Τα Νέα 31/08/2010
Το φθινόπωρο που αρχίζει όλοι γνωρίζουμε ότι θα είναι αποφασιστικό, όπως όλοι γνωρίζουμε και τα τρία πράγματα που αναμένονται από την κυβέρνηση: αποτελέσματα, αποτελέσματα, αποτελέσματα. Εύκολη διαπίστωση αλλά δυσκολότατο έργο σε μια πρωτοφανή από πολλές απόψεις περίοδο. Πώς μπορεί να συνδυασθεί μια πολύ σκληρή –αλλά και εξίσου απαραίτητη- δημοσιονομική εξυγίανση με την αποφυγή διάρρηξης του κοινωνικού ιστού; Πώς μπορεί μια κυβέρνηση που δεν είναι κύρια των επιλογών της να δημιουργήσει στο κοινωνικό σώμα την αίσθηση ότι ακούει και λαμβάνει υπόψη τις αγωνίες του; (πόσο μάλλον όταν πρόκειται για αγωνίες επιβίωσης). Και πώς μπορεί αυτό το κοινωνικό σώμα να αποφασίσει να μπει αποφασιστικά στο παιχνίδι (το οποίο, αλλιώς, δεν υπάρχει ούτε η μικρότερη πιθανότητα να κερδηθεί), όταν από αυτό, μέχρι στιγμής, βλέπει 99% πόνο και δάκρυα και 1% ελπίδα; (οι φίλοι μου ανέκαθεν με θεωρούσαν αισιόδοξο). Προσωπικά έναν μόνο τρόπο βλέπω: να αντικατασταθεί η συζήτηση και η μέριμνα για το Μνημόνιο από τη συζήτηση και την πράξη για υπέρβαση του Μνημονίου.
Τα Νέα 17/08/2010
Το ελληνικό καλοκαίρι, εκτός από τις άλλες του ιαματικές ιδιότητες, είναι φτιαγμένο για να αλλάζει και τη θέαση των πραγμάτων. Το σπάσιμο του ρυθμού, η ραθυμία της ζέστης, η συμμετοχή στην παγκόσμια δημοκρατία της παραλίας, το αλάφρωμα της καθημερινότητας, η ευεξία του φωτός, όλα αυτά (με μια βασική προϋπόθεση, γιατί η μοναξιά είναι ακόμα πιο ασήκωτη το καλοκαίρι) όχι μόνο γεμίζουν τις μπαταρίες μας αλλά καθαρίζουν και το μυαλό μας. Ακόμα και σε καιρούς κρίσης και Μνημονίου.
Ίσως μάλιστα ιδίως σε καιρούς κρίσης και Μνημονίου. Γιατί, παρόλο που το ελληνικό καλοκαίρι δεν μπορεί να μας κάνει ούτε να ξεχάσουμε ούτε να υποτιμήσουμε τη δυσκολία των στιγμών και τον ανήφορο του άμεσου μέλλοντος, η αλλαγή ματιάς διευκολύνει μια σειρά από χρήσιμες συγκρίσεις και σχετικοποιήσεις. Τι είναι αίφνης υγιέστερο, η άγνοια της πραγματικότητας, η εξαπάτηση από την εξουσία και η κρυφή πορεία προς τον τοίχο, ή το σπάσιμο του αποστήματος, η συνειδητοποίηση των ευθυνών και η αρχή μιας πορείας αντιμετώπισης πραγματικών και βαθύτατων προβλημάτων;
Eφημερίδα "Κόσμος του Επενδυτή", Σάββατο 31/07/2010
Η επίταξη σε καιρό ειρήνης είναι έκτακτο αλλά νόμιμο μέτρο. Τη στηρίζει, κατά το Σύνταγμα (άρθρο 22 παρ. 3), η ανάγκη «αντιμετώπιση επείγουσας κοινωνικής ανάγκης» σε περίπτωση που τίθεται σε κίνδυνο η δημόσια τάξη ή υγεία. Το ειδικό νομοθετικό πλαίσιο (περί πολιτικής σχεδιάσεως εκτάκτου ανάγκης) προσθέτει το στοιχείο του αιφνίδιου, της ανωμαλίας και της παρακώλυσης του κοινωνικού βίου. Πολιτική ασφαλιστική δικλίδα αποτελεί η ανάθεση της τελικής απόφασης στο κατεξοχήν νομιμοποιημένο όργανο της εκτελεστικής εξουσίας, τον Πρωθυπουργό. Η τεκμηρίωση της ύπαρξης κοινωνικής ανάγκης, επείγοντος και κινδύνου γίνεται καταρχήν από τον αρμόδιο κατά περίπτωση Υπουργό, που εισηγείται το μέτρο, όμως την πολιτική ευθύνη αναλαμβάνει, στο όνομα όλης της κυβέρνησης, ο επικεφαλής της.
Η δικαστική εξουσία μπροστά στο Μνημόνιο και την αυτοκριτική της
Τα Νέα 2/08/2010
Με την κατάθεση αυτές τις ημέρες προσφυγής νομικών προσώπων (με πρώτο το Δικηγορικό Σύλλογο Αθήνας) κατά πράξεων βάσει του Μνημονίου, άρα εμμέσως κατά της συνταγματικότητας του ίδιου του Μνημονίου, η κρίση περνά στα χέρια της Δικαιοσύνης. Η θεωρητική συζήτηση που προηγήθηκε αδίκησε, κατά τη γνώμη μου, την ουσία. Το ζήτημα δεν ήταν αν το Μνημόνιο είναι «καλό» ή «κακό», ή αν πιθανές αντισυνταγματικότητες που ορισμένοι διείδαν ήταν «υπερβολικές», ή από πού, εάν αμφισβητηθεί το Μνημόνιο, θα «βρεθούν τα λεφτά» για να λυθούν τα οικονομικά προβλήματα της χώρας. Από νομική και θεσμική άποψη κρίσιμο είναι το κατά πόσο, και σε ποιο βαθμό επιτρεπτά, το Μνημόνιο δημιουργεί μια νέα έννομη τάξη στην Ελλάδα και πώς η τάξη αυτή θα εναρμονισθεί –όπως οφείλουμε να επιθυμούμε να εναρμονισθεί- με τις βασικές αρχές του κράτους δικαίου. Περί αυτού λοιπόν, και περί πολλών ειδικών ζητημάτων, θα αποφανθούν σύντομα οι δικαστές –κι έτσι οι θεωρητικοί θα έχουν τουλάχιστον κάτι απτό για να συνεχίσουν να διαφωνούν.
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ», Εν Πλώ 14 Ιουλίου 2010
Δεν πρέπει να υποτιμάμε τα καλά νέα –ακόμα και όταν το αποτέλεσμα δεν έχει ακόμα κριθεί. Η πορεία ορισμένων δεδομένων της ελληνικής οικονομίας, η σταδιακή αποκατάσταση ενός μέρους της διεθνούς αξιοπιστίας της, οι επίσημες δηλώσεις Ευρωπαίων αξιωματούχων και η πρόσφατη πειραματική έξοδος της Ελλάδας στις διεθνείς αγορές αποτελούν αναμφισβήτητα θετικές εξελίξεις, προσδιοριστικές ίσως ακόμα θετικότερων. Μόνο που δεν φτάνουν. Και αλίμονο αν θεωρήσουμε ότι τα σημαντικά βήματα έχουν ήδη γίνει.
Τα Νέα 13/07/2010
Άνθρακες ο θησαυρός της νεοδημοκρατικής αποκάλυψης. Η «στρατηγική εξόδου από την κρίση» που παρουσίασε με μεγάλες φανφάρες ο Πρόεδρος της αξιωματικής αντιπολίτευσης αποδείχτηκε, δυστυχώς για τον τόπο, όχι το πολυδιαφημισμένο «άλλο μείγμα», αλλά ένα συνοθύλευμα γενικοτήτων.
Η πρώτη αστοχία του «σχεδίου» είναι στρατηγική. Το πρόβλημα της οικονομίας –και της χώρας- δεν είναι η διάρκεια ζωής του Μνημονίου, αλλά το ακριβές αντίθετο: πώς θα καταφέρουμε, όταν λήξει η έξωθεν βοήθεια, να σταθούμε ξανά στα πόδια μας –να ξαναρχίσει σιγά-σιγά η ανάπτυξη, να μπορούμε να δανειζόμαστε από τις αγορές, να επανέλθει ένας ενάρετος κύκλος προσφοράς και ζήτησης, να δημιουργηθεί μια αίσθηση σχετικής ασφάλειας και εμπιστοσύνης στους πολίτες. Γι’ αυτό, το να μας λέει η Νέα Δημοκρατία ότι θα «σωθούμε βγαίνοντας από το Μνημόνιο δύο χρόνια νωρίτερα» είναι σα να θεωρεί ότι διώχνοντας το γιατρό θα γίνει αυτομάτως καλά ο ασθενής. Αν το λάθος του γιατρού – τρόικας- Μνημονίου είναι ότι μας σώζει προσωρινά από πνιγμό αλλά δημιουργεί τις συνθήκες για να πάθουμε ασφυξία, η λύση δεν είναι να πάψουμε να λαμβάνουμε βοήθεια μια ώρα αρχύτερα, αλλά να δούμε πώς θα εκμεταλλευθούμε τη βοήθεια για να μην κινδυνέψουμε καθόλου –ακόμα και πείθοντας το γιατρό ότι η αρχική του διάγνωση δεν ήταν πλήρης. Τέτοια εργασία, όμως, και τέτοιες προτάσεις, ουδόλως περιέχει το νεοδημοκρατικό «σχέδιο».
Social Media