Κώστας Β. Mποτόπουλος

Οι δικαστές έχουν, και καλώς έχουν, άποψη για τη ζωή και την κοινωνία, θα κριθούν δε όχι με βάση αυτές τις απόψεις αλλά από τον τρόπο εκτέλεσης των δικαιοδοτικών και διοικητικών τους καθηκόντων. Όλοι επίσης θα μπορούσαν να δεχτούν ότι είναι καλύτερο σε μια δημοκρατία η έμφυτη προδιάθεση του δικαστή να είναι γνωστή και εκφρασμένη και, αναλόγως της συγκυρίας, να «επιβραβεύεται» από την Πολιτεία με την ανάθεση υψηλών θεσμικών αξιωμάτων. Το ζήτημα, συνεπώς -και οι συγκεκριμένες κάθε φορά επιλογές-, δεν πρέπει να τίθεται σε επίπεδο αρχής αλλά σε σχέση με το σεβασμό ορίων. Αυτά τα άγραφα αλλά ως τώρα σεβαστά όρια εγείρει σοβαρές υπόνοιες ότι ξεπέρασε η κυβέρνηση με τις τελευταίες της επιλογές. Σε εποχή κρίσης και με όλη τη δικαιολογημένη καχυποψία που αυτή γεννά, πώς μπορεί να δικαιολογηθεί η υποκρισία της γραμμής «επελέγησαν οι άριστοι μεταξύ των ικανών», όταν εκείνο στο οποίο αρίστευσαν οι επιλεγέντες ήταν η σταθερή μέσα στο χρόνο ακραία συντηρητική στάση τους και η συνάφειά τους με κέντρα εξουσίας της σημερινής κυβέρνησης; Πώς είναι δημοκρατικά ανεκτό να επιλέγεται δικαστής που έχει στο παρελθόν ανοίξει μέτωπο κατά πολιτικών και που οι ίδιοι οι συνάδελφοί του έχουν αποφανθεί ότι αυτό έγινε καθ' υπέρβαση καθήκοντος; Πώς ελπίζεται ότι μπορεί να εμπνεύσει και να καθοδηγήσει ένας άλλος δικαστής, εντελώς αποκομμένος από τα σύγχρονα νομικά και κοινωνικά ρεύματα σκέψης; Δεν είναι η βουτιά στην επετηρίδα που πονά αλλά η οριστική εγκατάλειψη των προσχημάτων στο κατεξοχήν χώρο όπου η ευπρέπεια δεν αρκεί να είναι τυπική.