Το νομικώς ενδιαφέρον στοιχείο έγκειται κυρίως στη διατύπωση της θέσης ότι οι ανώτατοι κρατικοί λειτουργοί (στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο Πρωθυπουργός της προηγούμενης κυβέρνησης και δύο Υπουργοί του) όχι μόνο οφείλουν να σέβονται το τεκμήριο αθωότητας κάθε κατηγορουμένου όταν εκφράζονται δημόσια, αλλά οφείλουν να το σέβονται περισσότερο από κάθε άλλον, δεδομένης της θεσμικής τους θέσης και της δυνατότητας επηρεασμού της κοινής γνώμης και της Δικαιοσύνης. Η πολιτική διάσταση ανευρίσκεται στον κόλαφο που επιδαψιλεύει –όχι για πρώτη φορά- ένα διεθνές Δικαστήριο στον τρόπο με τον οποίο διεξάγεται η πολιτική αντιπαράθεση στην Ελλάδα, γίνεται σεβαστό το Κράτος Δικαίου και λειτουργεί (ή μάλλον δεν λειτουργεί) στην πράξη η διάκριση των εξουσιών. Ηθικά τέλος ζητήματα γεννιούνται από την ευκολία με την οποία ένας κατηγορούμενος (ιδίως όταν είναι «επώνυμος») χαρακτηρίζεται τούτο ή το άλλο από έχοντες δημόσια εξουσία και λόγο, επηρεάζοντας έτσι, ίσως ανεπανόρθωτα, την προσωπική του εικόνα αλλά και, γενικότερα και κρισιμότερα, τις προϋποθέσεις απονομής της Δικαιοσύνης σε μια χώρα διαρκούς επικάλυψης των θεσμών από τις κραυγές.
Δίκιο και Δίκαιο
ΝΕΑ 26/5/2011 
Η προχθεσινή απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην υπόθεση «Κώνστα κατά Ελλάδος» δεν αφορά τα «γεγονότα του Παντείου» καθεαυτά αλλά κρίσιμα ηθικά, πολιτικά και νομικά τους παρεπόμενα.
Μοιράσου το:
Social Media