ΝΕΑ 18/5/2011 
Η υπόθεση Στρος-Καν αρχίζει όλο και περισσότερο να μοιάζει με την υπόθεση Κεντέρη-Θάνου. Διάσημα πρόσωπα, στον κολοφώνα της δόξας τους κι ενώ ετοιμάζονταν για κάτι σπουδαίο, βρέθηκαν να κατηγορούνται για ποινικά αδικήματα, έγιναν βορά των μέσων ενημέρωσης και της νοσηρής περιέργειας του κόσμου ολόκληρου, άλλαξαν πρόσημο σε μια στιγμή.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ», Εν Πλώ 2 Φεβρουαρίου 2011
Όταν θα ολοκληρωθεί η επανάσταση της Αιγύπτου (και θα ολοκληρωθεί σύντομα και με έκβαση που είναι πια γνωστή), αρκετοί από τους ταγούς της διεθνούς κοινότητας θα φάνε τα μουστάκια τους –ή, πράγμα που είναι το ίδιο σε αυτές τις περιπτώσεις, θα πουν ότι άλλα έλεγαν.
Με πρώτη την απίστευτα σιωπηλή «επίσημη» Ευρωπαϊκή Ένωση από το απίστευτα σιωπηλό στόμα της απίστευτα κατώτερης των περιστάσεων κυρίας Άστον. Η κυρία αυτή μετατρέπει σταθερά μια μεγάλη θεσμική καινοτομία της νέας Συνθήκης, τη δημιουργία «Υπουργού Εξωτερικών» της Ένωσης, σε καθρέφτη αδυναμίας της ευρωπαϊκής πολιτικής. Ούτε μια κουβέντα από καρδιάς, αλλά και με στοιχειώδη νου, για τα αίτια, τις συνέπειες αλλά και τις προοπτικές που ανοίγουν τα γεγονότα. Από κοντά και η «μεγάλη σύμμαχος» όλων των χωρών του Μαγκρέμπ, η Γαλλία, που, αφού τα έκανε θάλασσα με την Τυνησία (πάλι δια στόματος γυναίκας Υπουργού Εξωτερικών: «ευχαρίστως να της δανείσουμε την τεχνογνωσία μας για την επιβολή της τάξης»), συνεχίζει να ισορροπεί ανισόρροπα με το καθεστώς Μουμπάρακ.
Τα Νέα 18/10/2010
Υπάρχουν παραδείγματα που φανερώνουν κυρίως τις αδυναμίες των άλλων. Η απίθανη περιπέτεια των ανθρακωρύχων στη Χιλή έστρεψε τον προβολέα στις αρετές ενός ολόκληρου λαού, συμπυκνωμένες σε μια υπερβατική άρα μη αντιπροσωπευτική στιγμή: υπομονή και επιμονή, ένστικτο αγώνα και επιβίωσης, αίσθηση αξιοπρέπειας και πάνω από όλα ομοψυχία. Ομοψυχία κάτω από τη γη, με την αυτοοργάνωση, την πειθαρχία, την αλληλοϋποστήριξη και τη σχέση που ανέπτυξαν μεταξύ τους οι παγιδευμένοι άνδρες. Ομοψυχία και στον έξω κόσμο, με μια κοινωνία να συμμετέχει σα να επρόκειτο για τα μέλη μιας και μόνης οικογένειας και με μια κυβέρνηση να κάνει τη σωτηρία πράξη με ταχύτητα, αποτελεσματικότητα και ένωση όλων των δυνάμεων (συμπεριλαμβανομένων των κινεζικών και αμερικανικών). Το ευτυχές αποτέλεσμα, οι πολλαπλοί συμβολισμοί, η λεβεντιά των προσώπων, ο εθνικός χαρακτήρας της προσπάθειας, ακόμα και η σχετική αυτοσυγκράτηση της πολιτικής ηγεσίας, έκαναν το όνομα της Χιλής παγκόσμιο συνώνυμο του καλού αγώνα.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ», Εν Πλω 10 Μαρτίου 2010
Από τη Φράου Μέρκελ κερδίσαμε μια χλιαρή συγκατάνευση (για τα δημοσιονομικά μέτρα) και μια έμμεση ισοφάριση (τη συγνώμη του Προέδρου της γερμανικής Βουλής για το ανθελληνικό κρεσέντο μέρους του γερμανικού Τύπου). Από τον Σερ (με παχύ σ) Νικολά κερδίσαμε θερμή επιβεβαίωση φιλίας λαών και προσώπων και το άνοιγμα της προσπάθειας αντιμετώπισης της κερδοσκοπίας από την Ευρωζώνη. Από τον Πρόεδρο Ομπάμα κερδίσαμε την υπόσχεση μεταφοράς του «ελληνικού προβλήματος» (υπό την ευρωπαϊκή εκδοχή της «αντιμετώπισης της κερδοσκοπίας») στο Τζι-20 και την άρση της βίζας (ίσως και μια αρχή επαναπροσέγγισης των ελληνο-τουρκικών σχέσεων). Τι βαθύτερο σημαίνουν όλα αυτά; Βελτίωση των εντυπώσεων και της εικόνας της χώρας στο εξωτερικό, διεθνοποίηση της ελληνικής κρίσης, εισαγωγή μια παραμέτρου κοινού αγώνα, απτές χειρονομίες στήριξης. Η πρόοδος είναι φανερή, βρίσκεται όμως ακόμα σχεδόν αποκλειστικά σε πολιτικό και όχι σε πρακτικό-οικονομικό επίπεδο -εξάλλου, επισήμως, οικονομική βοήθεια δεν ζητήσαμε. Είναι λίγο κάτι τέτοιο; Ασφαλώς όχι –το ταξίδι του Πρωθυπουργού ήταν μια μεγάλη, και κρίσιμη, διπλωματική επιτυχία. Αρκεί για να μας βγάλει, ή να αρχίσει να μας βγάζει, από την κρίση; Επίσης όχι –η διπλωματία είναι αναγκαίο αλλά όχι ικανό βήμα, μπορεί να θέσει μια βάση αλλά το ζήτημα είναι τι θα χτίσουμε πάνω σε αυτή.
www.ppol.gr, 25/01/2010
Με το ξεκίνημα της φετινής χρονιάς, το μεγάλο πρόσωπο της προηγούμενης βρίσκεται σε απρόβλεπτες δυσκολίες. Ο Μπαράκ Ομπάμα περνάει τα μέτρα του με το σταγονόμετρο, βλέπει τη δημοτικότητα του να πέφτει (κοντά στο 50%, κακό σκορ για ένα μόνο χρόνο θητείας) και το κόμμα του έχασε χτες μια από τις πιο «σίγουρες» έδρες στη Γερουσία. Η μεταρρύθμιση της υγείας, από την οποία σε μεγάλο βαθμό θα κριθεί όλη η θητεία, βρίσκεται αίφνης σε μεγάλο κίνδυνο, οι λογής φανατικοί και αντιδραστικοί (από τους ρατσιστές ως τους τηλε-απόστολους, από τους «επαναστάτες του τσαγιού» ως τους πολέμιους των αμβλώσεων και από το Ρας Λίμπο ως τη Σάρα-Ποτέ-Αλλά- Πάλιν) πήραν φόρα, Αμερικανοί στρατιώτες πεθαίνουν κάθε μέρα στο Αφγανιστάν και ο διεθνής Τύπος άρχισε, με την ίδια ευκολία που τον έχτισε, να γκρεμίζει το «μύθο Ομπάμα».
Ευρωπαϊκή Ένωση και Ηνωμένες Πολιτείες μέσα στην κρίση
Συλλογικός Τόμος : από τον Μπούς στον Ομπάμα (επιμέλεια Σωτήρης Ντάλλης) Εκδόσεις Παπαζήση 2010
Μια χρηματοπιστωτική απορρύθμιση, οφειλόμενη σε δομικές αδυναμίες του σύγχρονου καπιταλισμού και προκληθείσα από την απληστία και την ανευθυνότητα βασικών «παικτών» του, που σύντομα μεταβλήθηκε σε οικονομική και κοινωνική θύελλα με γενικευμένη ύφεση, τεράστια ελλείμματα, υπερχρέωση κρατών και νοικοκυριών, πτώση της αγοραστικής δύναμης των πολιτών, πτωχεύσεις εταιριών και επιχειρήσεων και έκρηξη της ανεργίας: η περιγραφή της κρίσης που χτύπησε το παγκόσμιο –και παγκοσμιοποιημένο- «χωριό» μας στα τέλη του 2008, και συνεχίζει να το αναταράσσει, είναι εύκολη όσο και επώδυνη. Το ζήτημα είναι βέβαια τι κάνουμε για να την αντιμετωπίσουμε. Η μεγάλη διαφορά με το κραχ του 1929 ήταν ότι αυτή τη φορά οι εθνικές κυβερνήσεις και οι υπερεθνικοί οργανισμοί κινήθηκαν με σχετική ταχύτητα, έριξαν (κρατικό) χρήμα στις αγορές και διέσωσαν το σύστημα (τις δομές του αλλά και τις καταθέσεις μας). Η δημόσια παρέμβαση ήταν γενικευμένη, πόσο όμως συντονισμένη ήταν και στην υπηρεσία ποιας λογικής; Το παρόν κείμενο φιλοδοξεί ειδικότερα να εστιάσει στις ομοιότητες και τις διαφορές όσον αφορά την αντιμετώπιση της κρίσης στις δύο μεγάλες οικονομίες και κοινωνίες της Δύσης, την ευρωπαϊκή και την αμερικανική, και να εξαγάγει πολιτικά και θεσμικά συμπεράσματα με δεδομένη την εγγενή ανομοιότητα των συστημάτων (μια πολιτική ένωση ανεξάρτητων κρατών και μια ομοσπονδιακή χώρα) αλλά και την επίσης εγγενή κοινότητα στόχων και, ίσως, και μεθόδων.
Social Media