Βι-ανακωχές. Ξαφνική αναγγελία «μόνιμης άρσης των εχθροπραξιών» από τη βασκική αυτονομιστική οργάνωση ΕΤΑ (22 Μαρτίου). Δεν είναι η πρώτη τέτοια κίνηση, αλλά, μετά από 38 χρόνια δράσης και πάνω από 800 νεκρούς, μοιάζει να είναι η πιο σοβαρή. Περισσότερο από μια νίκη της ίδιας της πολιτικής, είναι μια νίκη της πολιτικής υπομονής: η τόση αιματοχυσία αφαίρεσε από την οργάνωση πόρους, μέλη και κυρίως λαϊκό έρεισμα. Άλλου είδους εχθροπραξίες, πολύ πιο κοινωνικές, τηλεοπτικές, αλλά, ευτυχώς, όχι ματοβαμένες, έλαβαν τέλος με την απόφαση της κυβέρνησης Ντε Βιλπέν (10 Απριλίου) να αποσύρει τη «σύμβαση πρώτης πρόσληψης», που είχε βγάλει όλη τη Γαλλία στους δρόμους. Παρά το πείσμα του Πρωθυπουργού-c' est-moi, την -αρχική τουλάχιστον- στήριξη του Προέδρου Σιράκ (ή μήπως εξαιτίας της;) και τη νομική επιδοκιμασία του Συνταγματικού Συμβουλίου, το μέτρο κατέρρευσε γιατί έφτασε να συμβολίζει όλα τα δεινά μιας δημοκρατίας σε παρακμή: βίαιη ανάδειξη προβλημάτων που πονάνε, αυταρχικές λύσεις, περιφρόνηση του λαϊκού αισθήματος. Από το δρόμο, επίσης, και για να αποφύγει τα χειρότερα, αναγκάστηκε να υποχωρήσει κι ένας πραγματικός μονάρχης. Πρόκειται (ποιος δεν θα τον έχει ακούσει;) για το βασιλιά Γκουγιαντέρα, ο οποίος, μετά από τρεις εβδομάδες ταραχών, δέχτηκε να επιτρέψει να ξαναλειτουργήσει το Κοινοβούλιο του Νεπάλ (24 Απριλίου). Η ορμή του λαού εξηγείται εν μέρει και από το ότι (αντίθετα με τη Γαλλία) τα δύο τρίτα του πληθυσμού της χώρας έχουν ηλικία κάτω των 35 χρόνων.
Καλπο-καλύψεις. 25.000 ψήφοι, επί συνόλου 50 εκατομμυρίων ψηφισάντων, και 2 έδρες στη Γερουσία, επί συνόλου 321, χώρισαν τον «κεντρο-αριστερό» συνασπισμό του Πρόντι από τον «κεντρο-δεξιό» του Μπερλουσκόνι στις ιταλικές βουλευτικές εκλογές (9 και 10 Απριλίου). Η εκδίκηση των θεσμών, μόνη παρηγοριά από αυτή την απίστευτη διάσωση του Πρωθυπουργού-επιχειρηματία-παλιάτσου και την εξίσου αξιοδάκρυτη μισο-νίκη μιας αντιπολίτευσης χωρίς έρμα: γιατί αν ο Προφεσόρε θα (προσπαθήσει να) κυβερνήσει, το οφείλει σχεδόν εξ ολοκλήρου στο εκλογικό σύστημα που έφτιαξε ο αντίπαλός του για να τον εμποδίσει. Εντελώς διαφορετικό σκηνικό στην Ουγγαρία (23 Απριλίου): άνετη και καθαρή νίκη των σοσιαλιστών και των συμμάχων τους με 54,4% στο δεύτερο γύρο. Πρόκειται για την πρώτη επανεκλογή απερχόμενης κυβέρνησης σε οποιαδήποτε χώρα της πρώην Ανατολικής Ευρώπης από τότε που έπεσε το Τείχος. Να' παιξε άραγε πιο πολύ ρόλο η αύρα του 44χρονου Πρωθυπουργού-γλωσσοδέτη Gyurcsany ή τα βήματα πραγματικού εκσυγχρονισμού από την αθόρυβη κυβέρνησή του; Το ερώτημα δεν τίθεται για τη Γερμανία. Εκεί η θετική για την κυβέρνηση έκβαση των περιφερειακών εκλογών (26 Μαρτίου) σε Βάδη-Βιρτεμβούργο (νίκησαν οι χριστιανοδημοκράτες), Ρηνανία-Παλατινάτο (διατηρήθηκαν οι σοσιαλδημοκράτες), Σαξωνία-Άνχαλτ («νίκησαν» και οι κομμουνιστές και οι άλλοι, δηλαδή κανείς) είναι σχεδόν βέβαιο ότι αντανακλά την εξίσου ανεξήγητη με την προεκλογική της μιζέρια σημερινή δημοτικότητα της «Σιδερένιας Καγκελαρίου».
Συννεφο-σκεπάσματα. Δημόσιες διαμαρτυρίες κατά του Λουκασένκο με (μόνο) 100 συλλήψεις στη δημοκρατική (για τους συμφωνούντες) Λευκορωσία (25 Μαρτίου). Αρχή της δίκης του πρώην πολεμικού αρχηγού και Προέδρου (αυτά τότε πήγαιναν μαζί) της Λιβερίας Τσαρλς Τέϊλορ από το Ειδικό Δικαστήριο για τη Σιέρα Λεόνε (3 Απριλίου). Με τη συνήθη εξέλιξη: κατηγορείται για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ο ίδιος αρνείται ν' αναγνωρίσει το δικαστήριο, το δικαστήριο ψάχνει ευκαιρία για να τον στείλει στη Χάγη. Νέος γύρος διεθνούς τρομολαγνείας με την πολιτικο-στρατιωτική (κανονικά αυτά τα δύο δεν θα' πρεπε να πηγαίνουν μαζί) αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ιράν. Με προβλέψιμο κι εδώ τρόπο: προηγούνται αποκαλύψεις «φιλελεύθερων» Αμερικανών δημοσιογράφων (9 Απριλίου), έπεται επιβεβαίωση πυρηνικής ισχύος από τον μετριοπαθή (με ψυχωσικά κριτήρια) Ιρανό Πρόεδρο (11 Απριλίου) κι έρχεται μετά η σειρά του κραταιού ΟΗΕ (με αντιστάσεις που η ανθρωπότητα εύχεται ν' αποδειχτούν ισχυρότερες από τη συγγενή περίπτωση του Ιράκ).
Θεσμογράφος
Social Media