● οι στόχοι του Μνημονίου μέχρι στιγμής δεν επιτυγχάνονται: τα έσοδα υστερούν σημαντικά έναντι των στόχων (με καθοριστικό παράγοντα την αδυναμία πάταξης της φοροδιαφυγής, αλλά και τη «μείωση της πίτας», που κάθε άλλο παρά απέτρεψε μια σειρά κυβερνητικών επιλογών στο όνομα της βραχυπρόθεσμης είσπραξης)΄ ο στόχος του ελλείμματος προσεγγίζεται –αναπροσαρμοζόμενος και αυτός προς τα επάνω- μόνο λόγω καθυστερήσεων ή αρνήσεων σεβασμού υποχρεώσεων του ελληνικού Δημοσίου (ιδίως ΦΠΑ, αλλά και κάθε είδους επιστροφής)΄ οι «μεταρρυθμίσεις», μόνο δομικό στοιχείο προόδου στο όλο «πακέτο», καθυστερούν ή μένουν μισές (σε αυτόν τον ένα χρόνο πραγματική αλλαγή επιτεύχθηκε μόνο με τη δημιουργία ανεξάρτητης στατιστικής υπηρεσίας και την ακριβή καταμέτρηση του δυναμικού του δημόσιου τομέα, ενώ και οι δύο ολοκληρωμένες «μεταρρυθμίσεις-φάροι», ο Καλλικράτης και το Ασφαλιστικό, είναι ήδη εμφανές ότι θα χρειασθούν σύντομα επανα-μεταρρύθμιση)
● η ύφεση είναι μεγαλύτερη του αναμενομένου: είτε τη μετρήσουμε στατιστικά (συρρίκνωση οικονομίας και ανεργία υψηλότερες των επίσημων προβλέψεων), είτε κατά κλάδο (δυο χαρακτηριστικά και εντελώς πρόσφατα δεδομένα: όλα τα δημόσια νοσοκομεία ζημιογόνα, 1 στις 3 επιχειρήσεις στο «κόκκινο»), είτε εμπειρικά (τα μαγαζιά που κλείνουν, τα νοικοκυριά που αγκομαχούν), όλα τα στοιχεία δείχνουν κίνδυνο συρρίκνωσης έως εξαφάνισης των δυνατοτήτων μιας μελλοντικής ανάκαμψης
● η «ανάπτυξη» δεν έχει προχωρήσει καθόλου, στην ουσία δεν έχει καν σχεδιαστεί: το αποδεικνύει η ανυπαρξία βημάτων στην υποτιθέμενη, ήδη προεκλογικά, ατμομηχανή της, την «πράσινη ανάπτυξη», καθώς και η αποκλειστική προσήλωση στον (ήκιστα ρεαλιστικό) στόχο των 50 δις από τις αποκρατικοποιήσεις (με κρίσιμο επιβαρυντικό στοιχείο την πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση για αποκλειστική χρήση των όποιων κερδών για αποπληρωμή του δημοσίου χρέους και όχι για ανάπτυξη)
● οι λιγότερο τεχνικοί και πιο πολιτικοί στόχοι της κυβέρνησης (και ανάγκες της συγκυρίας) μένουν επίσης σε μεγάλο βαθμό απραγματοποίητοι: η κοινωνική ανοχή δεν μετατρέπεται σε συναίνεση, ή έστω σε αίσθημα συλλογικότητας, αλλά διολισθαίνει διαρκώς προς την ένταση, το πολιτικό σύστημα διαρκώς εξασθενεί και κατακερματίζεται αντί να συσπειρώνεται και να συσπειρώνει, η ίδια η κυβέρνηση, παρότι ασύγκριτα πιο εργατική από την προκάτοχό της, κάθε άλλο παρά δίνει παράδειγμα ομόνοιας, συλλογικότητας και αξιοκρατίας.
Όλα αυτά οδηγούν στη γνωστή Λερναία Ύδρα της τελευταίας περιόδου: πάγκοινη παραδοχή ότι «το Μνημόνιο δεν βγαίνει», διεθνής και εσωτερική συζήτηση περί αναδιάρθρωσης/χρεοκοπίας, μεταπήδηση από καθεστώς κίτρινης σε απειλή κόκκινης κάρτας εκ μέρους των δανειστών, κοινωνικός αναβρασμός, ανατροφοδότηση της απαισιοδοξίας, εξάντληση των πολιτικών κινήσεων αλλά, σιγά σιγά, και των επικοινωνιακών ελιγμών. Δεν πρόκειται για απαισιοδοξία, αλλά για καταγραφή. Για τη μετατροπή της σε ελπίδα, η κλεψύδρα έχει από καιρό γυρίσει ανάποδα.
Social Media