Από τον «ελληνικό μηχανισμό» στο «ευρωπαϊκό σχέδιο»
www.euro2day.gr, 14/05/2010
Κάθε βδομάδα που περνά φέρνει μεγάλες εξελίξεις και ανατροπές στο μέτωπο της κρίσης. Μετά τον αναθεωρημένο μηχανισμό βοήθειας προς την Ελλάδα και την ουσιαστική αλλαγή κυβερνητικής πολιτικής με το νόμο που ψηφίστηκε κατεπειγόντως από τη Βουλή την περασμένη Πέμπτη (μαζί με το Μνημόνιο Συνεργασίας Ελλάδας-ΕΕ-ΔΝΤ –βλ. άρθρο μου της 7 Μαΐου 2010 στο Euro2day), είχαμε, την περασμένη Κυριακή, την αναγγελία του Ευρωπαϊκού «σταθεροποιητικού σχεδίου». Δικαιωθήκαμε, έτσι, όσοι βλέπαμε την ελληνική περίπτωση ως δοκιμαστήριο μιας βαθύτερης και γενικότερης ευρωπαϊκής μετεξέλιξης.
Με καθυστέρηση που έβλαψε καθοριστικά την Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Ένωση αποφάσισε
ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ», Εν Πλω 10 Μαρτίου 2010
Από τη Φράου Μέρκελ κερδίσαμε μια χλιαρή συγκατάνευση (για τα δημοσιονομικά μέτρα) και μια έμμεση ισοφάριση (τη συγνώμη του Προέδρου της γερμανικής Βουλής για το ανθελληνικό κρεσέντο μέρους του γερμανικού Τύπου). Από τον Σερ (με παχύ σ) Νικολά κερδίσαμε θερμή επιβεβαίωση φιλίας λαών και προσώπων και το άνοιγμα της προσπάθειας αντιμετώπισης της κερδοσκοπίας από την Ευρωζώνη. Από τον Πρόεδρο Ομπάμα κερδίσαμε την υπόσχεση μεταφοράς του «ελληνικού προβλήματος» (υπό την ευρωπαϊκή εκδοχή της «αντιμετώπισης της κερδοσκοπίας») στο Τζι-20 και την άρση της βίζας (ίσως και μια αρχή επαναπροσέγγισης των ελληνο-τουρκικών σχέσεων). Τι βαθύτερο σημαίνουν όλα αυτά; Βελτίωση των εντυπώσεων και της εικόνας της χώρας στο εξωτερικό, διεθνοποίηση της ελληνικής κρίσης, εισαγωγή μια παραμέτρου κοινού αγώνα, απτές χειρονομίες στήριξης. Η πρόοδος είναι φανερή, βρίσκεται όμως ακόμα σχεδόν αποκλειστικά σε πολιτικό και όχι σε πρακτικό-οικονομικό επίπεδο -εξάλλου, επισήμως, οικονομική βοήθεια δεν ζητήσαμε. Είναι λίγο κάτι τέτοιο; Ασφαλώς όχι –το ταξίδι του Πρωθυπουργού ήταν μια μεγάλη, και κρίσιμη, διπλωματική επιτυχία. Αρκεί για να μας βγάλει, ή να αρχίσει να μας βγάζει, από την κρίση; Επίσης όχι –η διπλωματία είναι αναγκαίο αλλά όχι ικανό βήμα, μπορεί να θέσει μια βάση αλλά το ζήτημα είναι τι θα χτίσουμε πάνω σε αυτή.
«ΔΙΚΑΙΟΡΑΜΑ» Φεβρουάριος 2010
Πολλές οι ανακρίβειες –ηθελημένες ή όχι-, οι παραποιήσεις και οι λαϊκισμοί σε ένα ακόμα μεγάλο θέμα στον ευρύτερο χώρο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων: το «μεταναστευτικό» και τις πρόσφατες –προς τη σωστή κατεύθυνση- προτάσεις της κυβέρνησης. Ας ξεκαθαρίσουμε, για να μπορέσουμε μετά να συζητήσουμε.
● η ιθαγένεια και η υπηκοότητα δεν έχουν νομική διαφορά. Από διαφόρους κύκλους και με αρκετή επίταση εκφράστηκε διαμαρτυρία γιατί η κυβέρνηση σκοπεύει να δώσει ιθαγένεια στις κατηγορίες που καλύπτει το νομοσχέδιο και όχι «απλώς» υπηκοότητα. Στο ελληνικό όμως δίκαιο, και ως προς τις έννομες συνέπειες, διαφορά δεν υπάρχει. Αν σε κάτι διαφέρουν οι δύο όροι είναι στην ιστορική φόρτιση: η ιθαγένεια μοιάζει να μας παραπέμπει περισσότερο στην έννοια του «Γένους» –και, για την Ελλάδα, του Ορθόδοξου Γένους-, ενώ η υπηκοότητα στην –ξεπερασμένη στην εποχή μας και στο πολίτευμά μας- έννοια της υποταγής σε κάποιον ηγεμόνα ή ηγεμονεύοντα. Υπ’ αυτή την οπτική, αλλά και επειδή η «ιθαγένεια» είναι σαφώς «νομικότερος» όρος, η αναφορά στην «υπηκοότητα» θα μπορούσε άνετα να εκλείψει από το δημόσιο λόγο. Και πάντως δεν επιτρέπεται να στηρίζει εικασίες περί δήθεν, δι’ αυτού του τρόπου, υπονόμευσης της «ελληνικότητας».
Social Media