Κι όμως τα πράγματα είναι σχετικά σαφή. Παίρνοντας παράδειγμα και θάρρος από ένα κοντινό μικρότερο κράτος, ο αιγυπτιακός λαός, σχεδόν ομόθυμα και με τη στήριξη του στρατού, βάζει τέρμα σε ένα αυταρχικό καθεστώς, χωρίς να μετρά (ή και μετρώντας αντίστροφα) τη συμβολή του καθεστώτος αυτού στην εύθραυστη σταθερότητα της περιοχής. Η δίψα για ελευθερία επιβάλλεται της διεθνούς εικόνας. Στο βαθμό που δεν το αντιλαμβάνονται και δεν το στηρίζουν, οι διαμορφωτές της διεθνούς σκηνής –αλλά και της διεθνούς κοινής γνώμης- μοιάζουν με τους ξύλινους παπαγάλους της διεθνούς οικονομίας που «υποβαθμίζουν» την Αίγυπτο λόγω της ξαφνικής «αστάθειάς» της. Όλοι ξέρουμε πού μας οδήγησε η πολλή οικονομία –και ιδίως η σκέτη οικονομία. Η πολιτική (θα όφειλε να) είναι κάτι καλύτερο και ιστορικές στιγμές σαν αυτές που ζει η Αίγυπτος αξίζουν πρόσληψης ανάλογης με τη σημασία τους.
Τρένο Ιστορίας
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ», Εν Πλώ 2 Φεβρουαρίου 2011
Όταν θα ολοκληρωθεί η επανάσταση της Αιγύπτου (και θα ολοκληρωθεί σύντομα και με έκβαση που είναι πια γνωστή), αρκετοί από τους ταγούς της διεθνούς κοινότητας θα φάνε τα μουστάκια τους –ή, πράγμα που είναι το ίδιο σε αυτές τις περιπτώσεις, θα πουν ότι άλλα έλεγαν.
Με πρώτη την απίστευτα σιωπηλή «επίσημη» Ευρωπαϊκή Ένωση από το απίστευτα σιωπηλό στόμα της απίστευτα κατώτερης των περιστάσεων κυρίας Άστον. Η κυρία αυτή μετατρέπει σταθερά μια μεγάλη θεσμική καινοτομία της νέας Συνθήκης, τη δημιουργία «Υπουργού Εξωτερικών» της Ένωσης, σε καθρέφτη αδυναμίας της ευρωπαϊκής πολιτικής. Ούτε μια κουβέντα από καρδιάς, αλλά και με στοιχειώδη νου, για τα αίτια, τις συνέπειες αλλά και τις προοπτικές που ανοίγουν τα γεγονότα. Από κοντά και η «μεγάλη σύμμαχος» όλων των χωρών του Μαγκρέμπ, η Γαλλία, που, αφού τα έκανε θάλασσα με την Τυνησία (πάλι δια στόματος γυναίκας Υπουργού Εξωτερικών: «ευχαρίστως να της δανείσουμε την τεχνογνωσία μας για την επιβολή της τάξης»), συνεχίζει να ισορροπεί ανισόρροπα με το καθεστώς Μουμπάρακ.
Το Ισραήλ έχει προφανείς ιδιαίτερους λόγους και δεν μπορεί να κριθεί με ίδια κριτήρια. Όμως παράγοντές του συνδέονται με τα διάφορα αμερικανικά λόμπι –εθνοτικά, πολιτικά και επιχειρηματικά- που ακόμα προσπαθούν να επηρεάσουν την ορθή διαίσθηση του Προέδρου Ομπάμα για τις εξελίξεις –σπέρνοντας, για παράδειγμα, συκοφαντίες κατά του Ελ Μπαραντέι ή μεγεθύνοντας τον κίνδυνο «ισλαμοποίησης» του νέου καθεστώτος. Επίσημη έκφραση της ελληνικής αντίδρασης δεν έχει υπάρξει.
Μοιράσου το:
Social Media