"Ναυτεμπορική" 31/12/2011 
Στις δύσκολες εποχές πρέπει να αποφεύγονται τα μεγάλα λόγια. Αντίθετα, είναι απαραίτητη η ψύχραιμη ανάλυση της κατάστασης και η ρεαλιστική προβολή στο μέλλον. Το 2011 ήταν χρονιά καθίζησης για την ελληνική οικονομία και γενικά για τη ζωή στην Ελλάδα. Το 2012 θα είναι χρονιά εξίσου, αν όχι περισσότερο, δύσκολη, αλλά ανοιχτή:
http://www.metarithmisi.gr Οκτώβριος 2011 
Ένα από τα χαρακτηριστικότερα συμπτώματα –ίσως και αιτίες- του τρόπου με τον οποίο λειτουργεί η χώρα και διαχειρίζεται η Διοίκησή της την κρίση είναι η εξάπλωση και η παγίωση αντίθετων με τους κανόνες συμπεριφορών σε όλα τα επίπεδα του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου. Ιδιωτικό και δημόσιο εδώ αλληλοτροφοδοτούνται και αλληλοσυμπληρώνονται σε αγαστή συνεργασία, βάζοντας μας στον πειρασμό να σκεφτούμε τι θα γινόταν αν έδειχναν τον ίδιο ζήλο για άλλους σκοπούς.
Στις αρχές Οκτωβρίου κυκλοφόρησε μια Εγκύκλιος του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικολάου, που προξένησε αίσθηση τόσο με το περιεχόμενό της, όσο και λόγω της δημοσιότητας που της δόθηκε από τον Τύπο. Η Εγκύκλιος ήταν μια κραυγή μέσα στην κρίση, από την οποία όμως απομονώθηκαν μόνο ορισμένα –τα πιο «εντυπωσιακά»- σημεία. Διαβάζοντας την ολόκληρη, μου γεννήθηκε η επιθυμία να ανοίξω έναν διάλογο με αυτόν τον από πολλές απόψεις ιδιαίτερο άνθρωπο. Χαίρομαι που, παρά τις προφανείς διαφορές μας, ανταποκρίθηκε και ο ίδιος. Ιδού λόγος, αντίλογος και απάντηση.
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2011, ο βουλευτής Μεσσηνίας του ΠΑΣΟΚ Οδυσσέας Βουδούρης μού κοινοποίησε, όπως και σε πολλούς άλλους, φαντάζομαι, την κοινή επιστολή που είχε στείλει, λίγες μέρες πριν, στον Πρωθυπουργό, μαζί με το συνάδελφό του Θανάση Οικονόμου. Επειδή γνωρίζω προσωπικά τον Οδυσσέα, άρα γνωρίζω προσωπικά και την ατομική του ποιότητα και την αυθεντική του αγωνία, θεώρησα σκόπιμο να του στείλω μια απάντηση-σχόλιο-πρόσκληση συνέχισης. Θεωρώντας ότι το ζήτημα έχει ευρύτερο ενδιαφέρον, δημοσιοποιώ τα δύο μέχρι στιγμής κεφάλαια του διαλόγου, αναμένοντας τη συνέχεια –και, προφανώς, και δικά σας σχόλια.
Euro2day 8/7/2011 
Την πήραμε λοιπόν τελικά την περίφημη 5η δόση. Παρά τη χαλαρή μορφή της τηλεδιάσκεψης του Eurogroup (3 Ιουλίου), που επικύρωσε τη συμφωνία, είναι προφανές ότι, για πρώτη φορά από την έναρξη εφαρμογής του Μνημονίου, βρεθήκαμε τόσο κοντά στο να μην εγκριθεί η τριμηνιαία εκταμίευση του δανείου και άρα να περιπέσουμε σε στάση πληρωμών. Από όλες τις κρίσιμες φάσεις που έχει περάσει η χώρα μας τον τελευταίο ενάμιση χρόνο, αυτή ήταν, αν όχι η πιο κρίσιμη, πάντως σίγουρα η πιο επίκινδυνη και η ποιοτικά πιο καθοριστική.
ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ, Εν πλω 4/5/2011
Ένας χρόνιος με το Μνημόνιο: το τοπίο δεν θυμίζει σε τίποτα το περσινό. Αυτή είναι η βασική, σχεδόν αυτονόητη, διαπίστωση, αλλά δεν αρκεί. Χρειάζεται να θυμίσουμε –να θυμίζουμε διαρκώς και όσο πιο ψύχραιμα γίνεται- πού είμαστε και πού φαίνεται να πηγαίνουμε.
● η Ελλάδα μπήκε σε πολιτική και οικονομική συνδιαχείριση του οίκου της, με όρους, μάλιστα, κάθε άλλο παρά διαφανείς: το Μνημόνιο το κατάπιαμε αμάσητο, η δανειακή σύμβαση δεν έχει ακόμα ψηφιστεί από τη Βουλή, τα «διαρθρωτικά προγράμματα» και οι τακτικές και έκτακτες «επικαιροποίησεις» ψηφίζονται μεν αλλά χωρίς καν ουσιαστική γνώση, πόσο μάλλον επεξεργασία, ακόμα και από τους βουλευτές της συμπολίτευσης. Η εξωτερική βοήθεια ήταν επόμενο να αλλάξει τους όρους άσκησης της εθνικής κυριαρχίας, φαίνεται να μεταμορφώνει όμως βαθιά, ίσως οριστικά, και τους όρους λειτουργίας του κοινοβουλευτισμού
Social Media