Κώστας Β. Mποτόπουλος

Αντίθετα, το δια ταύτα υπήρξε καθυστερημένο, ανεπαρκές και εντελώς αόριστο. Ο Καθηγητής Σαμαράς (αφού ο ίδιος φρόντισε να θυμίσει πολλές φορές ότι «μιλά ως οικονομολόγος»), αναλώθηκε στην κριτική χωρίς ίχνος αυτοκριτικής κι έτσι άργησε πολύ να μπει στην ουσία (στην 30^η σελίδα της ομιλίας του και στην 34^η από τις διαφάνειες που έδειξε στο ακροατήριο του). Κι όταν το έκανε, α) αναμάσησε πράγματα που έχουν γίνει ή που προβλέπει για το άμεσο μέλλον και η κυβέρνηση (περικοπές σε συμβούλια και επιτροπές Δημοσίου, μείωση αμοιβών και επιχορηγήσεων νομικών προσώπων, μετατάξεις στη θέση των προσλήψεων στο Δημόσιο –κλασικό κυβερνητικό παράδειγμα ο «Καλλικράτης»-, ενοποίηση εισπρακτικών μηχανισμών, αναδιάρθρωση του ΟΣΕ, προώθηση αποκρατικοποιήσεων, ηλεκτρονική συνταγογράφηση και κοστολόγηση των νοσοκομείων, υπαγωγή των μεγάλων επενδύσεων στο Γραφείο του Πρωθυπουργού), β) έμεινε σε ανώφελα ευχολόγια (να περιοριστεί το λαθρεμπόριο καυσίμων, να εκμεταλλευθούμε τη δημόσια περιουσία μέσω της ΚΕΔ, να ψηφιστεί «ένας επενδυτικός νόμος με ισχυρά φορολογικά κίνητρα», να εξοφλήσει όλες τις οφειλές του το Δημόσιο –λες και τώρα δεν το κάνει από νάζι), γ) άφησε να κρυφοφανεί –κι εδώ ατολμία- ο πάντα ζωντανός νέο-φιλελευθερισμός του κόμματός του (να «αξιοποιηθούν» -βλ. ιδιωτικοποιηθούν- λιμάνια και αεροδρόμια, να μειωθούν οι φόροι και ο ΦΠΑ –πώς, άραγε, και με τι αντιστάθμισμα;)

Τα ζήτημα, και το πρόβλημα της χώρας, δεν είναι, αυτή τη στιγμή, το τι αλλά το πώς. Ασφαλώς το Μνημόνιο είναι ασφυκτικό, αλλά αυτό είναι το πλαίσιο της κυβερνητικής πολιτικής –και μέσα από αυτό μπορούν να γίνουν αρκετά θετικά βήματα. Αρκεί να εξειδικεύσουμε, να επιλέξουμε και να τολμήσουμε. Πώς θα ξεχωρίσουμε και θα ξεπεράσουμε τις αδικίες, ώστε η λιτότητα να κατανεμηθεί όσο το δυνατόν δικαιότερα; (δεν βλέπουμε ακόμα απτά μέτρα) Πώς θα κάνουμε να δουλέψει, μέσα στο συνταγματικό πλαίσιο και χωρίς να ανατρέψουμε λογικές προσδοκίες ζωής, ένα δυσκίνητο, αναποτελεσματικό, συχνά εχθρικό προς τον πολίτη και το δημόσιο συμφέρον κράτος; (οι προφανείς δυσκολίες δεν αντιμετωπίζονται με τη δέουσα φαντασία) Πώς, πέρα από την επίκληση, θα δοθεί μια αναπτυξιακή ώθηση σε μια περίοδο απόλυτης ξηρασίας; (παραμένει το μεγάλο ζητούμενο) Ποιες ακριβώς, κύριε Πρόεδρε της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δημόσιες επιχειρήσεις ή λειτουργίες προτείνετε να ιδιωτικοποιηθούν, ώστε να δούμε και τι κράτος θέλετε; Με τι ειδικότερα μέτρα θα μπει τάξη σε ένα ΕΣΥ που καθ’ όλη σχεδόν τη λειτουργία του είναι ένας πίθος των Δαναϊδων; Αυτά περιμένουν να ακούσουν οι πολίτες και αποτελούν καθήκον μιας σοβαρής αντιπολίτευσης. Ανθ’ αυτών νεφελώματα. Κι έτσι το πραγματικό σχέδιο, χωρίς το οποίο το Μνημόνιο θα μας πνίξει, το περιμένουμε πάλι από ένα αρκετά μπερδεμένο κυβερνητικό στρατόπεδο. Που κερδίζει έτσι λίγον ακόμη, τον τελευταίο διαθέσιμο, χρόνο.