Tο μπαλάκι –με άλλον βέβαια αέρα- ξαναγυρνάει τώρα σε μας. Τα οδυνηρά μέτρα εμφανίστηκαν, λήφθηκαν και τελικά μάλλον και προσλήφθηκαν ως αναγκαία –από αυτή την άποψη το «ξέσπασμα Παπουτσή» μπορεί να έπαιξε καταλυτικά αντίθετο ρόλο από αυτόν που επιδίωκε. Η διπλωματική προσπάθεια τα νομιμοποίησε στο εξωτερικό, έδωσε προοπτικές, ίσως και κάποια περιθώρια χρόνου και κινήσεων – γρήγορα θα φανεί- στην ελληνική κυβέρνηση. Μένουν τα δύσκολα. Η νομιμοποίηση των μέτρων και στο εσωτερικό, με το μόνο δυνατό τρόπο: την υλοποίησή τους έναντι όλων, με περιορισμό των αδικιών που διακρίνονται ήδη και θα φανούν κατά την εφαρμογή και με επέκταση των βαρών στους «έχοντες». Και η αρχή συγκεκριμενοποίησης ενός σχεδίου ανάπτυξης (ας συνεχίσουμε να την αποκαλούμε «πράσινη», μιας και ο Πρωθυπουργός επανέφερε τον όρο στα ευήκοα ώτα του Αμερικανού Προέδρου), που, ασφαλώς όχι αμέσως, θα μπορέσει να δώσει μια διέξοδο στην οικονομία μας. Είναι προφανές ότι τούτη τη στιγμή το επείγον είναι η δημοσιονομική εξυγίανση, τίποτα όμως δεν εμποδίζει (το αντίθετο, τα πάντα επιβάλλουν) να ξεκινήσει παράλληλα η θεμελίωση των προϋποθέσεων (προσαρμογές, χωροθετήσεις, νομοθετικά μέτρα εφαρμογής) μιας άλλης μορφής ανάπτυξης. Μόνον έτσι πάνω στη βάση της διπλωματίας, που έθεσε ήδη ο Πρωθυπουργός, θα μπει και η βάση της δημιουργίας, που είναι το μόνο στο οποίο μπορεί να ελπίζει η κοινωνία.
Διεθνισμός
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ», Εν Πλω 10 Μαρτίου 2010
Από τη Φράου Μέρκελ κερδίσαμε μια χλιαρή συγκατάνευση (για τα δημοσιονομικά μέτρα) και μια έμμεση ισοφάριση (τη συγνώμη του Προέδρου της γερμανικής Βουλής για το ανθελληνικό κρεσέντο μέρους του γερμανικού Τύπου). Από τον Σερ (με παχύ σ) Νικολά κερδίσαμε θερμή επιβεβαίωση φιλίας λαών και προσώπων και το άνοιγμα της προσπάθειας αντιμετώπισης της κερδοσκοπίας από την Ευρωζώνη. Από τον Πρόεδρο Ομπάμα κερδίσαμε την υπόσχεση μεταφοράς του «ελληνικού προβλήματος» (υπό την ευρωπαϊκή εκδοχή της «αντιμετώπισης της κερδοσκοπίας») στο Τζι-20 και την άρση της βίζας (ίσως και μια αρχή επαναπροσέγγισης των ελληνο-τουρκικών σχέσεων). Τι βαθύτερο σημαίνουν όλα αυτά; Βελτίωση των εντυπώσεων και της εικόνας της χώρας στο εξωτερικό, διεθνοποίηση της ελληνικής κρίσης, εισαγωγή μια παραμέτρου κοινού αγώνα, απτές χειρονομίες στήριξης. Η πρόοδος είναι φανερή, βρίσκεται όμως ακόμα σχεδόν αποκλειστικά σε πολιτικό και όχι σε πρακτικό-οικονομικό επίπεδο -εξάλλου, επισήμως, οικονομική βοήθεια δεν ζητήσαμε. Είναι λίγο κάτι τέτοιο; Ασφαλώς όχι –το ταξίδι του Πρωθυπουργού ήταν μια μεγάλη, και κρίσιμη, διπλωματική επιτυχία. Αρκεί για να μας βγάλει, ή να αρχίσει να μας βγάζει, από την κρίση; Επίσης όχι –η διπλωματία είναι αναγκαίο αλλά όχι ικανό βήμα, μπορεί να θέσει μια βάση αλλά το ζήτημα είναι τι θα χτίσουμε πάνω σε αυτή.
Social Media