Τρομο-εκλογές. Δυο ακόμα αποδείξεις του χάσματος μεταξύ τυπικής και ουσιαστικής δημοκρατίας. Στο Μεξικό (2 Ιουλίου) οι προεδρικές εκλογές είναι σχεδόν σα να μην έγιναν. Χωρίς προβλήματα στην εκτύλιξή τους, αλλά με 240.000 ψήφους (επί συνόλου 40 εκατομμυρίων) να χωρίζουν «τελικά» τον κεντροδεξιό (και, κατά σύμπτωση, ευνοούμενο των ΗΠΑ) Καλντερόν από τον λατινο-ποπουλιστή (και, γι'αυτό, εγγενώς «επικίνδυνο») Ομπραδόρ, και με αρκετές διαπιστωμένες ή ύποπτες ακυρώσεις - αλλοιώσεις - διασταυρώσεις (τύπου Φλώριδας, θα έλεγε κάποιος κακόπιστος) στο παθητικό τους, οι εκλογές είναι ακόμα στον αέρα, αφού ο «ηττημένος» έχει ζητήσει γενική επανακαταμέτρηση και ο «νικητής» δεν φαίνεται να έχει τα ερείσματα να αντισταθεί. Στο Κογκό, οι πρώτες μετά από σχεδόν 50 χρόνια ελεύθερες εκλογές (30 Ιουλίου) αποτέλεσαν μια πρόσκαιρη νίκη της δημοκρατίας (μόνο που έγιναν), αλλά, πριν ακόμα βγουν τ' αποτελέσματα (ή μάλλον επειδή κάποια στιγμή πρέπει να βγουν) οδηγούν τη χώρα σε έναν ακόμα εμφύλιο πόλεμο. Η Κούβα πάντως έχει αλλιώς λυμένα τα προβλήματα της: ο (θνητός τελικά;) Φιντέλ μεταβιβάζει την εξουσία «προσωρινά» στο Ραούλ (31 Ιουλίου) χωρίς εκλογές, φασαρίες και αμφισβητήσεις.
Τρομο-συνέπειες. Ο «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας» ολοένα και ενισχύει το ιδεολογικό στήριγμα της πραγματικής τρομοκρατίας, την ανελευθερία. Η ΣΙΑ, προκειμένου να ανακαλύψει τους τρόπους χρηματοδότησης των διάφορων οργανώσεων, αποκαλύπτεται (από τους «Νιου Γιορκ Τάϊμς», στις 23 Ιουνίου) ότι, αμέσως μετά την 11η Σεπτέμβρη, «παρακολουθούσε», δηλαδή κατασκόπευε, σε αγαστή συνεργασία με το εν Βρυξέλλαις τεχνικό κέντρο, την παγκόσμια ροή των τραπεζικών συναλλαγών, δηλαδή και τη δική σας και τη δική μου, αλλά χωρίς την άδειά σας ή την άδειά μου. Εδώ οι δικαστές δεν έχουν επέμβει ακόμη, σε αντίθεση με το Ανώτατο Δικαστήριο των ΗΠΑ, που σε μια δεύτερη ιστορική απόφαση-κόλαφο για την κυβέρνηση Μπους (29 Ιουνίου), έκρινε αντισυνταγματικά τα ειδικά στρατιωτικά δικαστήρια που επιλαμβάνονταν των «επικίνδυνων» κρατουμένων του Γκουαντάναμο. Η κυβέρνηση της υπερδύναμης ούτε που σκέφτηκε να ζητήσει συγνώμη, σε αντίθεση με τη Σκότλαντ Γιάρντ που, έστω και κατόπιν εορτής, παραδέχτηκε (14 Ιουλίου) ότι ήταν εντελώς αδικαιολόγητη η εισβολή σε σπίτι του Λονδίνου, οι συλλήψεις και ο σοβαρός τραυματισμός μελαμψών υπόπτων. Η ίδια Σκότλαντ Γιαρντ ανακοίνωσε επίσης (10 Αυγούστου) ότι πρόλαβε τεράστια τρομοκρατική επίθεση σε αεροπλάνα προς τις ΗΠΑ, χωρίς να παράσχει ωστόσο τα απαραίτητα για τη δικαιολόγηση των επιπλέον κατασταλτικών μέτρων στοιχεία. Μέσα σε όλο αυτό το διεθνές κλίμα, η Ινδία έζησε τη δική της 11η Σεπτέβρη (στις 11 Ιουλίου), με τις αλυσιδωτές εκρήξεις σε τρένα και σταθμούς να μην είναι ακόμη ξεκαθαρισμένο αν οφείλονται στη διεθνή ή την τοπική τρομοκρατία.
Τρόμο-σκέτος. 100 νεκροί το διήμερο 1-2 Ιουλίου στο Ιράκ και 50 ο καθημερινός μέσος όρος μετά το ξέσπασμα ενός κανονικού εμφυλίου πολέμου Σιιτών-Σουνιτών. 60 νεκροί το διήμερο 17-18 Ιουνίου στη Σρι Λάνκα στο μίνι-εμφύλιο αστυνομίας και «Τίγρεων» Ταμούλ. 6 εκτοξεύσεις πυραύλων από τη σκληροπυρηνική (η λέξη κυριολεκτεί) Βόρεια Κορέα, προς το παρόν στη θάλασσα, αλλά το μήνυμα προς τις «δυνάμεις του καλού» σαφές. Και βέβαια ο πόλεμος των 34 ημερών μεταξύ Ισραήλ και Χεζμπολάχ (12 Ιουλίου-14 Αυγούστου), με θύματα χιλιάδες άμαχους, ένα ολόκληρο κράτος -το Λίβανο-, την εικόνα του «αήττητου» ισραηλινού στρατού (που αυτή τη φορά ηττήθηκε πρωτίστως από την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του) και τις όποιες ελπίδες για ειρήνευση στη Μέση Ανατολή. Έχει άδικο ο Μπαρόζο όταν λέει (21 Ιουλίου) ότι η Δύση κινδυνεύει να χάσει την ψυχή της;
Θεσμογράφος
Social Media