Κώστας Β. Mποτόπουλος

Και στις δυο περιπτώσεις οι κατηγορίες ήταν όχι μόνο σοβαρές αλλά και εξευτελιστικές (αν και βέβαια δεν συγκρίνεται το κλέψιμο στον αθλητισμό με την επίθεση σε άνθρωπο), οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν τα πάντα και οι θεωρίες συνωμοσίας οργίασαν. Και τότε και τώρα υπήρξαν σκοτεινές ζώνες, ανακινήθηκαν λιγότερο ή περισσότερο απίθανα σενάρια και άλλοθι, παίχτηκαν παιχνίδια εξουσίας, επιστρατεύτηκαν όλα τα υλικά μέσα για να αντιπαλέψουν την ύβριν. Κι εδώ κι εκεί ο πρότερος βίος των πρωταγωνιστών ήταν το πειστικότερο επιχείρημα εναντίον τους. Και οι δυο υποθέσεις κλόνισαν και βρώμισαν όχι μόνο τους κατηγορούμενους (παρότι μια πράξη, όσο βαριά και να είναι, δεν μπορεί και δεν πρέπει να σβήνει πραγματικά επιτεύγματα, πόσο μάλλον όταν είναι του μυαλού) αλλά και την αίσθηση όλων μας για τα δημόσια πρόσωπα και το δημόσιο χώρο, την περηφάνια πολλών για λίγους πετυχημένους εκπροσώπους συλλογικοτήτων (μιας χώρας, μιας πολιτικής παράταξης) που ακόμα μετράνε κι αλλοίμονο αν έπαυαν να μετράνε. Υπάρχει βέβαια και μια μεγάλη διαφορά (πέρα από το ότι η υπόθεση Στρος-Καν έχει ακόμα μπροστά της πολλά κεφάλαια): στη μια περίπτωση η Δικαιοσύνη ήταν βραδύτατη, διακριτική υπέρ των ισχυρών, έσβησε αντί να λύσει. Στην άλλη, δίνει μαθήματα ταχύτητας και ανεξαρτησίας, υπήρξε «τυφλή» με την αρχαία έννοια: δεν χαρίστηκε στους δυνατούς, ακόμα και με κίνδυνο να τους αδικήσει.