποιος νίκησε. Οι υπερεθνικιστές του Ριζοσπαστικού Κόμματος ήρθαν μεν πρώτο κόμμα με 28%, όμως όλες μαζί οι «δημοκρατικές δυνάμεις» τους ξεπέρασαν και θα σχηματίσουν κυβέρνηση συνασπισμού με τα γνωστά πρόσωπα (Κοστούνιτσα) αλλά ίσως και νέα που δεν εγκαταλείπουν την ελπίδα. Στο μέτωπο του Κοσόβου, τόσο η αδημοσίευτη Έκθεση του διαμεσολαβητή Μάρτι Αχτισάρι (26 Ιανουαρίου) όσο και η επίσημη Έκθεση του ΟΗΕ (2 Φεβρουαρίου) πέτυχαν τον άθλο να υποσχεθούν πρόσβαση στους διεθνείς οργανισμούς χωρίς να προφέρουν ούτε μια φορά τη λέξη «ανεξαρτησία». Και μετά θα ξανασυζητήσουμε για την αξιοπιστία των διεθνών οργανισμών και τη διεθνή παρουσία της Ευρώπης.
Μπαστούνια. Ο χειμώνας αλλού δεν έρχεται κι αλλού σκοτώνει, η γρίπη των πτηνών ξαναγύρισε στην Ινδονησία (27 Ιανουαρίου). Ο Λίβανος βράζει κι οι Παλαιστίνιοι σπαράσσονται: χρειάστηκαν 30 νεκροί στον άτυπο εμφύλιο (26 με 30 Ιανουαρίου) για να κάτσουν στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, και μάλιστα στη Μέκκα (6 Φεβρουαρίου), η Φατά και η Χαμάς -χωρίς ωστόσο κανείς να μπορεί να εγγυηθεί ότι η κατάσταση δεν έχει ξεφύγει από κάθε έλεγχο. Το δηλητηριασμένο φρούτο των κυβερνήσεων «μεγάλου συνασπισμού» σερβιρίστηκε από τη Γερμανία και το έφαγαν, με άγνωστες ακόμα συνέπειες, τόσο η Αυστρία (προηγούμενο τεύχος) όσο και η Ολλανδία (2 Φεβρουαρίου). Στην τελευταία τουλάχιστον περίπτωση, η πρώτη εξαγγελία της νέας κυβέρνησης ήταν ανέλπιστα ελπιδοφόρα: η μαζική νομιμοποίηση 30.000 αιτούντων άσυλο. Ένας πολιτικός τυφώνας πλανιέται επίσης πάνω από τα κεφάλια μας: ο Σαρκοζί επιλέχτηκε (14 Ιανουαρίου) υποψήφιος της κεντροδεξιάς για τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του Απριλίου και μοιάζει ήδη σίγουρος για μια επικράτηση που δεν προοιωνίζεται τίποτα καλό ούτε για τη χώρα του ούτε για την Ευρώπη.
Μποστάνια. Απέναντι σε τόσα προβλήματα, οι ηγέτες του κόσμου αποφάσισαν να εργαστούν από κοινού -δυστυχώς μέσα στο γνωστό θερμοκήπιο της «μεγάλης διπλωματίας». Διάσκεψη κορυφής για το κλίμα στο Παρίσι (2 Φεβρουαρίου) αλλά και περιβαλλοντικές ανησυχίες στο 37ο Φόρουμ του Νταβός (27 με 30 Ιανουαρίου): τα καμπανάκια έφτασαν πλέον στ' αυτιά όλων, αλλά τα μέτρα πολιτικής είναι άλλη ιστορία. Διεθνής Διάσκεψη για το Λίβανο (25-26 Ιανουαρίου), πάλι στο Παρίσι (ο Σιράκ στα τελειώματα πασχίζει για τη χαμένη υστεροφημία του), με συμμετοχή 40 χωρών και συλλογή 5,85 δισεκατομμυρίων ευρώ, αλλά χωρίς τη δυνατότητα να ξαναμπεί το τζίνι της βίας και της ακυβερνησίας στο μπουκάλι. Κοινωνικό Φόρουμ στο Ναϊρόμπι (20 με 25 Ιανουαρίου), με λιγότερη επιτυχία και ενθουσιασμό από τα προηγούμενα και με το κίνημα της «αντι-παγκοσμιοποίησης» να δείχνει εξίσου κουρασμένο με τους ιδεολογικούς αντιπάλους του. Οι φίλοι του Ευρωσυντάγματος μαζεύτηκαν στη Μαδρίτη (26 Ιανουαρίου) αλλά είναι δύσκολο ν' αναστήσουν τον νεκρό τους. Κι ούτως ή άλλως, τούτη την ώρα της συνειδητοποίησης, η πολιτική δεν χρειάζεται θαύματα αλλά βήματα.
Social Media