Υπ’ αυτή την έννοια, η «σκοπιμότητα» ανήκει στο σκληρό πυρήνα των εξουσιαστικών αρμοδιοτήτων της κυβέρνησης, ελέγχεται δικαστικά, αλλά έχει κυρίως βαριές πολιτικές συνέπειες. Στην ουσία, τη δικαιώνει ή όχι η ανταπόκρισή της αναγκαιότητας της προς το κοινωνικό αίσθημα. Ανάλογες περιπτώσεις, χωρίς όμως ποτέ να έχουν κριθεί παράνομες από τα δικαστήρια, είχαμε το 1979 (επιστράτευση τραπεζικών υπαλλήλων), το 1983 (πάλι οδηγοί βυτιοφόρων, με δικαίωση μάλιστα της κυβέρνησης από το Συμβούλιο της Επικρατείας), το 1986 (ιπτάμενοι μηχανικοί και πιλότοι), το 1994 (επίταξη λεωφορείων), το 2002 και 2006 (ναυτεργάτες) από την κυβέρνηση της σήμερα κραυγάζουσας Νέας Δημοκρατίας. Υπ’ αυτό το πλαίσιο, η παρούσα πρωτοβουλία της κυβέρνησης, λόγω συγκυρίας, συνεπειών και εξάντλησης όλων των άλλων μέσων, δύσκολα μπορεί να επικριθεί για παράβαση του γράμματος και του πνεύματος του νόμου.
Σχόλιο για την επίταξη
Eφημερίδα "Κόσμος του Επενδυτή", Σάββατο 31/07/2010
Η επίταξη σε καιρό ειρήνης είναι έκτακτο αλλά νόμιμο μέτρο. Τη στηρίζει, κατά το Σύνταγμα (άρθρο 22 παρ. 3), η ανάγκη «αντιμετώπιση επείγουσας κοινωνικής ανάγκης» σε περίπτωση που τίθεται σε κίνδυνο η δημόσια τάξη ή υγεία. Το ειδικό νομοθετικό πλαίσιο (περί πολιτικής σχεδιάσεως εκτάκτου ανάγκης) προσθέτει το στοιχείο του αιφνίδιου, της ανωμαλίας και της παρακώλυσης του κοινωνικού βίου. Πολιτική ασφαλιστική δικλίδα αποτελεί η ανάθεση της τελικής απόφασης στο κατεξοχήν νομιμοποιημένο όργανο της εκτελεστικής εξουσίας, τον Πρωθυπουργό. Η τεκμηρίωση της ύπαρξης κοινωνικής ανάγκης, επείγοντος και κινδύνου γίνεται καταρχήν από τον αρμόδιο κατά περίπτωση Υπουργό, που εισηγείται το μέτρο, όμως την πολιτική ευθύνη αναλαμβάνει, στο όνομα όλης της κυβέρνησης, ο επικεφαλής της.
Social Media