ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ», Εν Πλω 3 Μαρτίου 2010
Σήμερα που επισήμως περνάμε από την πρώτη φάση της κρίσης –της συνειδητοποίησης και του φόβου- στη δεύτερη –της εξειδίκευσης και του πόνου- ψάχνουμε κάπου να πιαστούμε μπας και πραγματοποιήσουμε την υπό τύπο εντολής ευχή του κυρίου Όλι Ρεν. Δεν υπάρχουν και πολλές πηγές άντλησης. Η πρώτη είναι της μοιρολατρίας: «Κουράγιο, δυο χρόνια μας μείνανε», ή «Κουράγιο, τα δύσκολα δεν ήρθαν ακόμη». Η δεύτερη, που χρειάζεται περισσότερη φαντασία, είναι η πηγή της ανοικοδόμησης, της κρίσης ως ευκαιρίας. Κι αν στην οικονομία τα πράγματα φαίνονται εξαιρετικά δύσκολα –γιατί οι αδυναμίες είναι δομικές και γιατί η αναγκαστική λιτότητα αφήνει αναγκαστικά ελάχιστα περιθώρια ανάπτυξης-, υπάρχει ένας παράπλευρος τομέας στον οποίο αχνοφέγγει κάποια ελπίδα.
Πρώτος τον άγγιξε με τον χαρακτηριστικό μισο-απλοϊκό μισο-ρηξικέλευθο τρόπο του ο επικεφαλής των Πράσινων ευρωβουλευτών Κον Μπεντίτ στη συζήτηση κατά την ενθρόνιση της νέας Ευρωπαϊκής Επιτροπής: «Τι θα γίνει με τους εξοπλισμούς της Ελλάδας; Μπορεί να αφήσει η Ένωση τη συνέχιση τόσο τεράστιων εξόδων μέσα στην κρίση;». Η συνειδητοποίηση ότι υπάρχει πεδίο δράσης από τις δύο εμπλεκόμενες χώρες δεν άργησε και έχει μεγαλύτερη σημασία. Και ο Έλληνας Υπουργός Άμυνας και, πιο πρόσφατα, ο Τούρκος Πρωθυπουργός άφησαν να εννοηθεί ότι μια συμφωνημένα αμφίπλευρη μείωση των εξοπλισμών θα ήταν αμοιβαία επωφελής. Η εξαιρετικά κρίσιμη συγκυρία και στις δύο χώρες –με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα και τη διαρκή σκιά της θεσμικής σύγκρουσης στην Τουρκία- σπρώχνει προς λείανση αν όχι των ιστορικών εντάσεων, πάντως των πρακτικών τους συνεπειών. Αν με διαπραγμάτευση, με ειλικρίνεια και με τη θετική «διαιτησία» της Ευρωπαϊκής Ένωσης (αν εννοούσε την έμμεση στήριξη, ο Κον Μπεντίτ είχε δίκιο ότι η Ευρώπη μπορεί να βοηθήσει), μειωθούν οι εξοπλιστικές δαπάνες της χώρας μας, χωρίς να αλλάξει προς το χειρότερο ο συσχετισμός δυνάμεων, τότε κάτι καλό θα έχει βγει μέσα από την κρίση. Πολλά τα «αν», θα πείτε. Ναι, αλλά καλύτερα από τα «δεν».
Social Media