Κώστας Β. Mποτόπουλος

Υπάρχει, κυρίως, ένα σχέδιο «αλλαγής παραδείγματος», πολιτικού, οικονομικού και κρισιμότερα ίσως ψυχικού, ώστε μέσα από την κρίση να μπορέσει να γεννηθεί το καινούργιο, που όλοι –στα λόγια- θεωρούν αναγκαίο; Η πρώτη μου αίσθηση είναι ότι οι «απαντήσεις του Λονδίνου» είναι πιο γενικόλογες και λιγότερο τολμηρές από όσο απαιτούσαν οι περιστάσεις (η πλάστιγγα έγειρε πάλι σε ενέσεις χρήματος, και μάλιστα μέσω οργανισμών του χρεοκοπημένου συστήματος, όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, σε βάρος λύσεων τύπου «παγκόσμιας διακυβέρνησης»). Οι μεγάλες χώρες, παρά την προφανή αλλαγή στάσης των Ηνωμένων Πολιτειών υπό την ηγεσία του νέου Προέδρου τους, αλλά, δυστυχέστατα, και οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δείχνουν αδύναμες να ξεφύγουν από την εθνική περιχαράκωση και να διαμορφώσουν μια έννοια «παγκόσμιου επείγοντος» (απόδειξη οι κοκορομαχίες για το ποιες χώρες θα συμπεριληφθούν στον κατάλογο των «φορολογικών παραδείσων» -λες κι η απαρίθμηση κι όχι η λειτουργία ήταν το πρόβλημα-, καθώς και η επιμονή σε εθνικές, άρα αντικρουόμενες, πολιτικές στήριξης των αδύναμων κρίκων του συστήματος). Τέλος, αντί για «όραμα» (βάζω πια πάντα αυτή τη λέξη σε εισαγωγικά) μιας νέας σχέσης πολιτικής, οικονομίας και κοινωνικών αιτημάτων, διαφαίνεται η επιβίωση του κυρίαρχου μοντέλου (κανείς δεν τόλμησε να μιλήσει για «άλλες αγορές», για άλλης λογικής εμπορευματικές συναλλαγές ή για άλλου είδους σχέσεις εργασίας). Περίεργο στ΄αλήθεια φαινόμενο να επιλέγεται σιωπηρά μια Δεξιά διέξοδος τη στιγμή που όλοι παραδέχονται την υπεροχή του σοσιαλδημοκρατικού μίγματος και συμφωνούν ότι στη σημερινή κατάσταση μας οδήγησε η ακραία απομάκρυνση από αυτό.

Κι όμως υπάρχει –και είναι αναγκαίος- ο δρόμος της πραγματικής Ευρώπης και της ευρωπαϊκής Αριστεράς. Μας τον δείχνει η άλλης ποιότητας πρωτοβουλία του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και τα πρώτα πολιτικά συμπεράσματα της «ομάδας Στίγκλιτς». Τον υποστηρίζουμε έμπρακτα όσοι –στο ΠΑΣΟΚ αλλά και σε άλλα σοσιαλιστικά κόμματα- αντιστεκόμαστε και θα αντισταθούμε μέχρι τέλους στη νέα υποψηφιότητα Μπαρόζο, που αντικατοπτρίζει την πιο συντηρητική, φοβισμένη και απολίτικη εκδοχή της Ευρώπης –γιατί και τα πρόσωπα, καμιά φορά ιδίως αυτά, σηματοδοτούν τις επιλογές. Τον αναδεικνύει ανάγλυφα το πρόγραμμα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών για έξοδο από την κρίση, με τις καθαρές του προτεραιότητες (απασχόληση, κοινωνική συνοχή, ρύθμιση της ασυδοσίας, διακρατικές πολιτικές) και τους καθαρούς του στόχους (αλλαγή μοντέλου μέσα από την πολιτική εμβάθυνση της Ευρώπης). Αυτά, έστω και έμμεσα, θα κριθούν στις ευρωεκλογές που έρχονται. Υπ΄ αυτή την έννοια, τη σελίδα θα κληθούν τελικά να τη γυρίσουν οι πολίτες.