Η ίδια η δίκη στάθηκε περισσότερο παιδαγωγική παρά αποκαλυπτική. Φανέρωσε στην ελληνική κοινωνία (παρά τις προσπάθειες του Κουφοντίνα) ότι η τρομοκρατία δεν μπορεί να είναι και δεν υπήρξε ιδεολογία, ότι η 17 Ν δεν είχε τίποτα το ευγενές και ότι το Κράτος Δικαίου λειτουργεί στη χώρα μας. Πολιτικές πιέσεις, εσωτερικές και εξωτερικές, ασφαλώς ασκήθηκαν, η διαδικασία συλλογής υλικού και απόδειξης δεν ήταν πάντα άψογη (ειδικά ο συλλογικός χαρακτήρας των εγκλημάτων είναι αρκετά προβληματικός), όμως τα στοιχεία που συγκεντρώθηκαν και εξετάστηκαν είχαν μεγάλο βαθμό πειστικότητας, το δικαστήριο δεν αποδείχθηκε τυφλά εκδικητικό (απόδειξη οι αθωώσεις τριών κατηγορουμένων και τα ελαφρυντικά που αναγνωρίστηκαν σε άλλους), η δε Πολιτεία κράτησε ικανοποιητικό βαθμό αποστασιοποίησης.
Δεν είναι βέβαιο αν η ελληνική κοινωνία βγήκε καθαρμένη ή σοφότερη από το ξεδίπλωμα αυτής της μαυροκόκκινης σελίδας της ιστορίας της, ούτε καν αν η σελίδα γύρισε οριστικά. Οι ισχυρές υπόνοιες για ασύλληπτα μέλη, η αναζωπύρωση μιας παρόμοιου τύπου βίας τα τελευταία χρόνια και, βαθύτερα, η διαιώνιση θεσμικών και κοινωνικών ανισοτήτων και ελλειμμάτων αφήνουν χώρο στην αμφιβολία και το φόβο. Πάντως η σύλληψη, η δίκη και η καταδίκη των μελών μιας οργάνωσης με πάνω από 2000 αδικήματα και 19 μη παραγεγραμμένες κατά την εποχή της δίκης ανθρωποκτονίες στο «ενεργητικό» της αποτελούσε υποχρέωση και αποδείχτηκε κατάκτηση της Δημοκρατίας μας. Οι όποιες σκιές δεν αναιρούν τη σημασία της αναμέτρησης με το σκότος.
Social Media