Κώστας Β. Mποτόπουλος

 

                                                                                                        ------------------------------

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Η κατάσταση επιβάλλει ατομικές και συλλογικές υπερβάσεις

Αγαπητέ Πρόεδρε,

Το διακύβευμα της περιόδου που διανύουμε είναι εξαιρετικά κρίσιμο. Πέρα από την αγωνία και την αδυναμία  ενός σημαντικού μέρους της κοινωνίας να ανταποκριθεί στα οικονομικά βάρη, κανείς δεν αγνοεί τις οδυνηρές συνέπειες μιας ενδεχόμενης χρεωκοπίας και κανείς δεν μπορεί να υποτιμά τις μη-αναστρέψιμες επιπτώσεις της για την Ελλάδα. Ο ελληνικός λαός και η κυβέρνηση, μέχρι σήμερα κατάφεραν να αποτρέψουν μια ανεξέλεγκτη πορεία. Ωστόσο, η στάση της αντιπολίτευσης αποδεικνύεται πολύ κατώτερη των περιστάσεων. Ενώ οι συνθήκες επιβάλλουν εθνική συσπείρωση, τα κόμματα της ιστορικής αριστεράς οχυρώνονται στη διαμαρτυρία, με στερεότυπες ρητορείες και ευχολόγια. Η Νέα Δημοκρατία από την πλευρά της, έχει αποκλειστική στόχευση να γίνει, πάση θυσία, ο αρχηγός της πρωθυπουργός της Ελλάδας, θέλοντας να αγνοεί ότι «επαναδιαπραγμάτευση» με δανεικά, συνεπάγεται νέα συμφωνία αλλά με ακόμα πιο δυσμενείς όρους. Η δήλωση του κ. Αντώνη Σαμαρά, ότι θα επιδιώξει επαναληπτικές εκλογές όσες φορές και αν χρειαστεί, θυμίζει τους επίδοξους αυτοκράτορες της όψιμης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που μηχανορραφούσαν για τον θρόνο, αντί να αντιμετωπίσουν την επέλαση των βαρβάρων.

Η Ελλάδα όμως δεν αξίζει μια τέτοια μοίρα. Η αποφυγή της χρεοκοπίας, αλλά ταυτόχρονα και η συνέχιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας μας, είναι η μόνη αποδεκτή προοπτική. Αυτή την προοπτική θεωρούμε καθήκον μας να στηρίξουμε. Ωστόσο, για να έχει νόημα η στήριξη στην κυβερνητική προσπάθεια και να ενσωματώνει η προσπάθεια αυτή τις εύλογες ανησυχίες των πολιτών, επιβάλλεται να διευκρινίσουμε τις προϋποθέσεις υπό τις οποίες υλοποιείται. Τρεις είναι αυτές οι βασικές προϋποθέσεις.

1. Δέσμευση για το αποτέλεσμα

Τα σκληρά μέτρα λιτότητας πρέπει να συνδεθούν ρητά με συγκεκριμένο στόχο, ο οποίος θα αποτελεί ξεκάθαρη οριστική και αμετάκλητη δέσμευση. Στόχος που θα αποτελέσει κυριολεκτικά «συμβόλαιο» με τους πολίτες: η χώρα να μπει σε τροχιά πρωτογενούς πλεονάσματος την άνοιξη του 2012, συνεχίζοντας την πορεία που είχε ως αποτέλεσμα να μειωθεί το πρωτογενές έλλειμμα από 24 δισ. € το 2009, σε 11 δισ. € το 2010 και περίπου 2 δισ. € το 2011. Αυτή η τροχιά είναι ο απαραίτητος όρος για την ανάπτυξη. Πράγματι, ο μεγάλος ασθενής της ελληνικής πραγματικότητας είναι το Δημόσιο. Η επίτευξη του στόχου αυτού, θα αποδείξει ότι το ελληνικό δημόσιο είναι βιώσιμο. Το πλεονασματικό ισοζύγιο, για πρώτη φορά μετά από 12 χρόνια, θα ανοίξει το δρόμο στην αξιοποίηση των πολλαπλών δυνατοτήτων της χώρας μας.

2. Μέτρα με όρους δικαιοσύνης και με διάλογο

Τα μέτρα λιτότητας πρέπει να είναι όσο γίνεται πιο δίκαια (ή τουλάχιστον όσο λιγότερο άδικα). Η διανομή των βαρών πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο ουσιαστικής συζήτησης, έστω και στο χρονικά περιορισμένο πλαίσιο που διαθέτουμε, όχι αδιαπραγμάτευτη και τελεσίδικη αναγγελία.

3. Κυβέρνηση αποφασισμένη και αποτελεσματική

Πέρα από τις αδυναμίες της ευρωπαϊκής ηγεσίας να αντιμετωπίσει τα προβλήματα της ευρωζώνης, είναι δεδομένο ότι στη σημερινή κατάσταση έχουν συμβάλει και οι σημαντικές καθυστερήσεις της κυβέρνησης. Οι υπουργικές αμφιθυμίες, η αναβλητικότητα, οι προσπάθειες ετεροπροσδιορισμού μέσα στο κομματικό πλαίσιο είναι μερικές από τις αιτίες καθυστέρησης. Είναι πλέον επιτακτικό να μπουν στην άκρη ψευδοδιλήμματα και προσωπικές πρακτικές, που μόνο μεταχρονολογούν τις αναγκαίες αποφάσεις, με μεγαλύτερο όμως κόστος για όλους. Και ενώ ορισμένοι υπουργοί μάχονται αποφασιστικά χωρίς να υπολογίζουν το πολιτικό κόστος, άλλοι δεν ακολουθούν αυτό το δρόμο. Θεωρούμε πλέον επιβεβλημένο, όσα μέλη της κυβέρνησης δεν αντέχουν την πίεση των περιστάσεων ή βάζουν σε προτεραιότητα την προσωπική τους πορεία, να αποχωρήσουν απ’ αυτή.

Η κρισιμότητα της κατάστασης επιβάλλει ατομικές και συλλογικές υπερβάσεις. Αυτές πρέπει να γίνουν με τους ξεκάθαρους στόχους και τις συγκεκριμένες προϋποθέσεις που αναφέραμε. Αν οι υπερβάσεις αυτές υλοποιηθούν, η έξοδος από την κρίση μπορεί να βρίσκεται πιο κοντά απ’ ότι νομίζουμε. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν θα χάσει η κυβέρνηση ή κάποια συγκεκριμένη παράταξη, αλλά η Ελλάδα στο σύνολό της.
Αθήνα, 24 Σεπτεμβρίου 2011
                Οδυσσέας Βουδούρης                                                                 Θανάσης Οικονόμου

                Βουλευτής Μεσσηνίας                                                                Βουλευτής Ιωαννίνων

                                                                                         -----------------------------------------------------

Αγαπητέ Οδυσσέα,

Ευχαριστώ για την κοινοποίηση της κοινής επιστολής σας με τον Θανάση Οικονόμου, τα βασικά σημεία της οποίας είχα ήδη, φυσικά, μάθει από τον Τύπο.

Με το θάρρος που μου δίνει η προσωπική γνωριμία μας, και κυρίως το γεγονός ότι δεν σε γνώρισα ως βουλευτή και εξαιτίας αυτής σου της ιδιότητας, θα επιθυμούσα να θέσω υπόψη σου τις ακόλουθες παρατηρήσεις:

1. Ζήτημα (το προτιμώ από τον κακόηχο νεολογισμό «διακύβευμα»), κατά τη γνώμη μου, δεν είναι μόνο η «αποφυγή της χρεοκοπίας» -αυτό είναι αυτονόητο. Από πολιτική άποψη, το κρίσιμο, έστω σε αυτή την οριακή φάση, είναι να αναρωτηθούμε (και πρώτοι η κυβέρνηση και η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ), αν ο δρόμος που έχουμε επιλέξει ή στον οποίο έχουμε εξαναγκασθεί (όχι η κατεύθυνση, δηλαδή τα μέτρα του Μνημονίου περισσότερο από την ίδια την ύπαρξή του), μπορεί να μας βγάλει από την κρίση ή έστω να μας γλιτώσει από τη χρεοκοπία. Και αν όχι –όπως φαίνεται να υποδεικνύει όχι καμία αμφίσημη θεωρία, αλλά η προφανής πραγματικότητα του υφεσιακού εγκλωβισμού της Ελλάδας-, να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε γρήγορα τι αλλαγές πρέπει να γίνουν και με τι μέσα (γιατί καμία αλλαγή δεν είναι πλέον εύκολη, ούτε στο εσωτερικό της χώρας, ούτε σε σχέση με τους εταίρους –επιτηρητές μας).
2. Η «δέσμευση αποτελέσματος» που ζητάτε στην επιστολή είναι αδύναμη, και πάντως αλυσιτελής, φοβούμαι, χωρίς την αλλαγή πορείας και νοοτροπίας για την οποία μόλις μίλησα. Γιατί από φραστικούς στόχους έχουμε χορτάσει. Χτες πάλι ο Υπουργός Οικονομικών «δεσμεύτηκε» για ακριβώς αυτό που ζητάτε: ότι θα έχουμε πρωτογενές πλεόνασμα μέσα στο 2012. Άλλαξε η «δέσμευση» αυτή κάτι, έστω στο κλίμα; Την απάντηση ασφαλώς την ξέρεις. Και η αιτία είναι η απώλεια του «τεκμηρίου αποτελεσματικότητας» της κυβέρνησης. Το οποίο, για να επανέλθει (αν και ισχύει κι εδώ ό,τι και για το ραγισμένο γυαλί), απαιτείται έργο –έργα- και όχι λόγια. Οι δεσμεύσεις πια μάλλον κακό κάνουν, παρά καλό.
3. «Ουσιαστική συζήτηση» -πριν και για τα μέτρα-, λέτε. Ασφαλώς. Αλλά μεταξύ ποιών; Και πώς; Εδώ, όπως καλά ξέρεις –και σε αυτό προφανώς αναφέρεστε- ούτε μέσα στην κοινοβουλευτική ομάδα δεν γίνεται συζήτηση. Οι δε πολλές «διαβουλεύσεις» και «ανοιχτές διαδικασίες» υπέσκαψαν, αντί να δυναμώσουν, τα θεμέλια της πραγματικής συζήτησης. Και της πολιτικής και της εν κοινωνία.
4. «Όσα μέλη της κυβέρνησης δεν αντέχουν την πίεση των περιστάσεων ή βάζουν σε προτεραιότητα την προσωπική τους πορεία, να αποχωρήσουν από αυτή»: η φράση – κλειδί σας, που αναπαρήγαγαν αφειδώς τα Μέσα. Ναι, αλλά –και πάλι- πώς; Αφού ξέρεις καλά ότι τους Υπουργούς «τους αποχωρεί» προσωπικά ο Πρωθυπουργός –κουλτούρα δε «φιλότιμης παραίτησης» στην Ελλάδα δεν υπάρχει (και για πολύ χειρότερα). Μήπως αντί γι’ αυτό, θα ήταν σκοπιμότερο –εσείς και πολλοί βουλευτές που συμμερίζονται την αγωνία σας- να ζητούσατε όχι αποχωρήσεις αλλά το στοιχειώδες που έχει ανάγκη η χώρα σε όλα τα επίπεδά της: πραγματική αξιολόγηση, αρχίζοντας από την κορυφή, δηλαδή το Υπουργικό Συμβούλιο; Και, φυσικά, αξιολόγηση των Υπουργών του από τον Πρωθυπουργό, συνεπάγεται και αυτο-αξιολόγηση του ίδιου.
5. Άρα: τι κάνει ένας βουλευτής με τη δική σου ποιότητα και αγωνία; Καλές οι επιστολές, αλλά πώς καλύπτονται τα ελάχιστα περιθώρια ουσιαστικής δράσης ενός κυβερνητικού βουλευτή στην «Ελλάδα του Μνημονίου»; Αυτό περιμένουμε να μάθουμε, ή να καταλάβουμε, πολλοί που σας παρακολουθούμε.

Θα επιθυμούσα, αλλά νομίζω και ότι δικαιούμαι, μια απάντησή σου.

Πάντα φιλικά

Κ. Μποτόπουλος

ΥΓ. Την επιστολή, μαζί και με αυτά τα σχόλια, σκοπεύω να αναρτήσω στην προσωπική μου ιστοσελίδα. Όπως φυσικά και την απάντησή σου, όταν έλθει.

                                                   ----------------------------------------------------------------------------------

Η απάντηση –η ταχύτητα και το ύφος της οποίας, αναδεικνύουν την ποιότητα για την οποία είχα κάνει λόγο- ήλθε την επομένη. Ιδού:

«Σ’ ευχαριστώ Κώστα για όσα μου γράφεις. Θα σταθώ στο τελευταίο, που είναι και η ουσία:

Άρα: τι κάνει ένας βουλευτής με τη δική σου ποιότητα και αγωνία; Καλές οι επιστολές, αλλά πώς καλύπτονται τα ελάχιστα περιθώρια ουσιαστικής δράσης ενός κυβερνητικού βουλευτή στην «Ελλάδα του Μνημονίου»; Αυτό περιμένουμε να μάθουμε, ή να καταλάβουμε, πολλοί που σας παρακολουθούμε.

Πολύ πρακτικά τι κάνει λοιπόν ένας βουλευτής;

1.      Δεν ψηφίζει και με λίγη πειθώ, παρασύρει 3 ή 4 συναδέλφους του να τον ακολουθήσουν. Βέβαια πέφτει η κυβέρνηση. Ομολογώ ότι για το τι μπορεί να ακολουθήσει, δεν έχω καμία βεβαιότητα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι χωρίς 6^η δόση, στις 12 Οκτωβρίου πάμε για στάση πληρωμών…

2.      Ψηφίζει πειθαρχημένα, λέει τα παράπονά του μόνο στην Ρεγγίνα, δίνει κουράγιο στους συναδέλφους και προσπαθεί να αναπτερώσει το ηθικό των πολιτών που έρχονται να του κλαφτούν ή  να τον βρίσουν. Και να ήθελα να το κάνω, δεν θα το κατάφερνα.

3.      Παραιτείται, διότι δεν αντέχει άλλο πολιτικά ή ψυχολογικά ή και τα δυο. Πολύ καλή λύση σε προσωπικό επίπεδο αν δεν είσαι επαγγελματίας πολιτικός (και εγώ δεν είμαι) αλλά δεν λύνει κανένα πρόβλημα και είναι παραδοχή ήττας (και με «χαλάει»).

4.      Ψηφίζει τα μέτρα και λέει τις αλήθειες που στεναχωρούν. Δεν λύνεις ούτε και έτσι το πρόβλημα και επιπλέον γίνεσαι δυσάρεστος σε πολλούς φίλους. Ενώ πολλοί άλλοι σε κατηγορούν για διγλωσσία διότι τα λες μεν αλλά δεν καταψηφίζεις. Και θα συνεχίσω απτόητος να μάχομαι γι’ αυτό που πιστεύω: αλλαγή του μοντέλου διακυβέρνησης και άλλα (δες επισυναπτόμενο).

Όπως κατάλαβες διάλεξα την 4^η επιλογή, όχι διότι είναι ιδανική αλλά διότι είναι η λιγότερη κακή.

Είμαι όμως ανοιχτός σε κάθε κριτική και κυρίως σε κάθε εναλλακτική πρόταση.

Και πάλι ευχαριστώ για τον χρόνο σου.

Με φιλικούς χαιρετισμούς.

Οδ.»