Ανατροπές. Οι Σοσιαλδημοκράτες ηττώνται στη Σουηδία (17 Σεπτεμβρίου) για δεύτερη φορά τα τελευταία 50 χρόνια (46,2% μαζί με τους Πράσινους έναντι 48,1% του κεντροδεξιού συνασπισμού του νέου Πρωθυπουργού Ράϊνσφελντ). Παρηγορούνται από το ότι το «μοντέλο» τους δεν κινδυνεύει και ότι η νέα κυβέρνηση ξεκίνησε τη θητεία της με σκάνδαλα και δύο παραιτήσεις. Αντίστροφα, στην Αυστρία (1 Οκτωβρίου), οι Σοσιαλδημοκράτες του Γκουζενμπάουερ νικούν (35,7% έναντι 34,2%), σε πείσμα των δημοσκοπήσεων και της «δεξιάς στροφής» της Ευρώπης. Προβληματίζονται από το 15% της Ακροδεξιάς και από το ότι δεν μπορούν να κυβερνήσουν χωρίς τους αντιπάλους τους. Στη Βραζιλία (29 Σεπτεμβρίου), ο Λούλα προηγείται στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών (48,61% έναντι 41, 64%), αλλά το γεγονός ότι δεν εξελέγη απέναντι στον «άγνωστο τεχνοκράτη» Αλκμίν δείχνει πόσο τον έπληξαν τα σκάνδαλα της διακυβέρνησης και η υποτίμηση του αντιπάλου -τα δύο κλασικά λάθη της εξουσίας, παγκοσμίως. Στις δημοτικές εκλογές στο Βέλγιο (8 Οκτωβρίου) η ευχάριστη έκπληξη ήταν η μη επιβεβαίωση της πρωτοκαθεδρίας των εθνικιστών στην Αμβέρσα και η απόδειξη ότι μπορεί να κερδίσει ένας σοσιαλιστής (ακόμα και «σοσιαλιστής») που δίνει περισσότερη σημασία στο πρόγραμμά του από το πρόγραμμα των αντιπάλων του. Κυβερνητική αλλαγή χωρίς εκλογές στην Ιαπωνία: για δικούς του λόγους ο Κοϊζούμι άφησε τη θέση του στον Σίνζο Άμπε (26 Σεπτεμβρίου), πιο «εθνικοπατριωτικό», άρα πιο επικίνδυνο, Πρωθυπουργό. Ο δρόμος προσπάθησε -μάταια- ν' αλλάξει Πρωθυπουργό στην Ουγγαρία (μεγάλες ταραχές από 19 ως 25 Σεπτεμβρίου), μετά την αυτονόητα συνταρακτική (ή μήπως συνταρακτικά αυτονόητη;) «αποκάλυψη» ότι ο Φέρεντς Γκιούρτσανι έλεγε ψέματα όταν υποσχόταν καλύτερες μέρες. Αλλαγή -πολιτεύματος και ίσως παραδείγματος- και στην Ταϊλάνδη, με το παράξενο πραξικόπημα της 19ης Σεπτεμβρίου να συνδυάζει διαφθορά, νεποτισμό, τανκς, λογοκρισία και αδιαφορία αν όχι υποστήριξη τόσο της εγχώριας όσο και της παγκόσμιας κοινότητας.
Παγιώσεις. Μπίζνες αζ γιούζαλ για τον Πρόεδρο Μπους, που από τη μία αναγκάστηκε, υπό την πίεση των δικαστηρίων, να επεκτείνει (αυτό θα πει μεγαλοψυχία) τη Συνθήκη της Γενεύης σε όλους τους κρατουμένους (6 Σεπτεμβρίου) και από την άλλη πέρασε στο Κογκρέσο την αποδοχή ειδικών τρόπων «ανάκρισης» των ύποπτων για τρομοκρατία (29 Σεπτεμβρίου). Την ίδια στιγμή, εσωτερικό έγγραφο της κυβέρνησης παραδεχόταν ότι ο πόλεμος στο Ιράκ «μεγάλωσε τον τρομοκρατικό κίνδυνο» (αυτό θα πει διορατικότητα), ενώ οι νεκροί στον τόπο του εγκλήματος έφταναν, κατά πληροφορίες του περιοδικού «Λάνσετ» (11 Οκτωβρίου), τις 650.000. Η οικολογική καταστροφή που επέφερε πλοίο υπό ελληνικό σημαία στην Ακτή Ελεφαντοστού (7 Σεπτεμβρίου) δεν ανέβαλε μόνο το σχηματισμό νέας κυβέρνησης, αλλά και επιβεβαίωσε τη διεθνή τάση να αντιμετωπίζονται οι φτωχές χώρες σα σκουπιδότοπος των τοξικών αποβλήτων της Δύσης. Η έγκριση (26 Σεπτεμβρίου) της εισόδου της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση από 1-1-2007, αλλά υπό στενή (σας θυμίζει κάτι;) «επιτήρηση», φανέρωσε οριστικά ότι η διεύρυνση δεν έχει μόνο φτάσει, αλλά έχει ξεπεράσει τα όριά της -και άρα για την Τουρκία πρέπει να βρεθεί ένα άλλο ρήμα από το «περίμενε». Η υπερψήφιση από το 68% των Ελβετών, στο δημοψήφισμα της 24ης Σεπτεμβρίου, «σκληρών» μεταναστευτικών μέτρων (αποπομπή μεταναστών χωρίς χαρτιά σε 48 ώρες, διπλασιασμός του χρόνου κράτησης, 2 χρόνια φυλάκιση σε περίπτωση μη συμμόρφωσης) άνοιξε μια άλλη ανοιχτή πόρτα, εκείνη του φόβου των Ευρωπαίων απέναντι στους «ξένους». Φόβου που δε μαλάκωσε ο Πάπας ούτε όταν επικαλέστηκε τα απαξιωτικά λόγια Βυζαντινού αυτοκράτορα για το Ισλάμ, ούτε όταν αργότερα δήλωσε ότι «λυπάται αλλά δε ζητά συγνώμη» (17 Σεπτεμβρίου). Η συγνώμη είναι δύσκολη όταν επιπόλαιες αποφάσεις οδήγησαν στην ανάγκη της, να ίσως το δίδαγμα του μήνα.
Social Media