Κώστας Β. Mποτόπουλος

Σε τι βαθμό θα επηρεάσουν την αποτελεσματικότητα; Τι επίπτωση θα έχουν στην εμπιστοσύνη των πολιτών στο θεσμό; γ) το ειδικό καθεστώς των νησιωτικών και ορεινών περιοχών (με βασικό χαρακτηριστικό την επαναφορά αρμοδιοτήτων σε επίπεδο Δήμων και την ανάθεση των «ενδοπεριφερειακών συγκοινωνιών» στις Περιφέρεις). Πόσο αποτελεσματικό, και διαφορετικό, θα είναι το σχήμα, σε σχέση με το νυν ισχύον; Η αρχή «κάθε νησί και Δήμος» ήταν αναπόφευκτη; Θα υπάρξει ουσιαστική βελτίωση στην απομόνωση (όχι μόνο συγκοινωνιακή) κάποιων περιοχών; δ) το μέγα ζήτημα των πόρων. Θα είναι επαρκείς οι νέοι και αποκλειστικοί πόροι για τις νέες και αυξημένες αρμοδιότητες; Πώς θα υπάρξει εγγύηση για την ορθολογική κατανομή που, σύμφωνα με το νόμο, γίνεται μα απόφαση του Υπουργού Εσωτερικών; Πόσο θα επηρεάσει, στο κρίσιμο πρώτο στάδιο, η κρίση; ε) το επίσης σημαντικό ζήτημα του προσωπικού. Πώς θα καλυφθεί το «έλλειμμα επιστημοσύνης» που παρατηρείται σήμερα σε μεγάλο μέρος του προσωπικού της τοπικής αυτοδιοίκησης; Με τόσο «σφιχτές» προσλήψεις πώς θα μπει το αναγκαίο νέο αίμα; Θα επιτύχει ο θεσμός των αναγκαστικών και κατ’ επιλογήν μετατάξεων; στ) το δέσιμο με τις αρμοδιότητες της κεντρικής διοίκησης στις «αποκεντρωμένες διοικήσεις». Πώς εξηγείται το γεγονός ότι, σε ένα πράγματι αποκεντρωτικό σύστημα, οι αρμοδιότητες αυτές αυξάνουν, σε ευαίσθητες μάλιστα περιοχές, όπως η διαχείριση των δημοσίων και ιδιωτικών εκτάσεων, τα δάση, η πολεοδομία; Υπάρχει κίνδυνος προστριβών με τα αιρετά όργανα της αυτοδιοίκησης;

Στη ζωηρή, όπως πάντα συζήτηση που ακολούθησε, εκφράστηκε η γνωστή δυσπιστία αλλά και η υπαρκτή ελπίδα για τους νέους θεσμούς. Τέθηκαν ζητήματα αναζήτησης της αναγκαίας συναίνεσης, αλλαγής νοοτροπίας και επαφής με τους πολίτες, ανανέωσης του πολιτικού δυναμικού της αυτοδιοίκησης, ένταξης των μεταναστών αλλά και μη εκ μέρους τους «αλλοίωσης» του εκλογικού αποτελέσματος, μέριμνας για τις μικρές αλλά πάντα ζωντανές τοπικές μονάδες (γειτονιά, χωριό), ανακατανομής των πόρων ανάμεσα στις πλουσιότερες και τις λιγότερο πλούσιες Περιφέρειες και «ελκυστικότητας» του «Καλλικράτη». Απάντησα, χωρίς υπεκφυγές, ότι ο νόμος δεν είναι παρά ένα πλαίσιο (καλύτερο, κατά τη γνώμη από το υπάρχον, αλλά όχι χωρίς προβλήματα) και ότι η τελική ετυμηγορία δεν μπορεί να βγει παρά μέσα από τη δοκιμασία της πράξης.