Μεγάλες καμπές

Νοέμβριος 2006

Το κλίμα -του πλανήτη, αλλά και της παγκόσμιας πολιτικής- είναι πιθανό να άρχισε ν' αλλάζει, ανεπαίσθητα αλλά καθοριστικά, αυτό το μήνα. Μέχρι να μας φτάσει το ωστικό κύμα βέβαια, καλό ή κακό, έχουμε ακόμα καιρό.

Πλανητάραχος. Το πρώτο επίσημο χαστούκι της εξαετούς θητείας του έφαγε ο Πρόεδρος Μπους. Στις βουλευτικές εκλογές της 7ης Νοεμβρίου οι Ρεπουμπλικάνοι έχασαν παταγωδώς τη Βουλή των Αντιπροσώπων και οριακά τη Γερουσία. Ο Πρόεδρος, κυρίως εξαιτίας του Ιράκ, έχει πλέον τον αμερικανικό λαό απέναντί του. Το ξέρει (έδιωξε την επόμενη μέρα τον Υπουργό Άμυνας Ράμσφελντ), αλλά δεν τον πολυνοιάζει (όχι μόνο υπέγραψε, στις 17 Οκτωβρίου, το νόμο για τα «εξαιρετικά δικαστήρια» του «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» αλλά και διαβεβαίωσε τους πάντες ότι ο αγώνας συνεχίζεται). Οι ισορροπίες πάντως αλλάζουν, όσο κι αν οι Δημοκρατικοί είναι κι αυτοί -και πάνω απ' όλα- αμερικανοί.



Κλιμάτωση. Η δημοσιοποίηση και παγκόσμια απήχηση της βρετανικής «Έκθεσης Στερν» για τις οικονομικές συνέπειες των κλιματικών αλλαγών (30 Οκτωβρίου), η Διάσκεψη-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για το κλίμα στο Ναϊρόμπι (6 με 17 Νοεμβρίου) και η ήττα των αρνητών του Πρωτοκόλλου του Κιότο Ρεπουμπλικανών στις αμερικανικές ενδιάμεσες εκλογές έφεραν με τρόπο εμφατικό στην πολιτική επικαιρότητα την οικολογική κρίση. Το πρόβλημα είναι ότι δεν αρκούν οι επισημάνσεις και τα ωραία λόγια. Ότι χρειάζεται κοινή παγκόσμια δράση -ανέφικτη όσο συνεχίζουν να κωφεύουν οι δύο μεγαλύτεροι ρυπαντές του πλανήτη, οι ΗΠΑ και η Κίνα. Κι ότι η επιστήμη πρέπει να έχει τον πρώτο λόγο αλλά οι επιστήμονες διαφωνούν (φταίει ο ανθρώπινος παράγοντας για την υπερθέρμανση; Πρέπει να πάμε σε γενικευμένη χρήση της πυρηνικής ενέργειας;)



Λιβανοποίηση. Στον ίδιο το μαρτυρικό Λίβανο, κυβερνητική κρίση με την αποχώρηση των Σιιτών από την κυβέρνηση (11 Νοεμβρίου) και απειλή για την εθνική ενότητα και την απεξάρτηση από τη Συρία. Στην Κίνα, η μεγαλύτερη διπλωματική κίνηση του μετα-μαοϊκού καθεστώτος μάζεψε 48 αφρικανικούς αρχηγούς κρατών στο Πεκίνο (3 Νοεμβρίου) για προφανείς πετρελαϊκούς, πιθανώς φιλανθρωπικούς και εμμέσως κυριαρχικούς σκοπούς. Στη Βιέννη (1η Νοεμβρίου) επιχειρήθηκε μια παγκόσμια ανασυγκρότηση του συνδικαλιστικού κινήματος μέσω μιας νέας «Συνδικαλιστικής Διεθνούς», το ζήτημα είναι όμως πόσο βάρος έχει σήμερα και τι όπλα πρέπει να χρησιμοποιήσει ένας συνδικαλισμός που διαρκώς χάνει το πρόσωπό του. Στην Οαξάκα του Μεξικού, 5 μήνες ειρηνικής εξέγερσης κατά του διεφθαρμένου Κυβερνήτη της περιοχής πνίγηκαν τελικά στο αίμα (29 Οκτωβρίου), ενώ τίποτα δεν αποκλείει να χυθεί κι άλλο σε μια χώρα ουσιαστικά ακυβέρνητη. Στη Σερβία, το δημοψήφισμα για την επικυριαρχία επί του Κοσσόβου (29 Οκτωβρίου) πέρασε με οριακή πλειοψηφία (90% υπέρ αλλά συμμετοχή μόλις 51%), ερήμην της κατά 90% αλβανόφωνης περιοχής και της διεθνούς κοινότητας. Στην Ουγγαρία, τα πενηντάχρονα από τις διαδηλώσεις υπέρ της ελευθερίας επί κομμουνιστικού καθεστώτος (23 Οκτωβρίου) συνοδεύτηκαν από βίαιες ταραχές κατά της δημοκρατικά εκλεγμένης αλλά αντιδημοκρατικά πολιτευόμενης σημερινής κυβέρνησης.



Εκλονυχίδες. Μπροστά σε όλες τις παραπάνω δομικές εξελίξεις, μερικές «φυσιολογικές» εκλογικές αναμετρήσεις θα μπορούσαν να περάσουν σχεδόν απαρατήρητες. Όχι γι' αυτούς που πιστεύουν -που ξέρουν- ότι η δημοκρατία χτίζεται μέρα με τη μέρα, κίνηση με την κίνηση, εκλογή με την εκλογή. Στη Βουλγαρία, μια υποψία «γαλλικής» (λεπενικού τύπου) δυσάρεστης έκπληξης -στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών (22 Οκτωβρίου) ο υπερεθνικιστής Σεντέροφ βγήκε δεύτερος με 21,5%- ακυρώθηκε με την πεντακάθαρη επανεκλογή του Προέδρου Παρβάνοφ στο δεύτερο γύρο (29 Οκτωβρίου). Στη Βραζιλία ο Λούλα θριάμβευσε τελικά με 60,83%, μαζεύοντας 12 εκατομμύρια ψήφους μεταξύ πρώτου και δεύτερου γύρου: θα μπορούσε να γίνει λόγος για την απελπισία της ελπίδας. Στη Νικαράγουα (5 Νοεμβρίου), ο πρώην Σαντινίστα, πρώην Πρόεδρος και πάντα μεγάλος άγνωστος Ντανιέλ Ορτέγκα πρόσθεσε με την εκλογή του (με 38,5% αλλά και πάνω από 5 μονάδες διαφορά από τον αντίπαλό του) έναν ακόμα πονοκέφαλο στον βαλλόμενο Πλανητάρχη. Τέλος, στη Γαλλία, στις «προκριματικές» των Σοσιαλιστών, έγιναν 4 υψηλού επιπέδου τηλεοπτικές συζητήσεις (από 17 Οκτωβρίου ως 9 Νοεμβρίου), από τις οποίες κέρδισε το κόμμα, που παρεμπιπτόντως ανέδειξε -και απομυθοποίησε- την ωραία -το πόσο θα φανεί του χρόνου- Σεγκολέν

 

Θεσμογράφος

 

 

Βιογραφικό

  • Βιογραφικό

    Γεννήθηκα το 1962 στην Αθήνα, από πατέρα δικαστή (τρίτη γενιά νομικών στην οικογένεια και μάλλον τελευταία) και μητέρα αρχαιολόγο, με πελοποννησιακή, εξ αμφοτέρων, καταγωγή.

    Περισσότερα...