Κώστας Β. Mποτόπουλος

Με τα λόγια του υπεράνω πάσης φιλοαντιπολιτευτικής υποψίας Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων, η ελληνική Δικαιοσύνη βρίσκεται «στο σημείο μηδέν». Θα έλεγα ότι η διατύπωση είναι μάλλον επιεικής. Σε καμία άλλη φάση της μεταπολιτευτικής -και όχι μόνο- πολιτικής ζωής δεν συγκεντρώθηκαν με αυτό τον τρόπο, στη διάρκεια μίας και μόνης κυβερνητικής θητείας, όλες οι προϋποθέσεις για την πλήρη απαξίωση της Δικαιοσύνης: ο κλονισμός της εμπιστοσύνης της κοινωνίας στο δικαστικό σώμα, η χειραγώγηση της δικαστικής από την εκτελεστική εξουσία, η αδυναμία των προσώπων που επελέγησαν για την ηγεσία της Δικαιοσύνης να στηρίξουν τους θεσμούς της. Τι να πρωτοθυμηθεί και τι απ' όλα να θεωρήσει σημαντικότερο κανείς;

Την πλήρη αποτυχία της λεγόμενης «αυτοκάθαρσης», τις ανοιχτές επεμβάσεις του Υπουργού Δικαιοσύνης, την επιμήκυνση της καθυστέρησης στην απονομή δικαιοσύνης παρά τα νομοθετικά μέτρα-ασπιρίνες (που αποδείχτηκαν ληγμένες), την τιμωρητική αυστηροποίηση των ποινών κατά δικαίων και αδίκων, την επανάληψη δικών στις οποίες το αρχικό αποτέλεσμα δεν ικανοποιούσε το αίσθημα δικαίου της κυβερνητικής πλειοψηφίας (ΔΕΚΑ αλλά και υπόθεση συμβασιούχων), την αποστολή εγκυκλίων από την ηγεσία του Αρείου Πάγου στους δικαστές με εντολές για το πώς να παραβαίνουν την ισονομία, τις νομοθετικές ρυθμίσεις για τη μη δυνατότητα εκτέλεσης διαταγών πληρωμής και προσωρινών διαταγών, τη συστηματική αρχειοθέτηση καταγγελιών για δικαστικές παρανομίες με θύματα ευάλωτους πολίτες, την αδικαιολόγητη απαλλαγή από τα δικαστήρια των περισσοτέρων από τους κατηγορουμένους για σωματεμπορία, τις κρίσεις-διώξεις των ανωτάτων δικαστικών συμβουλίων κατά δικαστών που τόλμησαν να αρθρώσουν μια άλλη από την καθεστηκυία άποψη, την οργάνωση θρησκευτικών τελετών από το επιφορτισμένο με την τήρηση της ανεξιθρησκείας Συμβούλιο της Επικρατείας, τις τηλεφωνικές «ψήφους» δικαστών σε υποθέσεις τεράστιας κοινωνικής σημασίας, το «άδειασμα» του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου, στην περίπτωση των «λευκών της Πέλλας» και της έδρας του θείου του Πρωθυπουργού, από την ίδια τη Βουλή (με πρωτοβουλία της κυβερνητικής πλειοψηφίας, την οποία ευνοούσε η απόφαση), την ακώλυτη «τριανταφυλλοποίηση» της πέρα από κάθε έννοια δικαίου απόφασης στην «υπόθεση του Παντείου»;

Μη κουνήσετε τους ώμους και μην σκεφτείτε ότι όλα αυτά δεν σας αφορούν. Ένα Κράτος χωρίς Δικαιοσύνη είναι ένα Κράτος που στρέφεται κατά των πολιτών του και μια κυβέρνηση που υποθάλπει αυτή την κατάσταση είναι μια κυβέρνηση που δεν υπολογίζει τους θεσμούς, δηλαδή δε σέβεται τίποτα.